สัมผัสที่โหยหา

ความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเรือนพักรับรองยามวิกาลนั้น ช่างหนักอึ้งเสียจนเกือบจะบดขยี้ลมหายใจของคนทั้งคู่ให้แหลกสลาย รสาพยายามก้าวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง ทว่าแผ่นหลังบอบบางกลับชนเข้ากับบานหน้าต่างกระจกฝ้าที่ปิดสนิทอย่างไร้ทางหนี ดวงตาคู่คมของคณินในยามนี้ไม่ได้ฉายแววเย่อหยิ่งเย็นชาดังเช่นวันวาน หากแต่ลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาและหยาดหยดแห่งความเจ็บปวดร้าวรานที่เขาพยายามซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันอีกแล้วนะคะ คณิน..." เสียงหวานเอ่ยลอดไรฟันด้วยความดื้อรั้น แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาเอื้อมมาแตะลงบนกรามมน "ฉันไม่มีสิทธิ์เหรอมารสา..." คณินทวนคำ น้ำเสียงแหบพร่าและสั่นเทาเล็กน้อยราวกับคนใกล้ขาดใจ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน แผงอกกว้างแนบชิดกับความนุ่มหยุ่นของเรือนร่างระหง "แล้วสิทธิ์ในฐานะสามีที่เคยโง่เง่า ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ต้องร้องไห้อย่างโดดเดี่ยว... ฉันต้องใช้เวลาอีกกี่ชาติ ถึงจะได้มันคืนมา" รสาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเซียว เธอเกลียดชังความอ่อนแอที่มักจะทรยศเธอทุกครั้งยามที่เขาอยู่ใกล้ เกลียดสัมผัสคุ้นเคยที่เคยทำให้เธอหลงใหลและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันเปล่งวาจาใดเพื่อผลักไส ริมฝีปากร้อนผ่าวของเขาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นถ้อยคำตัดพ้อทั้งหมดทันที จูบในค่ำคืนนี้ไม่ใช่การบังคับฝืนใจอันป่าเถื่อนดังเช่นอดีต หากแต่เป็นสัมผัสที่เว้าวอน อ้อนวอน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่อัดอั้นมาเนิ่นนาน คณินละเมียดละไมจดจ้องริมฝีปากนุ่มราวกับกลัวว่ามันจะสลายหายไป ลิ้นร้อนเกี่ยวกระหวัดตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปาก รสาสั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์ กลิ่นกายบุรุษผสมผสานกับความคุ้นเคยอันตรายทำให้สติที่ตั้งกำแพงไว้พังทลายลงทีละน้อย มือเรียวที่เคยผลักไดอกกว้าง ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เมื่อฝ่ามือหนาของคณินสอดแทรกเข้ามาใต้ร่มผ้า ลูบไล้ไปตามแนวสันหลังเปลือยเปล่าภายใต้ชุดเดรสผ้าไหมเนื้อนุ่ม "อื้อ..." เสียงครางประท้วงเล็ดลอดจากลำคอระหง เมื่อความซาบซ่านแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว คณินผละริมฝีปากออกเพียงนิดเพื่อให้เธอบริหารลมหายใจ ทว่าสายตากลับเร่าร้อนยิ่งกว่าไฟป่ายามต้องลม "ฉันรักเธอ... รสา" เขากระซิบชิดริมฝีปาก เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นเครือและเต็มไปด้วยความจริงใจที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน "ให้โอกาสฉันได้ไถ่บาป... ได้สัมผัสและรักเธออย่างที่สามีคนหนึ่งควรจะทำ ได้โปรด..." ความแข็งกระด้างในหัวใจของรสาแตกสลายลงต่อหน้าความอ่อนแอของอดีตสามี ความแค้นที่สั่งสมมานานถูกแผดเผาด้วยเปลวไฟแห่งเสน่หาที่เธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป เธอพยักหน้าน้อยๆ อย่างยอมจำนนต่อความต้องการลึกๆ ในหัวใจ คณินไม่รอช้ารั้งร่างระหงให้แนบชิดยิ่งขึ้น เขายกเธอนั่งลงบนขอบโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี ร่างกายของทั้งคู่แนบสนิทจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ฝ่ามือใหญ่ประคองใบหน้าสวยให้แหงนเงยขึ้นมารับจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนยิ่งขึ้น ริมฝีปากของเขาไล่พรมจูบไปทั่วพวงแก้มเนียน ซอกคอหอมกรุ่น และลาดไหล่บอบบางที่ถูกร่นสายชุดลงอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจหอบกระชั้นประสานเสียงกับเสียงครางแผ่วเบาในห้องทำงานที่ปิดทึบ เสื้อผ้าทีละชิ้นถูกปลดเปลื้องออกด้วยความเร่งรีบแต่ทว่าทะนุถนอม ผิวเนื้อเนียนละเอียดสีน้ำผึ้งกระทบกับแสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ สะท้อนความงดงามเย้ายวนที่ทำให้คณินแทบคลั่ง สัมผัสจากริมฝีปากและปลายนิ้วของเขาซ่านเซ็นไปทั่วทุกตารางนิ้ว ปลุกเร้าอารมณ์ปรารถนาที่เคยหลับใหลให้ตื่นขึ้นมาอย่างรุนแรง รสาแอ่นกายรับสัมผัสอันลึกซึ้งด้วยความหวามไหว ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเร่าร้อนและหยาดเหงื่อ ความเจ็บปวดในอดีตถูกหลอมละลายหายไปกับความสุขสมที่เขามอบให้ ซอกซอนลึกซึ้ง ไร้รอยต่อ และเปี่ยมไปด้วยความโหยหาที่ไม่อาจต้านทาน ทั้งห้องตกอยู่ในวังวนแห่งสัมผัสอันเร่าร้อนและเสียงหอบหายใจที่ประสานกันอย่างยาวนานในค่ำคืนอันยาวไกล กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น ท่ามกลางความเงียบงันที่เหลือเพียงเสียงหัวใจเต้นระคนความเหนื่อยอ่อน รสานอนซบอยู่บนแผงอกกว้างของคณิน ผ้าห่มผืนหนาคลุมกายเปลือยเปล่าของทั้งคู่ไว้ ทว่า ในขณะที่รสาปรือตาเตรียมจะเข้าสู่ห้วงนิทรา เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับเสียงกระซิบก็ดังแว่วมาจากทางระเบียงด้านนอก... ตามด้วยเสียงเคาะกระจกเบาๆ สามครั้งติดกัน คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขากระชับกอดร่างอุ่นในอ้อมแขนแน่นขึ้น แต่รสาเบิกตากว้างเมื่อเงาสะท้อนจากกระจกเงาเผยให้เห็นร่างของใครบางคนยืนอยู่หลังม่านโปร่ง พร้อมกับซองเอกสารสีน้ำตาลถูกสอดเข้ามาใต้ช่องประตูอย่างเงียบเชียบ รสาผุดลุกขึ้นด้วยความตกใจ รีบคว้าเสื้อคลุมมาสวมก่อนจะก้มลงหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นภาพถ่ายในมือ... ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบที่มีใบละม้ายคล้ายคลึงกับคณินราวกับแกะ กำลังยืนอยู่เคียงข้างกับ "ศจี" หญิงสาวผู้เป็นอดีตชนวนเหตุแห่งรอยร้าวทั้งหมด! "นี่มัน... อะไรกัน..." รสาพึมพำเสียงสั่น มือบางกำภาพถ่ายในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ขณะที่คณินลุกขึ้นมาสวมกางเกงและก้าวเข้ามามองภาพนั้นด้วยใบหน้าถอดสี โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ — เข็มฉายานิศ —