กับดักความปรารถนา

“ปล่อยรสาเดี๋ยวนี้ค่ะคณิน นี่ไม่ใช่ที่ที่คนอย่างคุณจะมาใช้อารมณ์!” เสียงของรสาขาดห้วงไปทันทีเมื่อแผ่นหลังของเธอสัมผัสเข้ากับบานประตูไม้เนื้อแข็งของห้องทำงานส่วนตัวในคอนโดหรู ความเย็นเยียบจากผิวไม้ไม่ได้ช่วยให้จิตใจที่กำลังรุ่มร้อนของเธอกลับมาสงบลงได้เลย เมื่อร่างสูงใหญ่ของคณินก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมหายใจผ่าน คณินไม่ได้ตอบโต้ด้วยถ้อยคำ เขายันมือแกร่งข้างหนึ่งไว้กับบานประตู กักขังหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนที่สั่นเทาด้วยอารมณ์ที่เขาก็ยากจะนิยาม ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวหิวโซจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยอ่อนหวาน แต่บัดนี้กลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยการปฏิเสธ “อารมณ์งั้นเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นเอ่ยชิดริมฝีปากบาง “รสา... ผมอดทนมองคุณเดินเฉียดไปเฉียดมาในชีวิตผมด้วยความเย็นชาแบบนี้มานานเกินไปแล้ว รู้ไหมว่าทุกครั้งที่เห็นคุณยิ้มให้คนอื่น แต่มองผมเหมือนคนแปลกหน้า มันทรมานแค่ไหน” “นั่นคือสิ่งที่คุณเลือกเองไม่ใช่หรือคะ?” รสาแค่นยิ้ม รอยยิ้มที่กรีดลึกไปถึงหัวใจคนฟัง “คุณเองที่เป็นคนผลักไสไล่ส่งฉันออกไปจากชีวิต วันนี้คุณจะมาเรียกร้องอะไรในเมื่อที่ของคุณมันว่างเปล่าไปนานแล้ว” คณินไม่รอช้า เขาโน้มใบหน้าลงต่ำ กลิ่นน้ำหอมยี่ห้อหรูผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของผู้ชายวัยฉกรรจ์รุกรานพื้นที่ส่วนตัวของรสา ความจองหองในแววตาของเขาดูเหมือนจะพังทลายลงเหลือเพียงความต้องการที่ดิบเถื่อน เขาประทับริมฝีปากลงบนซอกคอหอมกรุ่นอย่างถือสิทธิ์ รสาพยายามเบือนหน้าหนี แต่คณินกลับล็อกใบหน้าเธอไว้ด้วยฝ่ามืออุ่นจัด ก่อนจะบดเบียดจุมพิตลงมาอย่างหนักหน่วง เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับปี รสชาติของจูบนั้นทั้งหวานล้ำและขมปร่า—มันคือรสชาติของความรักที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความแค้น และความแค้นที่กำลังถูกแผดเผาด้วยไฟตัณหา “อื้อ...” เสียงครางประท้วงในลำคอของรสาจางหายไปในลำคอของเขา เมื่อคณินช้อนร่างบางขึ้นมาจนเท้าของเธอลอยพ้นพื้น ก่อนจะก้าวเดินไปยังโซฟาหนังตัวยาวกลางห้อง เขาวางเธอลงอย่างเบามือแต่หนักแน่น สายตาของเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาของคณินบัดนี้เต็มไปด้วยความลุ่มหลงที่ไม่มีวันสิ้นสุด เขาเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ทุกสัมผัสที่ปลายนิ้วเขาลากผ่านผิวขาวเนียนราวกับน้ำนมนั้นสร้างความสั่นสะเทือนให้แก่รสาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ “คณิน... หยุด...” เสียงของเธอแผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นคำอ้อนวอน “หยุดไม่ได้แล้ว รสา... เราต่างก็ติดอยู่ในกับดักนี้ด้วยกันทั้งคู่” เขาเลื่อนริมฝีปากลงมาต่ำเรื่อยๆ ผ่านเนินอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะลมหายใจที่ถี่กระชั้น ฝ่ามือแกร่งนวดคลึงไปทั่วทุกตารางนิ้วบนร่างของเธอ ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบที่รสาพยายามกดทับเอาไว้ภายใต้หน้ากากของความเย็นชามาโดยตลอด ความร้อนแรงจากการสัมผัสทำให้เธอยอมจำนนต่ออารมณ์ที่ถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ ในจังหวะที่ความสัมพันธ์ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตแห่งความอดทน คณินมอบจูบที่เปี่ยมไปด้วยการไถ่บาปและตักตวงความสุขสม ทุกจังหวะการเคลื่อนไหวของเขาคือการประกาศความเป็นเจ้าของอย่างแนบเนียน และรสาเอง—แม้จะพยายามต้านทานเพียงใด—เธอกลับพบว่าร่างกายของเธอนั้นยังคงจดจำสัมผัสของเขาได้แม่นยำยิ่งกว่าความทรงจำใดๆ ความเร่าร้อนพุ่งทะยานจนถึงขีดสุดเมื่อคณินโน้มตัวลงมาแนบชิด ความหอมหวานและกลิ่นอายแห่งความต้องการอบอวลไปทั่วห้อง สติของรสาหลุดลอยไปในกระแสแห่งความวาบหวามที่คณินจงใจหยิบยื่นให้ เธอจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขา ปล่อยให้ความเจ็บปวดในอดีตมลายหายไปในชั่วขณะแห่งความสุขสมที่เขามอบให้ หลังจากพายุอารมณ์พัดผ่าน คณินเอนตัวลงนอนข้างหญิงสาวที่กำลังหอบหายใจรวยริน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานที่เพิ่งผ่านเหตุการณ์สุดเร่าร้อน เขาเอื้อมมือไปไล้ผมที่ปรกหน้าของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับกำลังปกป้องสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต ทว่าในตอนที่ความเงียบเข้าครอบงำ คณินเหลือบไปเห็นกระเป๋าเอกสารของรสาที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน—กระเป๋าที่เปิดอ้าทิ้งไว้เพียงเล็กน้อย และมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูคุ้นตาหล่นออกมาครึ่งหนึ่ง เขายันกายลุกขึ้นด้วยความสงสัย ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซองนั้นขึ้นมาดู สัญชาตญาณบางอย่างบอกเขาว่านี่คือสิ่งที่ไม่ควรเปิด... แต่ความสงสัยก็มีอำนาจเหนือกว่า ภายในซองมีภาพถ่ายของเด็กชายวัยประมาณ 4 ขวบคนหนึ่งที่มีโครงหน้าชัดเจนจนน่าตกใจ ดวงตาที่ดูมุ่งมั่นและรอยยิ้มที่ดูเย่อหยิ่งราวกับถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน พร้อมกับเอกสารผลการตรวจทางพันธุกรรมที่ระบุชื่อของเด็กชายคนนั้นไว้ชัดเจน คณินมือสั่นเทาขณะอ่านชื่อของเด็กน้อย... ชื่อที่เขามิเคยล่วงรู้ว่ามีอยู่จริงบนโลกใบนี้ รสาที่เริ่มรู้สึกตัวจากการหลับใหล ลืมตาขึ้นมาเห็นคณินถือกระดาษแผ่นนั้นอยู่ หัวใจของเธอกระตุกวูบและเย็นเฉียบไปถึงกระดูกสันหลัง! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและรสชาติอันหอมหวานของการแก้แค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ! — เข็มฉายานิศ —