ความลับแตกในแชตกลุ่ม

"ฟ้าใส! แกดูนี่ด่วนๆ เลยแม่! วินาศสันตะโรแล้วค่ะคุณ!" เสียงแว้ضของปลายสายดังทะลุโทรศัพท์ออกมาจนฟ้าใสแทบจะต้องเอามือถือออกจากหู สาวบัญชีผู้รอบคอบขมวดคิ้วยุ่ง นิ้วเรียวกำปากกาในมือแน่น ขณะกำลังเคลียร์งบการเงินสิ้นเดือนที่กองเป็นภูเขาเลียน่าปวดหัว "อะไรของแกยัยเปิ้ล เสียงดังแต่หัววันเลยนะ คนจะทำงานทำการค่ะ" ฟ้าใสกรอกเสียงกลับไปอย่างนึกรำคาญใจเล็กน้อย "ทำงานอะไรอีก แกเปิดไลน์กลุ่ม 'แก๊งนี้มีแต่คนโสด (มั้ง)' ดูเดี๋ยวนี้เลยนะ! มาร์คมันทำเรื่องใหญ่แล้วแม่ ช็อคโลกยิ่งกว่าดาวหางชนโลกอีกค่ะ!" ฟ้าใสใจกระตุกวูบ สัญชาตญาณบางอย่างบอกว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับนาย 'คีย์' วิศวะปากร้ายเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อแน่ๆ เธอกดสลับหน้าจอด้วยมือที่เริ่มสั่นเทาเล็กน้อย เปิดแอปพลิเคชันสีเขียวขึ้นมา แล้วหัวใจก็แทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นข้อความล่าสุดที่ถูกแคปหน้าจอมาจากแชตส่วนตัว... *(รูปภาพถูกส่งโดย มาร์ค)* **มาร์ค:** "อุ๊ย มือลั่น ส่งผิดแชตคร้าบทุกคน ฮ่าๆๆๆๆๆ" **คีย์:** "ไอ้มาร์ค ลบเดี๋ยวนี้!" **มาร์ค:** "ไม่ทันแล้วเพื่อนรัก คนทั้งกลุ่มเห็นกันหมดแล้วจ้า ว่าแกแอบพิมพิ์เพ้อหาฟ้าใสว่า 'คิดถึงเธอชะมัด ถ้าอยู่ใกล้จะจับฟัดให้แก้มช้ำเลยคอยดู'" บรรยากาศรอบตัวฟ้าใสเหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ โลกทั้งใบเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นโครมครามดังยิ่งกว่ากลองเพล เลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออก มือไม้เย็นเฉียบจนเผลทำปากกาตกพื้น ให้ตายเถอะ... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! ไอ้เพื่อนบ้า คีย์! ไหนแกบอกว่าปากแข็งนักหนา แล้วข้อความนั้นมันคืออะไรฟระ! ยัยฟ้าใสคนนี้อยากจะกรีดร้องให้ลั่นห้องบัญชี แต่ติดที่ว่าตอนนี้เธอนั่งอยู่ท่ามกลางเพื่อนร่วมงานนับสิบชีวิต ทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่นจนห้ามรอยยิ้มที่พยายามฝืนไว้ไม่ให้อยู่ แก้มเนียนใสแดงก่ำจนเพื่อนร่วมโต๊ะทักว่าไม่สบายหรือเปล่า "ฟ้าใส หน้าแกแดงๆ นะ เป็นลมแดดหรือเปล่าเนี่ย" พี่หัวหน้าแผนกเอ่ยถามด้วยความ "ะ...เปล่าค่ะพี่ ฟ้าแค่อากาศร้อนนิดหน่อยค่ะ!" ฟ้าใสปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก รีบหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มเพื่อดับความร้อนรุ่มในอก แต่ยิ่งดื่ม หัวใจก็ยิ่งเต้นแรงเป็นจังหวะสามช่า ในแชตกลุ่มตอนนี้ระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์เรียบร้อยแล้ว บรรดาเพื่อนฝูงต่างพากันรุมสับและแซวกันสนั่นหวั่นไหว **เต้:** "โอโห้ คุณพระคุณเจ้าช่วยกล้วยทอด! พ่อหนุ่มวิศวะปากแข็งคนนั้นไปไหนแล้ววะ ทำไมเหลือแต่คลั่งรักเบอร์นี้" **โบว์:** "หวานมากแม่ น้ำตาลเรียกพี่ ฟ้าใสขา เธอจะรับผิดชอบยังไงกับคำว่า 'จับฟัดให้แก้มช้ำ' ของนายคีย์คะเนี่ย!" **มาร์ค:** "กราบขออภัยคุณชายคีย์ด้วยนะฃะ พอดีนิ้วมันลั่นไปโดนปุ่มแชร์หน้าจอพอดิบพอดี ใครใช้ให้แกพิมพ์อะไรเลี่ยนๆ เก็บไว้คนเดียวล่ะวะ ฮ่าๆๆๆ" **คีย์:** "ไอ้มาร์คมึงตายแน่ เย็นนี้เจอایکกูตัวต่อตัว เตรียมตัวโดนตีนกูได้เลย" ฟ้าใสจ้องมองหน้าจอที่มีข้อความวิ่งรัวเป็นน้ำไหลพรั่งพรู ความเขินอายตีรวนขึ้นมาจนจุกอก ความรู้สึกมันกึ่งๆ จะโกรธที่โดนแกล้ง แต่ลึกๆ แล้วหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ที่อธิบายไม่ถูก... *คิดถึงเหรอ? จะจับฟัดเหรอ?* ตาบ้าเอ๊ย ใครอนุญาตให้มาหยอดกันแบบนี้ในกลุ่มสาธารณะเล่า! ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวดังขึ้น ฟ้าใสสะดุ้งเฮือก รีบกดเข้าไปดู ปรากฏว่าเป็นชื่อของ 'คีย์' ที่ทักตรงมาหาเธอโดยเฉพาะ **คีย์:** "ฟ้า... คือ... ฟังชั่นโทรศัพท์มาร์คมันเพี้ยน มึงอย่าไปเชื่อมันนะเว้ย!" **คีย์:** "เห้ย ฟ้า อ่านแล้วทำไมไม่ตอบวะ โกรธเหรอ?" **คีย์:** "โธ่เว้ย... กูขอโทษ งั้นกูยอมรับก็ได้ว่ากูคิดถึงจริง... ยอมรับก็ได้วะว่าอยากฟัดจริงๆ ด้วย!" ให้ตายเถอะ ผู้ชายคนนี้... ทำไมถึงหน้าไม่อายขนาดนี้ฟระ! ฟ้าใสยกมือขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าวของตัวเอง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติ แต่ไม่ทันที่จะได้พิมพ์ข้อความด่ากลับไปเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย เสียงเคาะประตูกระจกห้องทำงานก็ดังขึ้น "ก๊อกๆๆ" ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึกยิ่งกว่าเดิม ร่างสูงโปรดของหนุ่มวิศวะเจ้าของแชตข้อความอันตรายยืนพิงกรอบประตูกระจกด้วยท่าทีสบายๆ แต่แววตากลับคมกริบและสั่นไหวเล็กน้อย มือหนาถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้ ขณะที่ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเลื้อ. "เลิกงานแล้ว... ออกมาเคลียร์กับคนที่เธอเมินแชตหน่อยสิครับ... 'ที่รัก'?" ขอบคุณที่เดินทางร่วมยิ้มไปด้วยกันในทุกๆ ตอนนะคะ หวังว่าจะชอบความโบ๊ะบ๊ะชวนเขินบทนี้นะคะ!