รอยแผลที่ยังสด

“คุณกล้าดียังไงถึงเอาใบสูติบัตรใบนี้มาวางตรงหน้าฉัน... คณิน” น้ำเสียงของรสายันต์ราบเรียบ ทว่าสั่นไหวอย่างรุนแรงในส่วนลึกของทรวงอก เธอปัดเศษกระดาษแผ่นนั้นลงบนพรมหนานุ่มราวกับมันเป็นสิ่งปฏิกูลที่แปดเปื้อนสายตา ดวงตากลมโตที่เคยอ่อนหวานในความทรงจำของชายหนุ่ม บัดนี้กลับกลายเป็นแก้วตาที่ไร้ก้นบึ้ง เย็นชาดุจแผ่นน้ำแข็งที่พร้อมจะกรีดลึกถึงกระดูก คณินไม่ได้ตอบในทันที เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานหรูหราที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความสำเร็จ ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก สายตาของเขามิได้จ้องมองที่ใบหน้าของอดีตภรรยา แต่ตรึงแน่นอยู่กับชื่อเด็กชายวัยสี่ขวบที่ระบุว่า 'ไม่มีบิดา' ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปยังลายมือหวัดด้วยปากกาแดงที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นของใคร—*นั่นคือลายมือของเขาเอง* ในวันที่เขาเมามายและเซ็นเอกสารบางอย่างโดยไม่ลืมตาดูด้วยซ้ำ “ผมไม่ได้เป็นคนเขียนมันลงไปในตอนนั้น...” คณินเค้นเสียงแหบพร่า ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามดูทรุดโทรมลงในสายตาของหญิงสาว “รสา... ผมจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น แต่ถ้าเด็กคนนี้... ถ้าเขาเป็นลูกของผมจริง ๆ” “ลูกของคุณ?” รสายันต์แค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชเธอก้าวเข้ามาประชิดตัวเขา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวเธอปะทะกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของคณินจนเกิดเป็นความขัดแย้งทางอารมณ์ที่รุนแรง “จำคืนวันหย่าร้างได้ไหมคะ? คืนที่ฝนตกหนักจนคุณบอกว่ามันน่ารำคาญพอ ๆ กับการต้องเห็นหน้าฉัน... คืนที่คุณเซ็นเอกสารฉบับนั้นทิ้งไว้ให้ฉันพร้อมกับเช็คเงินสดก้อนหนึ่งแทนคำบอกลา” ภาพในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำราวกับม้วนฟิล์มที่ชำรุด... *ห้าปีก่อน...* ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น รสายันต์ในชุดกระโปรงสีขาวซีดนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิมที่เธอเคยใช้รอเขา ความเงียบงันในบ้านคืนนั้นช่างบาดลึก เธอถือใบหย่าที่คณินโยนลงบนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา ข้างกายของเขาคือ 'ศจี' หญิงสาวที่คณินอ้างว่าคือรักแท้และเป็นเหตุผลที่เขาต้องกำจัดภรรยาที่น่าเบื่อหน่ายออกไปจากชีวิต “หย่าซะ รสา ผมทนอยู่กับความจืดชืดของคุณมานานพอแล้ว” คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงบนหัวใจ เธอจำได้ว่าตัวเองไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย เธอเพียงแค่เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปโดยไม่ลังเล “คุณจะเสียใจที่ปล่อยให้ฉันไป คณิน” เธอพูดทิ้งไว้เพียงเท่านี้ ก่อนจะเดินออกจากชีวิตเขาไปพร้อมกับความลับที่เธอกำลังตั้งครรภ์อ่อน ๆ ในเวลานั้น กลับมาสู่ปัจจุบัน... “คุณทิ้งฉันไว้กับความทรมานลำพังในขณะที่คุณกำลังเฉลิมฉลองชัยชนะกับผู้หญิงคนนั้น” รสายันต์กล่าวพลางใช้นิ้วเรียวยาวเชยคางชายหนุ่มขึ้น บังคับให้เขาสบตา “แล้วตอนนี้คุณกลับมาพร้อมกับปากกาแดงด้ามนั้น... คุณคิดว่าความผิดพลาดในอดีตจะถูกลบเลือนด้วยความสงสารงั้นหรือ?” คณินคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้แสดงถึงความรุนแรง แต่เป็นความโหยหาที่อัดอั้นจนเกือบจะแตกสลาย “ผมไม่ได้สงสาร ผมกำลังคลุ้มคลั่งต่างหากรสา! ยิ่งเห็นหน้าเด็กนั่น... ยิ่งเห็นแววตาที่เหมือนกับผมในรูปถ่ายนั่น ผมก็ยิ่งแทบขาดใจตาย” “ถ้าอย่างนั้นก็ตายสิคะ” เธอเหยียดยิ้ม “เพราะตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ ฉันจะไม่มีวันให้คุณได้มีสิทธิ์เหนือเด็กคนนั้น... ไม่มีวัน” รสายันต์สะบัดมือออก แต่คณินกลับดึงร่างบางเข้ามากอดแน่น อ้อมกอดที่เปี่ยมไปด้วยความรุนแรงแห่งอารมณ์และความโหยหาที่ถูกกักขังไว้หลายปี ลมหายใจของเขาหอบถี่รดรินอยู่ข้างลำคอระหง กลิ่นอายความเจ็บปวดในอดีตทำให้เขาลืมความเย่อหยิ่งทุกอย่างไปสิ้น เขาบดจูบลงบนริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการเรียกร้องค่าตอบแทนจากความเสียสละที่เขาสูญเสียไป รสายันต์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนที่อารมณ์ดิบเถื่อนจะตีกลับ เธอไม่ได้ผลักไส แต่มือเรียวกลับจิกเข้าที่ไหล่หนาของเขา แรงปะทะของปากและลิ้นที่สอดประสานด้วยความเกลียดชังและแรงดึงดูดทางเพศอันมหาศาลทำให้ห้องทำงานนี้กลายเป็นสมรภูมิแห่งความใคร่ มือหนาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าบางเบาของชุดทำงานรสายันต์ สัมผัสถึงความนุ่มละมุนของสรีระที่เขาเคยครอบครองเพียงผู้เดียว เสียงครางแผ่วเบาในลำคอของหญิงสาวเป็นเชื้อเพลิงชั้นดีที่ปลุกสัญชาตญาณสัตว์ป่าในตัวคณินให้ตื่นขึ้นเต็มเปี่ยม ในขณะที่บทรักกำลังจะทวีความรุนแรงขึ้นจนยากจะถอยกลับ ประตูห้องทำงานกลับถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ศจีที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่หน้าประตูทำแก้วกาแฟร่วงหล่นลงพื้นจนแตกกระจาย ทว่าสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่ชะงักงันจนตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่การปรากฏตัวของศจี... แต่เป็นเสียงเล็ก ๆ ที่ดังขึ้นจากด้านหลังของหญิงสาวที่เข้ามาใหม่ “คุณลุงคนนี้... คือคนที่ใจร้ายกับแม่รสาเหรอครับ?” เด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากคณินราวกับพิมพ์เขียว ยืนมองทั้งคู่ด้วยดวงตากลมโตที่เปี่ยมไปด้วยความใสซื่อ แต่คำถามนั้นกลับเชือดเฉือนหัวใจของคณินจนเกือบขาดสะบั้น! ขอให้รี้ดที่รักมีความสุขกับการอ่านและร่วมลุ้นไปกับรสายันต์นะคะ! - เข็มฉายานิศ