สารภาพรักกลางสายฝน

หน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือของฟ้าใสสั่นสะเทือนรุนแรงจนปลายนิ้วที่กำอยู่เย็นเฉียบ ข้อความจากมาร์คยังคงค้างหราอยู่บนหน้าจอ—*“ไอ้คีย์มันจองตั๋วเครื่องบินไปต่างประเทศเที่ยวบินด่วนแล้วนะเว้ย... มันบอกว่าจะไปให้พ้นจากคนที่ไม่ได้รักมันสักที!”* ประโยคพวกนั้นทุบตีลงมากลางใจจนสมองของฟ้าใสขาวโพลน คำว่า "ไปให้พ้น" วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเราเป็นยิ่งกว่าเพื่อน เป็นคู่กัดที่ตีกันได้ทุกเรื่อง เป็นคนที่รู้ทันกันทุกมุก และเป็น... คนที่ฟ้าใสเผลอเอาใจไปผูกไว้โดยไม่รู้ตัว แต่ความปากแข็งและกำแพงความกลัวมันสูงเสียดฟ้า จนทำให้เธอเลือกที่จะผลักไสเขาออกไปทุกครั้งที่เขาทำท่าจะล้ำเส้น "บ้าเอ๊ย... นายมันบ้าที่สุดไอ้คีย์!" ฟ้าใสพึมพำกับตัวเองทั้งน้ำตา ขณะที่ฝนหבעเม็ดเริ่มลงเม็ดหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นพายุย่อมๆ สาดซัดลงมาบนถนนสายเปลี่ยวหน้าหอพัก ร่มในมือถูกโยนทิ้งอย่างไร้ความหมาย เธอก้าวขาออกวิ่งอย่างไร้ทิศทาง หัวใจเต้นระรัวด้วยความกลัว กลัวว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้เห็นรอยยิ้มกวนประสาทของคนๆ นั้น กลัวว่าความลังเลของตัวเองจะพรากเขาไปตลอดกาล ในขณะเดียวกัน ที่สนามบินนานาชาติเวลากำลังจะหมดลง คีย์ยืนถือกระเป๋าเดินทางใบคงอยู่หน้าเกตขาออก สายตาคมกวาดมองหน้าจอเที่ยวบินด้วยความว่างเปล่า หัวใจของเขาร้าวรานจนชาไปหมด เขาคิดมาดีแล้ว... การอยู่ต่อเพื่อเป็นแค่ "เพื่อนสนิท" ที่ต้องทนเห็นเธอมองข้ามความรู้สึก มันทรมานเกินกว่าจะทนไหว คำพูดตัดพ้อของมาร์คที่บอกว่าเขาขี้ขลาดตาขาวมันดังสะท้อนอยู่ในหัว แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ในเมื่อทุกครั้งที่เขาบอกชอบ ฟ้าใสก็มักจะหัวเราะกลบเกลื่อนแล้วบอกว่า "เลิกเล่นมุกเสี่ยวสักทีเถอะน่า" ทุกที "ขอโทษนะฟ้าใส... ฉันคงทนอยู่เป็นเพื่อนเล่นของเธอต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ" คีย์พึมพำกับตัวเอง หมุนตัวเตรียมจะเดินเข้าประตูผู้โดยสารขาออก ทว่า... เสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ก็ทำให้ฝเท้าที่กำลังจะก้าวต้องหยุดชะงักกะทันหัน "ไอ้... ไอ้คนบ้า! จะหนีไปไหนฮะไอ้คีย์!" คีย์หันขวับกลับไปมองตามเสียงหัวใจกระตุกวูบ ภาพตรงหน้าคือฟ้าใสในสภาพเปียกปอนราวกับลูกแมวตกน้ำ เสื้อผ้าแนบไปกับเรือนร่าง เส้นผมลู่ปรกใบหน้าที่แดงก่ำจากการร้องไห้ ดวงตากลมโตบวมช้ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลปะปนกับสายฝนที่สาดกระเซ็น เธอยืนหอบหายใจโยนตัวโยนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร มือเล็กๆ กำหมัดแน่นจนสั่นระริก คีย์ทิ้งกระเป๋าเดินทางในมือลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย เขาก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวเธอด้วยความตกใจแกมโกรธ "เธอ... เธอมาทำอะไรที่นี่! เปียกเป็นหมาตกน้ำหมดแล้วเห็นไหม บ้าหรือเปล่าเนี่ยฝนตกหนักขนาดนี้ทำไมไม่รู้จักหลบ!" "แล้วนายจะหนีฉันไปทำไมเล่า!" ฟ้าใสระเบิดเสียงสะอื้นออกมาพร้อมกับใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบลงที่อกแกร่งของเขาซ้ำๆ แรงทุบไม่ได้หนักหนาอะไร แต่มันเต็มไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมานาน "นายกล้าดียังไงจะหนีไปต่างประเทศโดยไม่บอกฉันสักคำ! นายกล้าดียังไงจะไปให้พ้นหน้าฉัน ทั้งๆ ที่... ทั้งๆ ที่..." "ทั้งๆ ที่อะไรล่ะ!" คีย์สวนกลับเสียงดังไม่แพ้กัน มือหนาทั้งสองข้างคว้าจับไหล่บางของเธอไว้แน่น ดวงตาคมเข้มไหวระริกด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งรัก ทั้งเจ็บปวดปะปนกันไป "ในเมื่อเธอก็ไม่ได้รักฉัน! ในเมื่อสิ่งที่ฉันพูดมันเป็นแค่เรื่องตลกสำหรับเธอ ทำไมฉันต้องทนอยู่ตรงนั้นให้เจ็บเล่นด้วยวะ!" ฟ้าใสชะงักกะทันหัน น้ำตาที่ไหลอาบแก้มหยุดชะงักไปชั่วขณะ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาที่มักจะมีประกายเจ้าเล่ห์และขี้เล่นเสมอ แต่วันนี้มันกลับเต็มไปด้วยความเปราะบางและความเจ็บปวดที่เขาพยายามซ่อนไว้ "ใครบอก... ว่าฉันไม่เคยรู้สึกอะไรเลยล่ะไอ้คนทึ่ม" ฟ้าใสกระซิบเสียงแผ่วเบา แต่ท่ามกลางเสียงฝนที่ซัดสาด มันกลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของคีย์ คีย์นิ่งงัง ลมหายใจสะดุดกึก "เธอ... ว่าไงนะ?" ฟ้าใสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความกล้าทั้งหมดที่มี แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอมองหน้าเขาตรงๆ ดวงตาคู่สวยฉายแววแน่วแน่เป็นครั้งแรกในชีวิต "ฉันบอกว่า... ฉันไม่ได้มองว่ามันเป็นเรื่องตลก! ทุกครั้งที่นายหยอด ทุกครั้งที่นายทำตัวรุ่มร่ามใส่... รู้ไหมว่าฉันต้องพยายามห้ามใจตัวเองแค่ไหนไม่ให้เผลอคิดไปไกล เพราะฉันกลัว... กลัวว่าถ้าฉันคิดจริงจังขึ้นมา คนที่จะเสียเพื่อนอย่างนายไปก็คือฉันเอง!" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงเม็ดฝนที่กระทบพื้นคอนกรีตดังซ่า... ซ่า... คีย์ยืนแข็งทื่อเป็นหิน สมองประมวลผลคำพูดของหญิงสาวซ้ำไปซ้ำมา ความอัดอั้นตันใจที่สุมอกมาหลายวันราวกับถูกปลดล็อกด้วยกุญแจดอกสำคัญ ประกายตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและร้อนแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ฟ้าใส..." เสียงของคีย์แหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด เขารวบตัวเธอเข้ามากอดแนบอกแน่นโดยไม่สนว่าเสื้อผ้าของทั้งคู่จะเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนแค่ไหน อ้อมกอดที่อบอุ่นและสั่นเทาเล็กน้อยบ่งบอกว่าเขาดีใจแค่ไหนที่ได้ยินประโยคเมื่อครู่นี้ "เธอกำลังจะบอกว่า... เธอก็ชอบฉันเหมือนกัน ใช่ไหม?" ฟ้าใสซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขา ปล่อยให้น้ำตารินไหลออกมาอีกรอบแต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความโล่งใจและตื้นตัน เธอยอมพยักหน้าเบาๆ บนอกเขาแทนคำตอบ "คนบ้าเอ๊ย..." คีย์หัวเราะออกมาทั้งน้ำตา มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นประคองใบเนียนใสให้เงยขึ้นสบตา นิ้วโป้งเกลี่ยหยาดน้ำตาและหยาดฝนออกจากแก้มเนียนอย่างทะนุถนอม สายตาที่เขามองเธอมันหวานหยดย้อยจนฟ้าใสต้องหลบตาด้วยความเขินอาย "รู้ตัวไหมว่าเธอทำให้ฉันเกือบจะกลายเป็นคนโง่ที่บินหนีความจริงไปซะแล้ว..." "ก็ใครใช้ให้นายคิดไปเองคนเดียวเล่า!" ฟ้าใสค้อนขวับใส่เขาเบาๆ ทั้งที่หน้าแดงแจ๋ "งั้นก็เลิกคิดไปเองคนเดียวได้แล้ว..." คีย์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกับความเย็นฉ่ำของสายฝนรอบตัว "จากนี้ไป... ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น และจะไม่ยอมให้เธอมาปฏิเสธคำว่า 'รัก' จากปากฉันอีกแล้วนะ... ฟ้าใส" หัวใจของฟ้าใสเต้นรัวจนแทบระเบิด เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบรับที่ติดอยู่ริมฝีปาก ทว่าจังหวะนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของคีย์ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มที่ดังแทรกบรรยากาศโรแมนติกขึ้นมาดื้อๆ *[กลุ่ม: แก๊งคนโสดโปรดจีบ]* *มาร์ค: "ไอ้คีย์! มึงเคลียร์กับยัยฟ้าใสเรียบร้อยยังวะ? หรือต้องให้กูส่งพวงหรีดไปแสดงความเสียใจล่วงหน้า!"* *มาร์ค: "เฮ้ย... ทำไมเงียบกริบ หรือว่าโดนตบคว่ำกลางสนามบินไปแล้ววะเนี่ย ฮالو?!"* คีย์เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่งด้วยความหงุดหงิดที่เพื่อนรักดันส่งข้อความมาขัดจังหวะสำคัญได้ถูกเวลาเสียจริง เขาทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ด่ามาร์คกลับไปสักชุด แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับนิ้ว ฟ้าใสก็เอื้อมมือมาดึงแขนเขาไว้พร้อมกับส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ที่นานๆ ทีจะได้เห็น "เดี๋ยวก่อนคีย์..." ฟ้าใสกระซิบเสียงหวานข้างหูเขา ดวงตาเป็นประกายซุกซน "ก่อนจะตอบแชตไอ้มาร์ค... นายช่วยพูดประโยคเมื่อกี้ให้ฉันฟังใหม่อีกรอบได้ไหมคะ? แบบที่ไม่มีเสียงฝนกลบนะ..." ขอบคุณที่เดินทางร่วมหัวจมท้ายกับความรักปนเสียงหัวเราะของคีย์และฟ้าใสมาจนถึงบทนี้นะคะ!