รสชาติแห่งความหึงหวง

กลิ่นอายของแชมเปญชั้นเลิศและมวลอากาศที่อบอวลด้วยความเย่อหยิ่งในงานกาล่าการกุศลค่ำคืนนี้ ช่างน่าอึดอัดเสียจนรสายันต์แทบอยากจะก้าวเท้าหนีออกไปให้พ้น ทว่าในฐานะสถาปนิกสาวผู้ชนะการประมูลแบบโครงการใหญ่ เธอกลับต้องยืนรับรอยยิ้มและการทักทายจากบรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงอิทธิพลด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าพราวเสน่ห์ในชุดราตรีสีมรกตเข้ารูปที่ขับผิวผุดผ่องให้โดดเด่นสะกดทุกสายตา "คุณรสาครับ โปรเจกต์รีสอร์ตริมผานี่... ถ้าได้คุณมาช่วยคุมดีไซน์เองแบบนี้ ผมคงต้องแวะไปตรวจหน้างานบ่อยเป็นพิเศษเสียแล้วล่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำของนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงดังขึ้น พร้อมกับมือหนาที่ยื่นเข้ามาประคองช่วงเอวบางอย่างถือวิสาสะ รอยยิ้มพราวเสน่ห์ถูกส่งมาให้พร้อมกับสายตาที่แทะโลมอย่างไม่ปิดบัง รสายันต์แย้มยิ้มบางเบາ เป็นรอยยิ้มที่งดงามราวกับดอกไม้พิษ ทว่าเธอยังไม่ทันได้เอื้อMคำปฏิเสธนิ่มนวลตามมารยาทสังคม แรงบีบกระชากที่ข้อศอกเรียวจากด้านหลังก็ดึงรั้งร่างเธอให้เซถอยไปปะทะกับแผงอกกว้างที่คุ้นเคยเสียก่อน "ขอโทษด้วยนะครับ... พอดีภรรยาของผม... ไม่ค่อยชอบให้ใครแตะต้องตัวสักเท่าไหร่" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวดังขึ้น พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งที่โอบกอดเอวบางไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก รสายันต์ตวัดสายตากลับไปมองด้วยความตกใจ ก่อนจะพบกับใบหน้าคมคายที่บึ้งตึงจนขึ้นสันกรามของคณิน ดวงตาคู่คมดุคู่นั้นกำลังจ้องมองไปยังชายหนุ่มคู่สนทนาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา นักธุรกิจหนุ่มหน้าAซC รีบชักมือกลับด้วยความตกใจเมื่อเจอสายตาดุจพญาอินทรีย์จ้องมองมา ก่อนจะกล่าวขอโทษแล้วผละเดินหายไปจากวงสนทนาอย่างรวดเร็ว รสายันต์พยายามบิดข้อมือออกจากพันธนาการ ทว่าอ้อมแขนของอดีตสามีกลับกระชับแน่นยิ่งขึ้น ลลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้เธอขนลุกชัน ไม่ใช่เพราะความเสน่หา... หากแต่เป็นความโกรธกรุ่นที่เธออ่านออกว่ามันคืออะไร "ปล่อยค่ะคุณคณิน คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉัน" รสายันต์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตตวัดมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" คณินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรภายใต้ชุดราตรีสีมรกตที่เปิดไหล่เนียนและเว้าลึกอย่างไม่พอใจ "แล้วไอ้หน้าอ่อนเมื่อกี้มันมีสิทธิ์แตะต้องคุณตรงไหนถึงได้ยอมให้มันยืนยิ้มเรี่ยราดใส่แบบนั้น หืม... รสา?" "เขาจะมองหรือจะพูดอะไรมันก็เรื่องของฉัน เราหย่ากันแล้วนะคะคุณคณิน จำไม่ได้หรือไง?" คำว่า 'หย่า' หลุดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีแดงระเรื่อราวกับลูกเชอร์รี่สุก ราวกับมีดปลายแหลมที่กรีดลงกลางใจของคณินให้เจ็บแปลบจนต้องขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมสันสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่กำลังตีรวนขึ้นมาในอก ความหึงหวงบ้าคลั่งที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดหลายสัปดาห์กำลังจะระเบิดออกในไม่ช้า เมื่อเห็นว่าตรงนี้ผู้คนเริ่มหันมามอง รสายันต์จึงสะบัดแขนหลุดจากการเกาะกุมแล้วหันหลังจะเดินหนี ทว่าคณินกลับคว้าข้อมือเธอไว้แล้วกึ่งจูงกึ่งลากผ่านผู้คนเข้าไปยังโซนระเบียงด้านนอกที่เงียบสงบและลับตาคนทันที ประตูกระจกถูกผลักปิดลงพร้อมกับร่างบางที่ถูกดันให้ชิดติดกับผนังระเบียงกระจกใส คณินก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแทบไม่มีช่องว่าง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่เหนือพวงแก้มเนียน รสายันต์เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจอย่างถึงที่สุด "คุณเป็นบ้าอะไรของคุณเนี่ย!" เธอตuาดเสียงเบา "ใช่... ผมมันบ้า!" คณินกดเสียงต่ำอย่างเหลืออด มือหนายื่นไปกอบกุมคางมนบังคับให้เธอเงยหน้ารับสายตาดุดันที่เต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ "ผมบ้าที่ต้องทนเห็นผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้เข้าใกล้คุณ บ้าที่ต้องเห็นรอยยิ้มพวกนั้นที่คุณส่งให้มัน... ทั้งที่รอยยิ้มพวกนั้นควรจะเป็นของผมคนเดียว!" "น่าขันสิ้นดี..." รสายันต์แค่นหัวเราะ หยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นเอ่อคลอเบ้าแต่เธอไม่ยอมปล่อยให้มันไหลลงมาประจานความอ่อนแอ "วันที่ฉันต้องการรอยยิ้มและความใส่ใจจากคุณ คุณเหยียบย่ำมันจนไม่เหลือชิ้นD วันนี้คุณมีสิทธิ์อะไรมาหึงหวง มากดดัน และทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันแบบนี้?" คำถามนั้นราวกับคมหอกที่พุ่งทะลวงเข้ากลางอก คณินชะงักไป ดวงตาคู่คมไหวระริกด้วยความเจ็บปวดและสำนึกผิด เขารู้ดี... รู้ดีว่าทุกอย่างมันเป็นความผิดของเขาเอง ความเย่อหยิ่งและความโง่เขลาในอดีตทำให้เขาผลักไสผู้หญิงที่รักเขาที่สุดออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย แต่วันนี้... เมื่อได้ลิ้มรสชาติแห่งความหึงหวงที่แผดเผาร่างกายจนแทบคลั่ง เขากลับเพิ่งตระหนักได้ว่า เขาไม่มีวันปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ตกเป็นของใครอื่นอีกเด็ดขาด "ผมไม่มีสิทธิ์... แต่ผมจะแย่งมันกลับมา" คณินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักลึกโน้มลงมาใกล้จนเกือบจะชิดกลีบปากอิ่ม "ไม่ว่าคุณจะเกลียดผมแค่ไหน ไม่ว่าคุณจะพยายามผลักไสผมยังไง... รสา... คุณก็ไม่มีวันหนีผมพ้นหรอก" สิ้นคำพูดนั้น ริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงมาปิดกลีบปากนุ่มของเธอทันทีอย่างไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว รสายันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวระดมทุบตีลงบนแผงอกกว้างเพื่อประท้วง ทว่าคณินกลับยิ่งได้ใจ มือหนาเลื่อนไปล็อกท้ายทอยเธอไว้มั่นไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะบดขยี้เรียวปากลงมาด้วยความโหยหาและเร่าร้อนราวกับไฟที่โหมกระหน่ำ สัมผัสที่ทั้งดุดันและเว้าวอนผสมผสานกันจนสติของรสายันต์เริ่มกระเจิง ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกค่อยๆ ถูกหลอมละลายด้วยความคุ้นเคยและรสจูบที่เปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่เขาถ่ายทอดออกมา ร่างกายที่เคยแข็งขืนเริ่มอ่อนยวบลงอย่างไร้เรี่ยวแรง เรียวปากอิ่มเผยอออกเปิดทางให้ความวาบหวามแทรกซึมเข้าไปลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจจนเกิดเสียงน่าอายท่ามกลางความเงียบของค่ำคืน ความหอมหวานและแรงปรารถนาที่สะสมมานานนับแรมปีระเบิดออกท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ คณินรวบเอวบางเข้ามาแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน สัมผัสสั่นระริกจากเรียวปากและลมหายใจที่กระชั้นชิดบอกให้รู้ว่า ทั้งเธอและเขายังคงโหยหากันและกันราวกับคนเสียสติ แม้ศีลธรรมและบาดแผลในอดีตจะคอยกรีดร้องเตือนสติ ทว่าไฟอารมณ์ในยามนี้กลับแผดเผาทุกอย่างจนมอดไหม้ ในวินาทีที่รสายันต์กำลังจะเคลิบเคลิ้มไปกับสัมผัสอันคุ้นเคยและเร่าร้อนนั้น เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยของแขกกลุ่มอื่นที่กำลังเดินใกล้เข้ามายังระเบียงก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ! คณินผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ลมหายใจหอบกระชั้น หน้าอกแกร่งกระกระفขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาก้มมองหญิงสาวในอ้อมแขนที่ใบหน้าแดงก่ำ ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบอันดุเดือด ทว่าก่อนที่เขาจะได้พูดอะไร ประตูกระจกบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าพวกเขา รสายันต์เบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่ปรากฏตัวขึ้น ดวงตาคู่สวยสั่นระริกด้วยความตระหนก ขณะที่คณินเองก็ชะงักค้าง ขมวดมวลคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่พอใจเมื่อพบว่าแขกผู้ไม่ได้รับเชิญคนนั้นคือใคร... ศจี! ขอขอบพระคุณรี้ดที่รักทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในความเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ - เข็มฉายานิศ