วันหยุดที่ไม่ได้หยุดพัก

หน้าจอไอแพดในมือของฟ้าใสกำลังสั่นระริกด้วยข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชต ที่เด้งขึ้นมารัวราวกับกลองเพลิง ประโยคสุดท้ายของคีย์จากเมื่อคืนยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาท *“ถ้ายังปากแข็งแบบนี้อีก... ระวังผมจะจีบจริง ๆ จนคุณหนีไม่รอดนะครับ, ที่รัก”* มันไม่ใช่แค่คำพูดเล่นหัวเหมือนทุกที แต่เป็นน้ำเสียงจริงจังที่แฝงอยู่ในตัวอักษร จนทำให้คนนอนไม่หลับทั้งคืนอย่างเธอต้องมานั่งจุมพิตกับกองชีทรายงานการเงินเล่มหนาเตอะในร้านกาแฟมุมตึกคณะวิศวะแห่งนี้ด้วยขอบตาดำคล้ำ "มองจอจนหน้าจอจะทะลุออกมาอยู่แล้วนะคะคุณฟ้าใส เลิกเช็กว่าฉันส่งข้อความอะไรผิดหรือเปล่า แล้วหันมาสนใจกองกราฟตรงหน้าก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวโปรเจกต์นี้จะล่มไม่เป็นท่าเพราะคุณมัวแต่เขินผู้ชายซะก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นอายของกาแฟดำเข้มข้น คีย์ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยในมือถือแก้วกาแฟเย็นและแฟลชไดรฟ์สีดำสนิท วันนี้เขาไม่ได้ใส่เสื้อช็อปวิศวะตัวเก่ง แต่กลับสวมฮู้ดสีเทาอ่อนกับกางเกงยีนส์เซอร์ ๆ ที่ดูดีจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบนั้นมองตรงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เดาทางไม่ออกเลยสักนิด "ใครเขินนายกันหะ ตาบ้าคีย์! ฉันแค่กำลังคิดบัญชีส่วนต่างของงบโปรเจกต์ต่างหากเล่า" ฟ้าใสรีบกดปิดหน้าจอไอแพด คว่ำมันลงแล้วสะบัดหน้าหนีไปทางกระจกใสร้านกาแฟเพื่อซ่อนใบหน้าที่กำลังเห่อร้อนขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "แล้วก็นะ... วันนี้เรานัดกันมาทำงานกลุ่ม ไม่ได้ให้นายมานั่งแซวฉันนะยะ" "อ้าว ก็เห็นคุณเงียบ ๆ นึกว่ากำลังคิดถึงคำสารภาพรักของผมเมื่อคืนซะอีก" คีย์หัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงทุ้มนั้นชวนให้หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบอย่างน่าโมโห ก่อนที่เขาจะเลื่อนแฟลชไดรฟ์มาวางไว้ตรงหน้าเธอ "อ่ะ ตัวเลขงบประมาณที่คุณนั่งกลุ้มอยู่สามวัน ผมรันโมเดลคำนวณและปรับโครงสร้างต้นทุนใหม่หมดแล้ว ลองเปิดเช็กดูสิครับว่าพอจะผ่านตาผู้ทรงคุณวุฒิฝ่ายบัญชีของคุณไหม" ฟ้าใสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย งานวิเคราะห์ต้นทุนและการเงินของโปรเจกต์โครงสร้างสะพานจำลองนี้มีความซับซ้อนมาก เธอใช้เวลาทั้งสัปดาห์ยังทำตัวเลขไม่ลงตัวเลยด้วยซ้ำ คนอย่างคีย์ที่เรียนวิศวะโยธาจะมาเก่งเรื่องตัวเลขบัญชีได้ยังไงกัน คงจะมั่วมาแน่ ๆ เธอหยิบไอแพดขึ้นมาเปิดไฟล์ที่ถูกส่งผ่านบลูทูธเมื่อครู่ ดวงตากลมโตไล่อ่านบรรทัดตัวเลขและกราฟฟังก์ชันทางการเงินทีละบรรทัดอย่างละเอียด คิ้วที่ขมวดเข้าหากันค่อย ๆ คลายออก ความตกใจฉายชัดขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งริมฝีปากบางต้องอ้าค้างด้วยความคาดไม่ถึง โมเดลที่คีย์ทำ... มันไม่ใช่แค่ "ผ่าน" แต่มันสมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ! เขาสามารถแปลงสมการโครงสร้างทางวิศวกรรมที่ยากจะเข้าใจ ให้กลายเป็นสูตรคำนวณต้นทุนทางการเงินที่สอดคล้องกับหลักบัญชีได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว ทุกช่องตัวเลขไม่มีความผิดพลาดเลยแม้แต่จุดเดียวแถมยังมีการลดต้นทุนส่วนเกินที่ไม่จำเป็นออกไปได้อย่างชาญฉลาด ชนิดที่ว่าต่อให้นักศึกษาเอกการเงินเกียรตินิยมมาทำก็ยังต้องยอมยกธงขาวให้ "นาย... นายทำได้ยังไงเนี่ย?" ฟ้าใสเงยหน้าขึ้นมองคนตรงข้ามด้วยความทึ่งระคนตกใจ เผลอหลุดปากชมออกไปโดยไม่ทันระวังตัว "นี่มัน... ละเอียดกว่าที่ฉันนั่งทำทั้งอาทิตย์ซะอีกนะ นายแอบไปเรียนบัญชีมาตั้งแต่เมื่อไหร่ คีย์!" คีย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา "เรื่องแค่นี้เองครับ สำหรับคุณแล้ว ผมทำได้มากกว่านี้อีกนะ... อยากลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ" "นี่! อย่ามาหยอดแถวนี้เลยนะ" ฟ้าใสรีบหันกลับมาสนใจหน้าจอต่อเพื่อซ่อนร่องรอยความหวั่นไหวที่พุ่งพล่านอยู่ในอก ยอมรับตามตรงเลยก็ได้ว่า... ในวินาทีที่เห็นความสามารถอันชาญฉลาดและจริงจังของเขาเมื่อครู่ หัวใจเจ้ากรรมมันดันเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ผู้ชายคนนี้นอกจากจะกวนประสาทและขี้หยอดเก่งเป็นที่หนึ่งแล้ว เวลาเอาจริงเอาจังขึ้นมา... เสน่ห์ของเขากลับสนطร้ายกาจจนเกินต้านทานจริง ๆ ทั้งคู่จมอยู่กับการทำงานร่วมกันตลอดช่วงบ่าย บรรยากาศที่เคยมีแต่การปะทะฝีปากเปลี่ยนเป็นความเงียบสงบที่มีเพียงเสียงเคาะแป้นพิมพ์และเสียงกระซิบปรึกษาเรื่องโปรเจกต์ ฟ้าใสได้เห็นมุมที่จริงจัง เด็ดขาด และรอบคอบของคีย์ ซึ่งเป็นมุมที่เธอไม่เคยเห็นมากเวลาที่เขาอยู่กับแก๊งเพื่อน เวลาที่คีย์อธิบายหลักการทางวิศวกรรมให้เธอบัญชีฟังด้วยความใจเย็นและสายตาที่มุ่งมั่น มันทำให้เธอมองเขาเปลี่ยนไปทีละนิด... จากเพื่อนสนิทจอมกวน กลายเป็นใครบางคนที่พึ่งพาได้อย่างอบอุ่น จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงค่ำ แสงไฟสีส้มจากหลอดไฟในร้านส่องกระทบลงบนโต๊ะทำงาน กองชีทเอกสารถูกจัดเก็บลงกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว คีย์เอื้อมมือมาหยิบแก้วกาแฟที่ว่างเปล่า ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองเธอด้วยรอยไทป์ที่อ่อนโยนกว่าทุกครั้ง "เหนื่อยไหมครับคุณคนเก่ง วันนี้คุณเก่งมากเลยนะรู้ตัวไหม" น้ำเสียงที่นุ่มนวลผิดจากปกติทำเอาฟ้าใสถึงกับชะงัก เผลอประสานสายตากับนัยน์ตาคู่คมคู่นั้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว หัวใจเต้นรัวราวกองเพศ "ก็... นายก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่หรอกน่า ขอบคุณสำหรับเรื่องโมเดลตัวเลขนะ" ฟ้าใสหลบตาลงต่ำ พยายามบังคับเสียงตัวเองให้เป็นปกติที่สุดในขณะที่มือก็รีบรูดซิปกระเป๋าเอกสาร "แค่คำขอบคุณไม่พอหรอกครับ..." คีย์โน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับความอบอุ่นจากตัวเขาลอยมาแตะจมูก จนฟ้าใสต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ "ถือว่าวันนี้เราทำงานด้วยกันจนดึก... ไปทานมื้อค่ำเป็นรางวัลให้ผมหน่อยนะครับ, ที่รัก" คำว่า "ที่รัก" ถูกเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ทำเอาฟ้าใสหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอกำลังจะอ้าปากเอ็ดเขาสัก1 ชุดใหญ่เพื่อกลบเกลื่อนความเขิน แต่ทว่า... *กริ๊งงงง!* เสียงกระดิ่งหน้าร้านกาแฟดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปร่งคุ้นตาที่เดินตรงดิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน มาร์ค เพื่อนสนิทตัวดีของคีย์หยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะของพวกเขาก่อนจะหอบหายใจฮือก "ไอ้คีย์! แย่แล้วเว้ย มึงรีบเปิดดูหน้าเว็บประกาศผลการแข่งขันโปรเจกต์นวัตกรรมด่วนเลย! อาจารย์หัวหน้าภาคเพิ่งประกาศรายชื่อทีมที่เข้ารอบชิงชนะเลิศระดับประเทศ... และชื่อทีมของพวกเรา..." มาร์คกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สีหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจ "ชื่อทีมของมึงกับฟ้าใส... ไม่ได้ผ่านเข้ารอบเดี่ยวอย่างที่คิด แต่พวกมึงติด 'ทีมเต็งหนึ่ง' ที่ต้องบินไปแข่งรอบพรีเซนต์ต่อหน้าคณะกรรมการต่างประเทศสัปดาห์หน้าสิวะ!" คีย์หันขวับมามองหน้าฟ้าใสทันที นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้น ในขณะที่ฟ้าใสอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อรู้ว่า... วันหยุดพักผ่อนที่เธอวาดฝันไว้ ได้มลายหายวับไปกับตา และเธอยังต้องไปติดแห็กทำงานร่วมกับพ่อหนุ่มจอมหยอดคนนี้ในฐานะตัวแทนประเทศอีกยาว ๆ ไปจนถึงสัปดาห์หน้า! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเขินไปด้วยกันนะคะ!