น้ำตากับคำพูดที่บั่นทอน

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของฉันสั่นครืดคราดยาวนาน ราวกับมันกำลังสะท้อนความวุ่นวายและร้อนรุ่มที่กำลังตีรวนอยู่ในอกตอนนี้ ข้อความแชตจากผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'เพื่อนสนิท' แต่กลับชอบทำตัวเกินหน้าที่ส่งเข้ามาตอกย้ำความอึดอัดที่สะสมมานานนับเดือน *‘เลิกงานแล้ว... ออกมาเคลียร์กับคนที่เธอเมินแชตหน่อยสิครับ... 'ที่รัก'?’* ให้ตายเถอะ... เขากล้าดียังไงถึงใช้คำนี้มาล้อเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นกันนะ? ฉันยืนกอดอกแน่นอยู่บริเวณล็อบบี้ใต้อาคารสำนักงาน ลมหายใจถอนออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดระคนน้อยใจ ปลายเล็บจิกเข้าหากลางฝ่ามือเบาๆ เพื่อระงับอาการมือสั่นที่เริ่มลามไปถึงปลายนิ้ว ทันทีที่เงยหน้าขึ้น ร่างสูงโปรดของคีย์ก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าด้วยท่าทีสบายๆ ตามแบบฉบับของเขา รอยยิ้มมุมปากที่มักจะส่งมาพร้อมกับสายตากรุ้มกริบแบบนั้น... ในยามปกติมันอาจจะทำให้หัวใจของฉันกระหน่ำเต้นจนแทบหลุดออกมาจากอก แต่ไม่ใช่ในวันนี้ วันที่ความอึดอัดมันเดินทางมาถึงขีดสุดจนเกินกว่าจะหัวเราะกลบเกลื่อนได้อีกต่อไปแล้ว "มาเร็วกว่าที่คิดนะ นึกว่าคุณนายฟ้าใสจะบล็อกแชตหนีไปแล้วซะอีก" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นเอ่ยขึ้น พร้อมกับมือหนาที่ยื่นมาหมายจะเคาะหัวฉันเบาๆ ตามความเคยชิน "หยุดนะคีย์!" ฉันปัดมือนั้นออกอย่างแรงจนเจ้าตัวชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลานั้นค่อยๆ เจือจางลงเมื่อเห็นแววตาที่ไม่ได้มีประกายความสนุกเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย "เลิกเล่นเป็นเด็กๆ สักทีเถอะค่ะ... สนุกมากนักเหรอที่ปั่นหัวฉันอยู่แบบนี้?" คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ดวงตาคมคายมองสำรวจใบหน้าของฉันที่คงจะบึ้งตึงจนดูไม่ได้ "เป็นอะไรของเธอเนี่ยฟ้า? ฉันไปทำอะไรให้เธอกร้วมใส่ขนาดนี้ หงุดหงิดเรื่องงานมาเหรอ?" "ใช่! ฉันหงุดหงิด!" ฉันโพล่งออกไปเสียงดังจนพนักงานที่เดินผ่านไปมาเริ่มหันมามอง แต่ตอนนี้ฉันไม่สนใจอะไรทั้งนั้นแล้ว น้ำใสๆ ร้อนผ่าวเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาที่หน่วยตาจนภาพตรงหน้าพร่ามัว "แต่ไม่ได้หงุดหงิดเรื่องงาน... ฉันหงุดหงิดนาย คีย์! นายเห็นความรู้สึกของฉันเป็นของเล่นหรือไงวะ ถึงได้คอยหยอด คอยทำเป็นจีบ คอยทำเหมือนแคร์... ทั้งที่จริงๆ แล้วนายก็แค่สนุกที่ได้เห็นฉันเสียอาการใช่ไหมล่ะ?!" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ คีย์นิ่งเงียบไป ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่ฉันด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท ไม่มีคำพูดแก้ตัวยียวนเหมือนทุกที แต่นั่นแหละ... ยิ่งเขาเงียบ ฉันก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก "ฟ้า..." เขากดเสียงต่ำลง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เพื่อจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ฉัน "เธอใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม ใครบอกว่าฉันเล่น... ที่พูดไปทั้งหมด ฉัน-" "หยุดพูดนะ!" ฉันก้าวถอยหลังหนีสัมผัสของเขา หัวใจดวงน้อยกระหน่ำซัดด้วยความเจ็บปวดที่พรั่งพรูออกมาเป็นหยาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม "อย่ามาพูดจาคลุมเครือแบบนี้อีกเลยคีย์ ถ้าไม่ได้คิดอะไร จะมาทำดีด้วยทำไม? จะมาคอยตามรับตามส่ง คอยบอกฝันดีทุกคืน ทำไมต้องทำให้คนอื่นเขาคิดไกล ทั้งที่สำหรับนาย... เรามันก็แค่วันไนท์สแตนด์ทางความรู้สึกที่นายเอาไว้แก้เหงาเท่านั้นแหละ!" *เพี๊ยะ!* ไม่ใช่... มือของฉันไม่ได้ฟาดลงไปที่หน้าเขา แต่เป็นคำพูดที่บาดคมยิ่งกว่ามีดโกนต่างหากที่กรีดลงกลางใจเราทั้งคู่ คีย์ชะงักกึก สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในพริบตา ความรู้สึกผิดหวัง ความตกใจ และความเจ็บปวดฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้นจนฉันเองที่เป็นคนพูดออกไปก็ต้องสะอึก แววตาที่เคยพราวระยับด้วยความขี้เล่นบัดนี้กลับมืดมนลงอย่างเห็นได้ชัด "เธอคิดกับฉันแค่นั้นจริงๆ เหรอฟ้า..." เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด มันไม่ใช่เสียงประชดประชัน แต่เป็นน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความร้าวรานจนฉันเกือบจะใจอ่อนยวบ "ที่ผ่านมา... ที่ฉันทำทั้งหมด ที่ฉันพยายามเข้าหา ที่ฉันอดทนรอให้เธอมองข้ามกำแพงบ้าๆ นั่น... สำหรับเธอ มันมีค่าแค่ความสนุกของคนเหงาอย่างนั้นเหรอ?" "แล้วนายทำตัวให้ฉันคิดเป็นอื่นได้ยังไงล่ะ!" ฉันตะโกนสวนกลับไปทั้งน้ำตา เสียงสะอื้นหลุดลอดออกมาอย่างน่าสมเพช "นายไม่เคยชัดเจน! นายไม่เคยขอฉันเป็นแฟน! มีแต่คำพูดหยอดๆ หยอดแล้วก็หาย หยอดแล้วก็ทำเป็นทองไม่รู้ร้อน นายเก่งแต่ทำให้ฉันหวั่นไหว แต่ไม่เคยมีความกล้าพอที่จะรับผิดชอบความรู้สึกที่มันพังไปเพราะมุกตลกของนายเลยสักครั้ง!" คีย์เงียบสนิท เขาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สันกรามคมกริบนูนเด่นขึ้นมาตามแรงขบกราม ดวงตาที่แดงก่ำมองหน้าฉันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่เขาจะแค่นسหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ—หัวเราะให้กับความเจ็บปวดของตัวเอง หัวเราะให้กับความพยายามตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา "อ๋อ... งั้นเหรอ" คีย์พยักหน้ารับช้าๆ น้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งจนน่ากลัว "ถ้าการที่ฉันพยายามเข้าหาเธอในแบบของฉัน มันทำให้เธอรู้สึกแย่ขนาดนี้... ถ้างั้นก็คงเป็นความผิดของฉันเองแหละที่คิดว่าความรู้สึกของเรามันตรงกัน" เขากดหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมืออย่างรวดเร็ว ส่งข้อความบางอย่างหาใครบางคนด้วยสีหน้าที่ไร้ความรู้สึกใดๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาฉันเป็นครั้งสุดท้าย "อยากให้ชัดเจนใช่ไหม? งั้นก็ตามนั้น... เราจบกันแค่นี้เถอะฟ้า" พูดจบ คีย์ก็หันหลังเดินจากไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีก ร่างสูงก้าวเดินหายลับไปกับฝูงชนหน้าตึก ปล่อยให้ฉันยืนเคว้งคว้างจมอยู่กับหยาดน้ำตาและความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจจนแทบแตกสลาย โทรศัพท์ในมือสั่นเตือนเบาๆ อีกครั้ง หน้าจอแสดงข้อความแจ้งเตือนจากแชตกลุ่มของแก๊งเพื่อน ที่มาร์คส่งเข้ามาขัดจังหวะความพินาศตรงหน้าด้วยประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงทันที *มาร์ค: "ไอ้คีย์มันจองตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศเที่ยวบินด่วนแล้วนะเว้ย... มันบอกว่าจะไปให้พ้นจากคนที่ไม่ได้รักมันสักที!"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและร่วมเดินทางความรู้สึกไปกับตัวละครเสมือนเพื่อนสนิทเสมือนจริงคนนี้นะคะ