ข้ามขีดจำกัดแรงก์ S

“ปล่อยมือจากดาบนั้นเสีย คังมินโฮ... เพราะมันไม่เคยเป็นของคุณตั้งแต่แรก” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยไอสังหารของกิลด์มาสเตอร์คังดังก้องไปทั่วหอคอยทมิฬ ดาบในมือของผมสั่นระริกจนแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงสีม่วงที่เลือนหายไปในอากาศ ความว่างเปล่าที่สัมผัสได้จากฝ่ามือไม่ใช่เรื่องน่ากลัวที่สุด แต่มันคือความรู้สึกที่ ‘สิทธิ์’ ในการเป็นตัวเอกของชีวิตถูกกระชากออกไปต่อหน้าต่อตา ผมยืนหอบหายใจอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง แรงกดดันมหาศาลจากศัตรูตรงหน้าทำให้กระดูกซี่โครงลั่นดังกรอบแกรบ ราวกับถูกคีมยักษ์ขยี้เข้าที่ปอด “เจ็บใจไหม? ฮันเตอร์แรงก์ F ที่ริอ่านจะไต่เต้าขึ้นมาเป็นราชัน” กิลด์มาสเตอร์แสยะยิ้ม สายตาของเขามองผมราวกับมองเศษขยะที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกองขยะที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมาเอง “เซร่า... สถานะพลังงานเป็นอย่างไร” ผมเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยรอยแผลฉกรรจ์ แต่ดวงตาของผมยังคงจ้องเขม็งไปที่ศัตรู [ระบบกำลังถูกแทรกแซง... ขีดจำกัดของแรงก์ S ถูกล็อกไว้ที่ 99.9% ค่ะ... ไม่สิ... นายท่าน! ระบบแจ้งเตือนว่า 'สิทธิ์การเข้าถึงหัวใจแห่งเงา' กำลังจะถูกโอนย้าย!] เสียงของเซร่าสั่นเครือ แฝงไปด้วยความตระหนกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน “ถูกโอนย้าย?” ผมแค่นหัวเราะออกมาพลางเช็ดเลือดที่มุมปาก “งั้นก็แสดงว่ากฎที่พวกมันสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังฉัน มันกำลังจะพังทลายลงเพราะความโลภของตัวเองสินะ” ผมทิ้งตัวลงคุกเข่า มือทั้งสองข้างปักลงบนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด ความมืดมิดที่ผมเคยเกรงกลัวและพยายามปกปิดมาตลอดบัดนี้เริ่มไหลเวียนเข้าสู่กระแสเลือด มันไม่ได้มาจากระบบ แต่มันมาจาก 'ความแค้น' ที่ฝังรากลึกอยู่ในก้นบึ้งของจิตวิญญาณ กิลด์มาสเตอร์เดินเข้ามาใกล้ เขาเงื้อดาบเรืองแสงสีทองขึ้นเหนือหัว “จบสิ้นกันเสียที เจ้าตัวหมากที่หลุดมือ” ในวินาทีที่คมดาบฟาดลงมา ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ผมไม่ได้หลบ ไม่ได้ถอย แต่มองลึกลงไปในนัยน์ตาของฆาตกรตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก *‘เซร่า... ปลดล็อกขีดจำกัดทั้งหมด ไม่ใช่เพื่ออัปเลเวล... แต่เพื่อฉีกกฎเกณฑ์ของไอ้ระบบเฮงซวยนี่ทิ้งเสีย’* [ยืนยันคำสั่ง: การเข้าถึงขีดจำกัดขั้นที่ 100%... คำเตือน: ร่างกายอาจไม่รองรับการไหลเวียนของพลังงานระดับพระเจ้า... นายท่านคะ!] “เงียบไปซะ” ตูม! แรงระเบิดจากผิวกายของผมซัดกระแทกจนกิลด์มาสเตอร์กระเด็นถอยหลังไปหลายสิบเมตร แสงสีดำทมิฬพุ่งทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า ราวกับเสาเพลิงแห่งความตายที่ฉีกกระชากก้อนเมฆจนขาดวิ่น ข้อมูลสถานะที่เคยแสดงตัวเลข 'แรงก์ S' บนจอโฮโลแกรมแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ก่อนจะรวมตัวใหม่เป็นอักขระที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน [สถานะ: แรงก์ SSS - ราชันเงาไร้พ่าย (Awakened)] ความเจ็บปวดที่เคยมีมลายหายไป แทนที่ด้วยพลังงานมหาศาลที่ไหลผ่านเส้นประสาท ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงนับล้านโวลต์วิ่งพล่าน ผมลุกขึ้นยืนช้าๆ กระดูกที่แตกหักประสานเข้าหากันด้วยไอเงาสีดำ ร่างกายของผมตอนนี้ไม่ใช่เพียงแค่ฮันเตอร์ แต่คือตัวตนที่ระบบไม่อาจนิยามได้อีกต่อไป “เป็นไปไม่ได้...” กิลด์มาสเตอร์ผงะถอยหลัง ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเมื่อเห็นเงาของผมเริ่มขยายตัวออกไปคลุมทั่วทั้งหอคอย กองทัพเงาที่ผมเคยสะสมไว้ไม่ได้สั่นไหว แต่มันกำลังเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นอสูรกายที่มีพลังอำนาจมากกว่าเดิมหลายเท่า “แกบอกว่ามันไม่ใช่ของฉันใช่ไหม...” ผมเดินย่างสามขุมเข้าไปหาเขา ทุกย่างก้าวทำให้พื้นหอคอยแตกร้าว “งั้นก็ดูให้ดี... ว่าใครกันแน่ที่เป็นคนถือไพ่ตายตัวจริง” ผมยื่นมือออกไปในความว่างเปล่า ดาบเงาสีดำทมิฬที่สลักลวดลายอักขระโบราณปรากฏขึ้นในมือ มันไม่ใช่ดาบที่สร้างโดยระบบ แต่มันคือส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณที่ผมหล่อหลอมขึ้นมาด้วยหยาดเลือดและน้ำตา “กิลด์มาสเตอร์... ขอบใจที่สอนให้รู้ว่าโลกนี้ไม่มีที่ยืนให้คนอ่อนแอ” ผมตวัดดาบเพียงครั้งเดียว พลังงานสีดำคมกริบตัดผ่านอากาศเกิดเป็นสุญญากาศที่ไร้เสียง กิลด์มาสเตอร์คังพยายามยกเกราะป้องกันขึ้นสู้ แต่เกราะเวทมนตร์ระดับตำนานของเขากลับแตกสลายเหมือนแก้วบางๆ ในพริบตา ทว่า... ในวินาทีที่คมดาบหยุดลงห่างจากลำคอของเขาเพียงคืบ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดของหอคอย พร้อมกับเสียงตบมือแผ่วเบาที่บาดลึกเข้าไปในประสาทสัมผัส “งดงามมาก... การเกิดใหม่ของราชันที่แม้แต่ระบบยังต้องสยบ” ชายสวมหน้ากากที่ผมตามหามาตลอดก้าวออกมาจากเงา ในมือเขากำลังถือสิ่งที่ทำให้หัวใจของผมแทบหยุดเต้น มันคือสร้อยคอที่มีภาพถ่ายของน้องสาวที่ควรจะตายไปตั้งแต่เหตุการณ์ดันเจี้ยนแตกครั้งแรก... เธอยังไม่ตาย และกำลังถูกจองจำอยู่ในมิติที่แม้แต่ระบบของเซร่ายังเข้าไม่ถึง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ และหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะรออ่านบทต่อไปอย่างใจจดใจจ่อนะครับ เงาฮันเตอร์ไร้เงา