ราชาแห่งปีศาจ

“เจ้าคิดว่าบัลลังก์ที่เจ้าเหยียบย่ำอยู่นี้ มันสร้างมาจากอะไรอย่างนั้นหรือ... คังมินโฮ?” เสียงทุ้มต่ำกังวานราวกับเสียงกระดูกบดกันดังมาจากร่างมหึมาเบื้องหน้า แรงกดดันมหาศาลจากไอปีศาจสีม่วงเข้มแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ร่างของ ‘เบลเซบูล’ บอสใหญ่ข้ามมิติไม่ได้มีขนาดใหญ่โตเกินจินตนาการ แต่มันกลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความตายที่เข้มข้นจนแทบมองเห็นเป็นละอองหมอกสีดำ มินโฮกระตุกยิ้มที่มุมปาก เลือดที่ไหลซึมจากบาดแผลที่หัวไหล่หยดลงบนพื้นหินอ่อนที่แตกร้าว เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที แต่เลือกที่จะตวัดดาบ ‘คมเขี้ยวทมิฬ’ ในมือให้เกิดเสียงแหวกอากาศเป็นจังหวะที่แม่นยำ “มันก็แค่เศษหินที่พังทลายได้ เหมือนกับชีวิตของแกนั่นแหละ” มินโฮตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ผ่านการเคี่ยวกรำจากสนามรบนับไม่ถ้วน “ช่างโอหังนัก!” เบลเซบูลคำราม ร่างนั้นพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วที่ดวงตาของมนุษย์ปกติไม่อาจติดตามได้ แรงกระแทกจากการเคลื่อนที่ทำให้พื้นห้องโถงมิติแตกออกเป็นเสี่ยงๆ *“ท่านมินโฮ! พลังงานปีศาจกำลังพุ่งสูงถึงขีดจำกัด 500% การโจมตีนี้ไม่ใช่เวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือการบีบอัดมิติ!”* เสียงของเซร่าดังสะท้อนอยู่ในมโนภาพของมินโฮ ความตึงเครียดในน้ำเสียงของเอไอสาวเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน มินโฮไม่ได้ถอย เขาหลับตาลงชั่วขณะ สัมผัสถึงความมืดมิดที่ไหลเวียนอยู่ภายในร่างกาย ‘ดวงตาแห่งเงา’ เปิดขึ้นพร้อมกับประกายแสงสีฟ้าครามที่วูบไหว “งั้นเรามาดูกันว่า มิติของแก... จะรับมือกับ ‘กองทัพ’ ของข้าได้สักกี่น้ำ” “จงตื่นขึ้น! เหล่าองครักษ์ผู้ไร้เสียง!” ฉับพลัน พื้นที่รอบตัวมินโฮก็กลายเป็นมหาสมุทรแห่งเงา กองทัพอัศวินเงากว่าสามพันนายพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับหนามแหลมที่โผล่พ้นดินแดนแห่งความตาย พวกเขาเข้าปะทะกับเบลเซบูลในเสี้ยววินาที เสียงการปะทะกันของเหล็กกล้าและพลังงานมืดดังกึกก้องจนมิติรอบข้างสั่นสะเทือน เบลเซบูลคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด กระบี่สีดำในมือของมันฟาดฟันลงมาเพียงครั้งเดียว อัศวินเงาแถวหน้าแตกสลายหายไปกลายเป็นควันดำทันที “พลังของเจ้ามันก็แค่ของเลียนแบบ! เจ้าไม่มีวันเข้าใจความหมายของคำว่า ‘ราชา’ ที่แท้จริง!” มินโฮอาศัยจังหวะที่เบลเซบูลกำลังเสียหลักจากการกวาดล้างกองทัพเงา เขาสไลด์ตัวผ่านช่องว่างของอากาศที่บิดเบี้ยว ดาบในมือชาร์จพลังงานสายฟ้าทมิฬจนถึงขีดสุด เขาพุ่งเข้าหาร่างใหญ่โตของบอสข้ามมิตินั้นราวกับสายฟ้าสีดำ “คำว่าราชาที่แกพูดถึง... มีไว้สำหรับคนที่มีหัวใจจะปกป้อง ไม่ใช่คนที่สร้างมันขึ้นมาด้วยซากศพของผู้อื่น!” มินโฮตะโกนก้อง ดาบเล่มนั้นแทงทะลุเกราะหน้าอกของเบลเซบูล แรงปะทะทำให้เกิดระเบิดคลื่นพลังงานกระจายออกไปเป็นวงกว้าง ทว่า... แทนที่จะเห็นความพ่ายแพ้ของบอสใหญ่ มินโฮกลับพบกับใบหน้าที่ยิ้มกว้างของปีศาจตนนั้น “ผิดแล้ว... คังมินโฮ” เบลเซบูลคว้าข้อมือของมินโฮไว้แน่น แม้ดาบจะปักคาอก แต่มันกลับไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว “ผู้ที่ทรยศเจ้าในตอนนั้น ผู้ที่ทำให้เจ้ากลายเป็นฮันเตอร์ขยะ... เจ้าคิดว่าเขาเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาหรือ?” มินโฮชะงัก สายตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง “แกกำลังจะพูดอะไร” “กิลด์มาสเตอร์คังไม่ได้เป็นคนบงการเหตุการณ์ในวันนั้น” เบลเซบูลกระซิบข้างหูของเขา เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสมเพช “เขาเป็นเพียง ‘เบี้ย’ ที่วางไว้บนกระดาน... เบี้ยที่แม้แต่ข้ายังรู้สึกเสียดายที่จะต้องกำจัดทิ้ง เมื่อถึงเวลาที่ ‘ผู้สร้าง’ ของเราทั้งคู่ตัดสินใจจะปิดเกมนี้” ทันใดนั้น เงาสีขาวนวลประหลาดที่มินโฮไม่เคยเห็นมาก่อนก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าด้านหลังของเบลเซบูล เงาร่างนั้นสวมชุดคลุมสีเงินบริสุทธิ์ มือเรียวยาวกรีดกรายลงมาแตะที่ไหล่ของเบลเซบูลอย่างแผ่วเบา และเพียงชั่วพริบตา เบลเซบูลที่แข็งแกร่งดุจภูผาก็สลายกลายเป็นละอองทรายไปต่อหน้าต่อตา! มินโฮถอยหลังออกมาอย่างรวดเร็ว หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบหลุดออกมาจากอก เขาจ้องมองไปยังร่างที่ปรากฏตัวขึ้นใหม่ด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง เพราะใบหน้าภายใต้ฮู้ดสีเงินนั้น... มันช่างเหมือนกับ ‘ตัวเขาเอง’ ในวัยเด็กอย่างไม่มีผิดเพี้ยน “เจ้าโตขึ้นมากเลยนะ... มินโฮ” ร่างนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนถึงกระดูก “ข้าเฝ้าดูเจ้าเลเวลอัปมาตลอด... และตอนนี้ ก็ถึงเวลาที่ต้อง ‘รีเซ็ต’ ระบบนี้ทิ้งเสียที” นิ้วเรียวยาวชี้มาที่หน้าอกของมินโฮ และทันใดนั้น ร่างกายของเขาก็แข็งค้าง ราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น กองทัพเงาทั้งหมดสลายตัวลงไปทันทีราวกับไม่เคยมีอยู่จริง ระบบในหัวของเขาเริ่มรวนและส่งสัญญาณเตือนเป็นสีแดงฉานจนน่าสะพรึงกลัว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของราชันเงามาจนถึงบรรทัดนี้ครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ