หนุ่มบริหารบุกรุกพื้นที่

"บอกฉันทีสิคะฟ้าใส ว่าไอ้หนุ่มบริหารหน้าตาจืดชืดที่ยืนส่งยิ้มพิมพ์ใจอยู่ตรงหน้าตึกคณะบัญชีตอนนี้ มันไม่ใช่ ‘ภัทร’ คนนั้น... คนที่เคยส่งดอกกุหลาบสีชมพูแปดสอดไส้การ์ดกลอนแปดสุดเลี่ยนเมื่อเทอมที่แล้วน่ะ" เสียงกระซิบกระซาบของยัยพิมพ์เพื่อนรักดังลอดไรฟันมาพร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่เสียจนสมุดบัญชีเล่มหนาแทบจะร่วงหล่นจากมือ ฉันยืนนิ่งค้างอยู่บนบันไดขั้นที่สาม ลมหายใจสะดุดกึกไปชั่วขณะเมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเรียบร้อยของผู้ชายที่เคยประกาศกร้าวว่าจะตามจีบฉันให้ติดให้ได้ก่อนเรียนจบ ให้ตายเถอะ... นี่มันฉากละครน้ำเน่าตอนไหนเนี่ย ทำไมบททดสอบความสงบสุขในชีวิตถึงได้ขยันแวะเวียนมาหาฉันนักนะ "อ้าว... บังเอิญจังเลยครับฟ้าใส ไม่คิดว่าจะได้เจอตรงนี้" เสียงนุ่มทุ้มที่จงใจดัดให้ฟังดูอบอุ่นดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาประชิดในระยะที่ใกล้เกินความจำเป็น กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยแตะจมูกจนฉันเผลอย่นจมูกโดยอัตโนมัติ ภัทรส่งยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์—รอยยิ้มที่พวกนิตยสารมหาวิทยาลัยเคยยกให้เป็นหนุ่มป็อปปูลาร์ แต่สำหรับฉันแล้ว มันให้ความรู้สึกเหมือนอมลูกอมรสส้มที่หวานจนแสบลิ้น ฉันฝืนยิ้มแห้งๆ กลับไป พยายามถอยหลังรักษาระยะห่าง "บังเอิญจังค่ะ... พอดีฟ้ามีเรียนตึกนี้ค่ะ แล้วภัทร... เอ่อ มาทำอะไรที่คณะบัญชีเหรอคะเนี่ย" "พอดีผมมาทำธุระกับอาจารย์ที่ภาควิชาการเงินน่ะครับ แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า... ใกล้เวลาพักเที่ยงพอดี ฟ้าใสสะดวกไปทานข้าวด้วยกันสักมื้อไหมครับ ผมจองร้านอาหารญี่ปุ่นตรงข้ามมอไว้แล้ว" ภัทรเอ่ยชวนพร้อมกับเอื้อมมือทำทีจะมาแตะที่ข้อศอกของฉันเพื่อเป็นการนำทาง ฉันเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน หัวใจเต้นรำด้วยจังหวะที่เริ่มรวนเร ไม่ใช่เพราะเขินอาย... แต่เพราะหางตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นร่างสูงของใครบางคนที่เพิ่งเดินเลี้ยวโค้งมาจากตึกวิศวะต่างหาก! คีย์ยืนพิงเสาปูนสีเทาด้วยท่าทางสบายๆ มือหนาทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าคาโก้ ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะมีรอยยิ้มกวนประสาทหรือคำพูดหยอกล้อลับฝีปากกับฉันเสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับเรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่เราสองคนนิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวเขาราวกับลดอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบจนติดลบ ชิบหายแล้ว... คำพูดของยัยพิมพ์เมื่อกี้ลอยกลับเข้ามาในหัวทันที *“ชิบหายแล้ว...”* ทำไมสถานการณ์มันถึงได้บังเอิญเหมาะเจาะราวกับนัดกับผู้กำกับไว้แบบนี้วะเนี่ย! "เอ่อ... คือว่า..." ฉันออเซาะเสียงสั่น สมองประมวลผลเร็วจี๋เพื่อหาทางรอด "พอดีฟ้ามีนัดกับ... กับเพื่อนแล้วค่ะ คงไปทานด้วยไม่ได้หรอค่ะ ภัทรไปกับคนอื่นเถอะนะ" "เพื่อน?" ภัทรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเจ้าเล่ห์กวาดสายตามองไปรอบบริเวณ จนกระทั่งไปสะดุดเข้ากับร่างของคีย์ที่ยืนกอดอกจ้องเขม็งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล รอยยิ้มเยาะเย้ยแบบผู้ชายด้วยกันถูกจุดขึ้นที่มุมปากของภัทร "อ้อ... เพื่อนที่คณะวิศวะคนนั้นเหรอครับ ที่ชอบเดินตามรับส่งฟ้าใสช่วงนี้ เห็นใครๆ เขาก็พูดกันหนาหูนะว่าสนิทกันเกินเพื่อนไปหน่อย" คำพูดเจือความเหน็บแนมนั้นทำเอาฉันเลือดขึ้นหน้า ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าร้อนผ่าว ฟ้าใสคนนี้ไม่ใช่สมบัติของใครนะยะ ถึงมาพูดจาแบบนี้ใส่กัน! แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดจาเผ็ดร้อน ร่างสูงของคนที่ถูกพาดพิงก็ขยับตัวแล้ว คีย์ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะมั่นคง ไหล่กว้างที่ดูผ่อนคลายเมื่อครู่กลับตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาก้าวผ่านหน้าภัทรไปราวกับอีกฝ่ายเป็นแค่อากาศธาตุ ก่อนจะหยุดยืนเคียงข้างฉัน มือหนาเอื้อมมาโอบไหล่ฉันไว้อย่างถือวิสาสะ น้ำหนักของฝ่ามือที่แตะลงมาทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม "อ้าว หวัดดีครับคุณหนุ่มบริหาร" คีย์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก "พอดีเลย... ผมกำลังจะชวนแฟน... เอ้ย เพื่อนสนิทไปกินข้าวพอดี ฟ้าเขาชอบกินอะไรร้อนๆ ซดน้ำซุปคล่องคอมากกว่าอาหารญี่ปุ่นเลี่ยนๆ นะครับ รู้รึเปล่า?" เพ้ง! เสียงกระจกแตกในจินตนาการดังขึ้นกลางอากาศ ฉันหันขวับไปมองหน้าคีย์ทันที ตาโตเท่าไข่ห่าน ใบหน้าร้อนผ่าวยิ่งกว่าโดนไฟลวก เมื่อกี้... เมื่อกี้เขาเกือบจะพูดคำว่าอะไรนะ! ไอ้บ้านี่! ใครแฟนเขากันยะ! ปากพล่อยชะมัด! ภัทรหน้าเสียไปเล็กน้อยเมื่อเจอพลังงานกดดันจากคีย์ แต่ก็ยังฝืนยิ้มสู้ "อ๋อเหรอครับ... นึกว่าสนิทกันจนรู้ใจซะอีก พอดีผมไม่ยักรู้ว่าฟ้าใสชอบกินอะไรแบบนั้น เห็นชอบทานของหวานมากกว่านี่นา" "เรื่องของฟ้าใส... ผมรู้ดีกว่าคนนอกใหม่อยู่แล้วล่ะครับ" คีย์ตอกกลับทันควัน น้ำเสียงเน้นย้ำคำว่า *'คนนอก'* ชัดถ้อยชัดคำจนภัทรถึงกับหุบยิ้มฉับ "จริงไหมครับ... ฟ้า" เขาหันมามองหน้าฉัน ก้มลงกระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนใจยวบ "ถ้ายังไม่อยากโดนตื๊อจนปวดหัว รีบเออออตามฉันซะดีๆ ยัยเตี้ย..." กลิ่นหอมสะอาดที่เป็นเอกลักษณ์ของคีย์ลอยวนอยู่ใกล้จมูก หัวใจที่ควรจะเต้นโกรธเพราะความถือวิสาสะของเขากลับทรยศด้วยการเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่โอบไหล่ไว้ส่งผ่านความร้อนผ่าวเข้ามาในร่างกายจนสมองตื้อตันไปหมด ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เก่งกาจในการทำให้ฉันเสียอาการตลอดเวลาจริงๆ "เอ่อ... ใช่ค่ะ! ฟ้ามีนัดกับคีย์แล้วจริงๆ ภัทรไปทานข้าวเถอะนะ ฟ้าขอตัวก่อนค่ะ!" ฉันรีบชิ่งพูดตัดบท ละล่ำละลักบอกลาแบบขอไปที ก่อนจะสะกิดแขนยัยพิมพ์ที่ยืนอ้าปากค้างเป็นปลาทองให้รีบเดินตามหลังมาทันที แต่ทว่า... ก้าวขาได้ยังไม่ทันพ้นสามก้าว เสียงทุ้มต่ำของคีย์ก็ดังไล่หลังตามมา พร้อมกับแรงดึงเบาๆ ที่ข้อศอกทำให้ฉันต้องหันกลับไปมอง "เดี๋ยวสิครับฟ้า..." คีย์ยิ้มกริ่ม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่หายไปนานกลับมาปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายความเจ้าชู้ที่ทำเอาคนมองหายใจไม่ทั่วท้อง "ไหนๆ ก็อุตส่าห์ประกาศตัวว่าเป็นนัดกันแล้ว... จะเบี้ยวข้าวผมไม่ได้นะครับ" ฉันกะพริบตาปริบๆ สมองประมวลผลไม่ทัน "ฮะ? นัดอะไรของนาย ฉันไปตกลงตอนไหนวะ!" คีย์โน้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุนไปชั่วขณะ **"ก็... นัดไปเดทพิสูจน์ใจไงครับ... หรือว่าคุณเพื่อนลืมไปแล้วล่ะ หืม?"** ข้อความแจ้งเตือนหน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงสั่นครืดขึ้นมาพร้อมกันพอดี ฉันหยิบมันขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา หน้าจอแชตสีเขียวปรากฏข้อความล่าสุดจากไอ้คนตัวสูงที่ยืนยิ้มแป้นอยู่ตรงหน้า—ข้อความที่เขาพิมพ์ส่งมาสดๆ ร้อนๆ ทั้งที่ยืนจ้องหน้ากันอยู่แบบนี้ *[คีย์]: "ถ้าไม่อยากโดนจีบแข่งกับไอ้หน้าจืดนั่น... เปลี่ยนสถานะมาเป็นแฟนผมซะตอนนี้เลยดีมั้ยล่ะครับ คุณเพื่อน?"* และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นิ้วเรียวที่กำลังจะกดปุ่มลบข้อความออกด้วยความตกใจ กลับเผลอไปโดนปุ่มส่งสติ๊กเกอร์หัวใจดวงโตกลับไปหาเขาอย่างไม่ตั้งใจ! ขอบคุณที่อยู่ด้วยกันและร่วมลุ้นไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ นิยายเรื่องนี้เดินทางมาไกลมากแล้ว และความสัมพันธ์ของคีย์กับฟ้าใสก็กำลังจะก้าวข้ามเส้นคำว่า "เพื่อน" ไปอย่างถาวรในไม่ช้านี้ ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ รับรองว่าฟินจิกหมอนขาดกระจุยแน่นอนค่ะ!