ถ้อยคำบาดลึก

แก้วคริสตัลเจียระไนในมือของรสายันต์สั่นไหวเล็กน้อยตามแรงบีบปลายนิ้ว ก่อนที่ของเหลวสีอำพันเข้มข้นจะกระเพื่อมไหวสะท้อนแสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์ระย้าเหนือศีรษะ ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโรยตัวลงมาปกคลุมระเบียงรับรองแขกวีไอพีหลังห้องจัดเลี้ยง ราวกับอากาศรอบตัวถูกสูบออกจนหมดสิ้น ท่ามกลางความมืดสลัวและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ราตรี ร่างสูงสง่าของคณินหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า ห่างออกไปเพียงเอื้อมมือ แต่ระยะห่างทางความรู้สึกกลับยาวนานราวกับกาลมหาสมุทร ทว่า... แขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่เพิ่งก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะกลับทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งดิ่งลึกลงไปอีก ศจี... หญิงสาวในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่เคยฝกรอยแผลฉกาจฉกรรจ์ไว้ในอดีต กำลังยืนส่งยิ้มหยันมาให้จากมุมเสาหินอ่อน ดวงตาดอกท้อคู่คมกวาดมองรสาด้วยความริษยาที่เจือปนความสะใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง "ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอคุณรสาที่นี่... ในฐานะ 'แขกคนสำคัญ' ของงาน" ศจีลากเสียงยาวอย่างจงใจ แววตาคมกริบกวาดสำรวจชุดราตรีผ้าไหมสีมรกตเข้ารูปที่ขับเน้นสัดส่วนเย้ายวนใจของรสาให้โดดเด่นยิ่งกว่าใครในค่ำคืนนี้ "นึกว่าหลังจากหย่าร้างไปแล้ว คุณรสาจะเลือกเก็บตัวเงียบๆเสียอีกค่ะ" รสายันต์ไม่ได้หันไปมองผู้มาใหม่ทันที เธอยังคงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมกริบของคณิน อดีตสามีที่ตอนนี้ขมวดมวลคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด สันกรามของเขาขบเข้าหากันจนนูนเด่น ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้รสาอีกหนึ่งก้าวราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้า Meb Top Chart เจ้าของอาณาจักรธุรกิจพันล้านกำลังแสดงอาการกระวนกระวายอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน "ศจี... เธอมาทำอะไรที่นี่" เสียงทุ้มต่ำของคณินลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมองหญิงสาวผู้มาเยือนด้วยแววตาดุดันจนศจีสะดุ้ง "ใครอนุญาตให้เธอขึ้นมาบนนี้" "ดิฉันก็แค่อยมาแสดงความยินดีกับคุณคณินค่ะ..." ศจีแสร้งทำเป็นกระเง้ากระงอด เดินน่องเรียวยาวเข้าไปใกล้คณินมากขึ้น ทว่ายังไม่ทันที่ปลายนิ้วเรียวจะแตะลงบนปกเสื้อสูทของชายหนุ่ม คณินก็เบี่ยงตัวหลบอย่างรังเกียจราวกับนางงูพิษ "ถอยไป" คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ แต่ทรงพลังทำเอาศจีหน้าเสีย รอยยิ้มพราวเสน่ห์เมื่อครู่แข็งค้าง เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะหันมาเล่นงานรสาต่อด้วยวาจาเชือดเฉือน "ระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคะคุณรสา ของเก่าที่เคยเน่าหนอน... ต่อให้เอามาขัดสีฉวีวรรณใหม่จนดูแพงแค่ไหน สัญชาตญาณของคนเคยถูกทิ้งก็ยังคงเป็นคนเคยถูกทิ้งวันยังค่ำ ระวังนะคะว่าจะโดนเขี่ยทิ้งเป็นรอบที่สอง" คำพูดเจ็บแสบนั้นทิ้งรอยแผลเก่าในใจให้กระตุกวาบ แต่รสายันต์หาได้สะทกสะท้านไม่ หญิงสาวแย้มยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยเปี่ยมด้วยหยาดน้ำตาในอดีต บัดนี้กลับพราวระยับด้วยความเย่อหยิ่งและทรงพลัง เธอวางแก้วในมือลงบนโต๊ะหินอ่อนเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับศจีด้วยท่าทีเหนือกว่า "ขอบคุณสำหรับคำเตือนนะคะคุณศจี..." รสาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "แต่คนที่ 'เคยถูกเขี่ยทิ้ง' จนต้องวิ่งตามเก็บเศษความสมเพชจากคนอื่นอย่างคุณ คงไม่มีสิทธิ์มาสั่งสอนฉันหรอกค่ะ จำใส่สมองเอาไว้ด้วยว่า ของที่ฉัน 'สลัดทิ้ง' ลงถังขยะไปแล้ว ต่อให้คุณอยากได้จนตัวสั่นแค่มันก็เป็นได้แค่ของเหลือเดนจากมือฉันเท่านั้น!" เพล้ง!... ราวกับมีเสียงกระจกแตกกระจายในความเงียบ ศจีหน้าซีดเผือด เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นแผดเผาจนใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอาย ขายาวในรองเท้าส้นสูงถอยหลังไปก้าวหนึ่งเมื่อเจอวาจาเชือดเฉือนที่แทงใจดำเข้าอย่างจัง คณินลอบมองหญิงสาวข้างกายด้วยหัวใจที่เต้นระรัว รสาในยามนี้ช่างงดงาม ร้ายกาจ และทรงเสน่ห์จนเขาแทบละสายตาไม่ได้ ความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวที่ถูกหล่อหลอมขึ้นมาจากรอยแผลในอดีต ทำให้เธอดูลึกล้ำและน่าหลงใหลยิ่งกว่าผู้หญิงคนไหนบนโลกใบนี้ ความรู้สึกผิดบาปที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายปีโหมกระพือขึ้นอีกครั้ง จนเขาอยากจะคุกเข่าลงอ้อนวอนขอโอกาสจากเธอเสียตรงนั้น "รสา..." คณินเอรียชื่อเธอแผ่วเบา น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชา บัดนี้กลับเจือด้วยความเว้าวอนและเจ็บปวดร้าวราน "กลับเข้าไปข้างในกันเถอะครับ อย่าไปสนใจคนนอกเลย" รสายันต์หันขวับกลับมามองเขา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนเรียวปากอิ่มสีระเรื่อ "คนนอกเหรอคะ? หึ... เมื่อก่อนคุณก็เคยผลักไสฉันให้อยู่ในสถานะ 'คนนอก' มาก่อนไม่ใช่หรือไงคะคุณคณิน ทำไมล่ะคะ หรือว่าตอนนี้ตำแหน่งภรรยาหลวงผู้แสนดีมันว่างลง คุณถึงได้พยายามวิ่งตามหาเศษซากความรู้สึกที่เคยทำลายมันด้วยมือตัวเองไปแล้ว?" "ผมรู้ว่าผมเลว..." คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างไร้ซึ่งระยะห่าง ดวงตาคมกริมฉายแววเจ็บปวดลึกซึ้งจนคนมองต้องใจหาย มือหนาทั้งสองข้างเอื้อมออกไปหมายจะประคองไหล่บาง แต่รสาเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็วราวกับรังเกียจสัมผัสจากเขา "อย่ามาแตะต้องตัวฉัน!" รสายันต์เอ่ยเสียงกร้าว นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกสะสมไว้ "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำท่าทางแบบนี้ คณิน! อย่าทำให้ฉันต้องเกลียดคุณไปมากกว่านี้เลย คิดเหรอว่าคำขอโทษ การแสดงละครตบตา หรือสายตาสำนึกผิดจอมปลอมของคุณ จะลบเลือนความทรมานที่ฉันต้องเจอในนรกขุมนั้นได้!" "มันไม่ใช่การแสดงละคร!" คณินสวนกลับทันควัน ความอดทนที่พยายามเก็บกักไว้พังทลายลง น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจ "ทุกคำพูด ทุกความรู้สึกของผมในตอนนี้มันคือความจริง! ผมยอมรับว่าผมเคยโง่เง่าเคยใจร้ายและผลักไสคุณไป แต่ตลอดเวลาที่คุณไม่อยู่... คุณรู้ไหมว่าผมเหมือนคนตายทั้งเป็น!" ศจีที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ไม่ไกล กัดฟันกรอดด้วยความริษยาจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือตัวเอง เธอทนดูภาพที่อดีตสามีภรรยาคู่นี้กำลังยื้อยุดฉุดกระชากความรู้สึกกันไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ก่อนที่ความแค้นจะสั่งให้เธอก้าวเข้ามาแทรกกลางวงสนทนาอีกครั้งด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "อย่ามัวแต่เพ้อเจ้อเรื่องความหลังกันอยู่เลยค่ะคุณคณิน..." ศจีแค่นหัวเราะเสียงแหลม "ต่อให้คุณจะสารภาพรักจนน้ำตาเป็นสายเลือดแค่ไหน เธอก็ไม่มีวันกลับไปหาคุณหรอกค่ะ เพราะผู้หญิงคนนี้... เขามี 'ชีวิตใหม่' และ 'ความลับ' ที่เน่าเฟะยิ่งกว่าที่คุณคิดซ่อนเอาไว้!" รสายันต์ชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตระหนกที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อศจีก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูคณินด้วยน้ำเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั่ว "อยากรู้ไหมคะว่าทำไมจู่ๆ คุณรสาถึงได้กลับมาผงาดในวงการสถาปนิกได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้... และเด็กผู้ชายหน้าตาถอดแบบคุณเป๊ะคนนั้น ที่วิ่งเล่นอยู่แถวคฤหาสน์ฝั่งโน้น... คือใครกันแน่?" สิ้นคำพูดนั้น... ความเงียบงันราวกับถูกแช่แข็งก็เข้าปกคลุมระเบียงรับรองอีกครั้ง คณินหันขวับกลับมามองรสายันต์ทันที ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกึก ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงอย่างขีดสุด ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางใจเมื่อความจริงบางอย่างกำลังจะถูกเปิดเผย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและรสชาติอันหอมหวานของการแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!