การปะทะที่ไม่มีใครยอมใคร

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของฟ้าใสสว่างวาบขึ้นมาในความมืด พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตที่ดังขึ้นเบา ๆ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู สติ๊กเกอร์รูปหัวใจสีชมพู ดวงโตเท่าบ้าน ที่เธอไม่ได้ตั้งใจจะส่ง... ตอนนี้มันนอนนิ่งอยู่หน้าจอแชตของ 'คีย์' เป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ! ให้ตายเถอะ! นี่เธอกำลังทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย! ฟ้าใสยกมือขึ้นกุมขมับทันที ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก สมองสีขาวโพลนในชั่วพริบตา นิ้วเรียวพยายามจะกดปุ่มยกเลิกข้อความ แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว เมื่อสถานะใต้ข้อความขึ้นโชว์หราว่า *'Read'* อ่านแล้ว! บ้าที่สุด! หมอนั่นต้องคิดว่าเธอกำลังอ่อยเขาอยู่แน่ ๆ เลยค่ะ! ติ๊ง! เสียงข้อความตอบกลับจากฝั่งตรงข้ามดังขึ้นแทบจะทันที ราวกับว่าเขากำลังถือโทรศัพท์รอจังหวะนี้อยู่พอดี ฟ้าใสสะดุ้งเฮือกราวกับโดนไฟช็อต ค่อย ๆ ก้มลงมองหน้าจอด้วยความกล้า ๆ กลัวๆ **[Key]:** ส่งใจมาให้แบบนี้... หมายความว่าไฟเขียวให้จีบแบบจริงจังแล้วใช่ไหมครับคนสวย? 😉 โอ๊ยยย! อยากจะกรี๊ดให้ลั่นตึกบัญชีเสียตรงนั้นเลยค่ะ! คนอะไรหน้ามึนเป็นบ้า ใครส่งให้เธอกันเล่า มันเป็นอุบัติเหตุต่างหากล่ะยะ! ฟ้าใสเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แก้มเนียนใสร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อ ๆ จนลามไปถึงใบหู ความเขินอายผสมปนเปกับความหมั่นไส้ตีรวนกันอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก เธอรีบพิมพ์ข้อความปฏิเสธกลับไปยิก ๆ **[Fahsai]:** อุบัติเหตุค่ะ! มือลั่น! อย่ามโนไปเองนะคุณคีย์! 😤 **[Key]:** อุบัติเหตุรักเหรอครับ? อืม... ก็น่ารักดีนะ หยอดเก่งขึ้นนี่เราอ่ะ เขินล่ะสิ ยอมรับมาเถอะ **[Fahsai]:** ใครเขิน! ประสาท! เลิกพูดจาแปลก ๆ สักทีเถอะค่ะ เดี๋ยวแม่ฟาดด้วยแฟ้มบัญชีหนาเตอะนี่เลย! ฟ้าใสพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกด้วยความหงุดหงิดปนเขิน เธอกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์แล้วยัดมันลงกระเป๋าเสื้อคลุมทันที ไม่ยอมอ่านข้อความต่อกร blablabla ของพ่อหนุ่มวิศวะคนนั้นอีกเด็ดขาด ขืนคุยต่อมีหวังเธอได้อกแตกตายเพราะหัวใจวายแน่นอนค่ะ! แต่ดูเหมือนว่าฟ้าใสจะคิดผิดถนัด... เพราะในโลกความเป็นจริง 'คีย์' ไม่เคยปล่อยให้เธอนิ่งนอนใจได้นานเกินสิบนาทีเลยค่ะ! ช่วงบ่ายแก่ ๆ ณ บริเวณโถงกลางตึกคณะบริหารธุรกิจ บรรยากาศที่ควรจะเงียบสงบและเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาที่กำลังง่วนอยู่กับการทำรายงาน กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าคุ้นเคย และกลุ่มก้อนพลังงานบางอย่างที่ดึงดูดสายตาของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันไปมองเป็นตาเดียว คีย์ก้าวเข้ามาในอาณาเขตของคณะบัญชี-บริหารด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ วันนี้เขาอยู่ในชุดนักศึกษาถูกระเบียบแต่ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ด เผยให้เห็นลำคอแกร่งและสร้อยเงินเส้นเล็ก สะพายเป้เท่ ๆ ไว้ข้างหนึ่ง ข้างกายมี 'มาร์ค' เพื่อนสนิทตัวดีที่ทำหน้าที่เหมือนกองเชียร์กิตติมศักดิ์คอยเดินยิ้มร่าอยู่ข้าง ๆ ฟ้าใสที่กำลังนั่งติวหนังสือกับเพื่อนสนิทอยู่ที่ม้าหินอ่อนหน้าคณะ ถึงกับชะงักค้างทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาแล้วพบว่าเป้าหมายที่เธียรพยายามหลบหน้ามาตลอดทั้งวัน กำลังเดินตรงดิ่งมาทางนี้ด้วยมาดกวนประสาทขั้นสุด "อุ๊ยตาย... มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเขาไม่ได้มาเดินเล่นแถวนี้นะคะคุณฟ้าใส" เพื่อนสนิทข้างกายสะגידศอกเบา ๆ พร้อมส่งสายตาแซวมาให้ "เงียบไปเลยนะแก!" ฟ้าใสค้อนใส่เพื่อนรักค้อนใหญ่ ก่อนจะรีบเก็บชีทเรียนลงกระเป๋าอย่างลนลาน ตั้งใจจะลุกหนีไปให้พ้นทาง แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อขายาว ๆ ของคีย์ก้าวมาหยุดยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้าเสียก่อน "จะรีบไปไหนเหรอครับคนสวย? หนีหน้ากันแบบนี้... หรือว่าเขินเรื่องสติ๊กเกอร์เมื่อเช้า?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยแซوةด้วยความขบขัน ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ ฟ้าใสเม้มปากแน่น เงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาดุ ๆ พยายามสร้างเกราะป้องกันความเขินอายที่กำลังจะระเบิดออกมา "ใครหนี! ฉันแค่วุ่นวายเรื่องงานต่างหากเล่า! แล้วนายมาทำอะไรที่คณะฉันเนี่ย ที่นี่เขตปลอดวิศวะนะยะ เชิญกลับไปฝั่งโน้นเลยไป!" "อ้าว พูดแบบนี้ใจร้ายจังเลยนะ" คีย์ย่อตัวลงเล็กน้อยให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเธอ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เปลี่ยนเป็นความอบอุ่นอ่อนโยนชั่วขณะจนฟ้าใสเผลอชะงัก "พอดีมีคนแถวนี้ทำมือถือลั่นส่งใจมาหา... ผมก็เลยต้องรีบมาดูอาการ ว่าคนแถวนี้หัวใจยังทำงานปกติอยู่หรือเปล่า" "นายมัน...!" ฟ้าใสหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ปริมาณความร้อนบนใบหน้าพุ่งทะยานจนเธอต้องยกมือขึ้นพัดลมให้ตัวเอง มาร์คที่ยืนอยู่ข้างหลังถึงกับส่งเสียงแซว "อู้วหูว์! รุกหนักเบอร์นี้ น้ำตาลเรียกพี่แล้วมั้งครับเพื่อน!" ทันใดนั้นเอง... ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังชวนเขินและเสียงแซวของเพื่อนฝูง เสียงทุ้มอีกเสียงหนึ่งก็แทรกขึ้นมาขัดจังหวะอย่างไม่ได้รับเชิญ "อ้าว คีย์ วิศวะนี่หว่า... มาทำอะไรแถวคณะบริหารเหรอครับ หรือว่ามาเดินหาคนแถวนี้?" ร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' รุ่นพี่ปีสี่ดีกรีอดีตเดือนคณะบริหารก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ ๆ รอยยิ้มการค้าถูกประดับไว้บนใบหน้า แต่แววตากลับไม่ได้เป็นมิตรอย่างที่ปากพูด กรณ์คือคนที่พยายามตามจีบฟ้าใสมาสักพักใหญ่แล้ว และเขาก็เกลียดขี้หน้าคีย์เป็นทุนเดิมอยู่แล้วด้วย จากการที่เคยปะทะคารมกันในงานกีฬามหาวิทยาลัย บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดฮวบทันที ความขัดแย้งลอยละล่องอยู่ในอากาศราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต คีย์ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่หายวับไปกับตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความนิ่งเรียบทรงพลัง เขาก้าวเข้าไปบังหน้าฟ้าใสไว้เล็กน้อยโดยสัญชาตญาณของการปกป้อง ก่อนจะปรายตามองกรณ์ด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "ก็มาหาคนของผม... เอ้ย มาหาเพื่อนครับ" คีย์จงใจเน้นเสียงคำว่าเพื่อนด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "แล้วพี่ล่ะครับ มาทำอะไรแถวนี้เหรอครับ? หรือว่าแถวนี้ไม่มีคนคุยด้วย ถึงต้องมาเดินวนเวียนแถวโต๊ะคนอื่นเขา?" "ปากดีนะมึง..." กรณ์แค่นIยิ้ม สายตาคมมองข้ามไหล่คีย์ไปสบตากับฟ้าใส "น้องฟ้าใสครับ เย็นนี้ว่างไหม พอดีพี่ว่าจะชวนไปทานข้าวร้านแถวมอซะหน่อย เลี้ยงฉลองโปรเจกต์ผ่าน..." ฟ้าใสยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ คีย์ก็ชิงสวนกลับขึ้นมาทันควันด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคม "อ๋อ พอดีเย็นนี้ 'คนของผม' มีธุระต้องไปกินข้าวด้วยกันแล้วครับ คงไม่ว่างไปกินข้าวกับ 'คนนอก' อย่างพี่หรอกครับ... เนอะฟ้าใส?" คีย์หันมาเลิกคิ้วใส่ฟ้าใส ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยความท้าทาย ขณะที่กรณ์หน้าตึงขึ้นมาทันทีด้วยความไม่พอใจ ฟ้าใสอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับสถานการณ์ตรงหน้า คนหนึ่งก็จ้องจะหยอด คนหนึ่งก็จ้องจะเคลียร์ นี่เธอกลายเป็นสนามรบขนาดย่อม ๆ ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย! ดวงตากลมโตมองสลับไปมาระหว่างใบหน้าคมคายของคีย์ที่ยืนบังลมให้เธออย่างหนักแน่น กับสายตาดุร้ายของรุ่นพี่กรณ์ที่กำลังกำหมัดแน่นด้วยความโมโห ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง... คีย์ก็โน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ได้ยินกันแค่สองคน จนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ถ้าไม่อยากโดนพี่มันตื๊อ... ก็ช่วยร่วมมือกับผมหน่อยนะครับ 'แฟนปลอม ๆ'?" ************************************************** (ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมฟินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของทั้งคู่นะคะ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันค่ะ!)