ปะทะกับแรงก์ A

"นายคิดจริงๆ หรือว่าแค่การได้รับพลังประหลาดๆ มาไม่กี่วัน จะทำให้คนที่เป็นแค่ขยะแรงก์ F อย่างนาย ขึ้นมาเทียบชั้นกับฮันเตอร์แรงก์ A อย่างพวกเราได้?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนระดับ B ที่บัดนี้เงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดเลือดกระทบพื้นหิน คังมินโฮยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางไอหมอกสีดำที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นรอบกาย ดวงตาของเขาเรียบเฉย ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย เบื้องหน้าของเขาคือ 'ก้อง' อดีตเพื่อนร่วมทีมที่เคยสาบานว่าจะร่วมเป็นร่วมตายกันมา ทว่าในวันที่มินโฮถูกทิ้งให้เป็นเหยื่อล่อมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนเมื่อสามเดือนก่อน ก้องคือคนแรกที่หันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง "ขยะแรงก์ F ที่นายว่า... กำลังจะส่งนายไปลงนรกในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้แล้วนะ ก้อง" มินโฮตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธแค้น แต่นั่นกลับทำให้ก้องที่ถือดาบใหญ่ในมือรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง ก้องแค่นหัวเราะ พุ่งตัวเข้าหาด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ ดาบยักษ์ฟาดฟันลงมาดุจสายฟ้าฟาด แรงลมจากการเหวี่ยงดาบทำลายเสาหินข้างๆ จนแตกละเอียด มินโฮไม่ได้ขยับหนี เขาเพียงแค่กระดิกนิ้วเบาๆ *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง ทหารเงาในชุดเกราะสีดำทมิฬโผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน รับดาบยักษ์นั้นไว้ด้วยมือเปล่า ก้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะรีบดีดตัวถอยหลังออกมา "นี่มันวิชาอะไรกัน... แกไปเอาพลังปีศาจแบบนี้มาจากไหน!" ก้องตะโกนถาม เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ "พลังของคนที่ถูกคนทรยศอย่างพวกนายผลักลงไปในหลุมมืดมิดอย่างไรล่ะ" มินโฮก้าวเดินไปข้างหน้า เงาสีดำที่เท้าของเขาขยายตัวออกราวกับรอยหมึกที่หยดลงบนผืนผ้าสีขาว "เซร่า... บันทึกการต่อสู้นี้ไว้ให้ดี ผมไม่อยากให้มันจบเร็วเกินไป" [รับทราบค่ะมาสเตอร์ ค่าพลังงานของศัตรูอยู่ในระดับ A ดำเนินการวิเคราะห์รูปแบบการโจมตี... พบจุดอ่อนที่ช่องโหว่บริเวณไหล่ขวาจากการเคลื่อนไหวซ้ำๆ] เสียงของเซร่าดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทของมินโฮ มินโฮขยับตัวด้วยท่วงท่าที่เปลี่ยนไป เขาว่องไวราวกับเสือดาวที่จ้องตะครุบเหยื่อ ก้องพยายามรวบรวมมานาไว้ที่ดาบเพื่อปล่อยท่าไม้ตาย 'พายุคลั่ง' แสงสีฟ้าเข้มสว่างวาบไปทั่วบริเวณ แต่มินโฮกลับไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ใช้มัน "ช้าไป" มินโฮปรากฏตัวอยู่ด้านหลังก้องในพริบตาเดียว ดาบสั้นเงาในมือกรีดผ่านอากาศ สร้างแผลลึกที่แผ่นหลังของอดีตเพื่อนร่วมทีม เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น ก้องทรุดลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด เขากัดฟันกรอดพยายามจะตวัดดาบสวนกลับ แต่มินโฮกลับกดเท้าลงบนข้อมือของเขาจนกระดูกแทบแตก "นายจำได้ไหม วันนั้น... วันที่นายปล่อยให้ฉันถูกรุมทึ้งโดยพวกก็อบลิน" มินโฮโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนน่าขนลุก "ฉันจำสีหน้าตอนนั้นของนายได้ดี มันดูโล่งใจใช่ไหมล่ะ ที่ไม่ต้องแบกภาระเป็นตัวถ่วงอย่างฉันอีกต่อไป" "แก... แกมันไม่ใช่คนแล้ว มินโฮ! แกกลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว!" ก้องแผดเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว มินโฮยืดตัวขึ้น มองดูร่างที่ดิ้นรนของอดีตเพื่อนร่วมทีมด้วยสายตาว่างเปล่า "สัตว์ประหลาดที่เกิดจากน้ำมือของพวกนายไงล่ะ" ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน แรงกดดันมหาศาลทวีคูณขึ้นจนอากาศรอบบริเวณหนักอึ้ง มินโฮสัมผัสได้ถึงบุคคลที่สามที่กำลังก้าวเข้ามาในโถงดันเจี้ยน กลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของความตายและอำนาจที่เหนือกว่า เงาของมินโฮสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่เดินออกมาจากความมืด ชายในชุดสูทเนี้ยบกริบที่มินโฮไม่มีวันลืม กิลด์มาสเตอร์คัง... ผู้ที่อยู่เบื้องหลังการทรยศทั้งหมด "ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะการละเล่นของพวกเธอสินะ" คังเผยรอยยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะชักดาบสีเลือดออกมา "มินโฮ... ยิ่งเห็นนายโตขึ้นแบบนี้ ฉันยิ่งรู้สึกว่าฉันตัดสินใจไม่ผิดที่ทิ้งนายไว้ในวันนั้น" มินโฮกำหมัดแน่น พลังเงาในกายปะทุออกมาเป็นรัศมีสีดำทมิฬห่อหุ้มร่างกาย เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดที่เขาเคยเจอ ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในโลกของเงาด้วยกันนะครับ