แค่มองก็รู้ว่าคิดอะไร

"เดี๋ยวนะคะอาจารย์... เมื่อกี้อาจารย์พูดว่าอะไรนะคะ ขอใหม่อีกรอบได้ไหมคะ แบบว่าหูหนูอาจจะฝาดไปเอง" ฟ้าใสแทบจะเอาหัวโขกโต๊ะประชุมไม้สักทองราคาแพงของภาควิชาให้รู้แล้วรู้รอด นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลอกจากเบ้า สมองที่ปกติประมวลผลตัวเลขงบประมาณหลักล้านได้อย่างแม่นยำ ตอนนี้กลับรวนเรเหมือนระบบคอมพิวเตอร์โดนไวรัสเล่นงาน วันหยุดพักผ่อนยาวสามวันที่เธอวางแผนไว้ว่าจะนอนกลิ้งเกลียดตัวบนเตียง ดูซีรีส์เกาหลีให้ตาแฉะ และกินปิ้งย่างให้พุงกาง มลายหายวับไปกับตาราวกับภาพฝันตื่นสาย เมื่ออาจารย์หัวหน้าโครงการประกาศรายชื่อตัวแทนไปศึกษาดูงานและจัดทำบัญชีกลางของโครงการภาคเหนือ... ซึ่งมีชื่อของเธอพ่วงติดอยู่กับนายคีย์ วิศวกรหนุ่มจอมกวนประสาทแบบแพ็กคู่! แถมต้องไปติดแห็กอยู่กลางหุบเขาด้วยกันยาวๆ ไปจนถึงสัปดาห์หน้า! "ไม่ต้องมาทำเป็นหูทวนลมเลยค่ะคุณฟ้าใส ฉันพูดชัดเจนตั้งแต่รอบแรกแล้วว่าคุณกับตาคีย์ต้องไปลุยพื้นที่จริงด้วยกันสองคน เพราะงบประมาณโปรเจกต์นี้มีปัญหา คุณต้องไปเคลียร์หน้างาน ส่วนตาคีย์ต้องไปคุมโครงสร้าง ทั้งคู่เข้าใจตรงกันนะคะ" อาจารย์ป้าผู้ทรงเกียรติยิ้มหวานหยดย้อย ส่งสายตาแบบ 'แม่รู้แม่เห็น' มาให้ ก่อนจะสะบัดบ๊อบเดินออกจากห้องประชุมไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้คนทั้งสองคนนั่งแข็งทื่อเป็นหินอยู่ลำพัง ห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน ฟ้าใสค่อยๆ หันขวับไปมองบุคคลต้นเหตุที่นั่งอยู่ข้างๆ ช้าๆ ราวกับหุ่นยนต์สนิมเขรอะ คีย์กำลังนั่งไขว่ห้าง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์กวนประสาทประดับอยู่เสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับนิ่งงบ นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจระคนตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด ริมฝีปากหยักได้รูปเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะค่อยๆ ยกย่องขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์ ตาย... งานนี้ฟ้าใสคนนี้ไม่รอดแน่ๆ ค่ะคุณผู้ชม! "มองหน้าผมแบบนี้... คิดถึงผมล่วงหน้าเลยเหรอครับคุณนักบัญชี" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูเบาๆ ทำเอาฟ้าใสสะดุ้งโหยง รีบขยับเก้าอี้ถอยกรูดออกห่างทันที "ใครคิดถึงนายฟะ! นายนั่นแหละตัวดี ไปทำอีท่าไหนให้อาจารย์ส่งชื่อเราสองคนไปติดแห็กด้วยกันฮะ!สารภาพมาซะดีๆ นะคีย์!" ฟ้าใสแหวใส่เสียงดังลั่นห้อง ลืมตัวว่าที่นี่คือสถานที่ราชการ มือเรียวฟาดเพียะเข้าที่แขนแกร่งของอีกฝ่ายไปหนึ่งทีเต็มรักด้วยความหมั่นไส้ล้วนๆ "โอ๊ย! เจ็บนะครับคุณฟ้าใส มือหนักเป็นนักมวยปล้ำเข้าไปทุกวันแบบนี้ ใครเขาจะกล้ากล้าจีบลงเล่า" คีย์แกล้งทำเป็นลูบแขนปอยๆ ทำหน้าตาเจ็บปวดเกินจริง แต่ดวงตาสีนิลคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความขบขัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้มันชวนให้น่าหมั่นไส้จนเธออยากจะหยิกเนื้อเขียว "ก็ไม่ต้องมาจีบไงคะ! เพราะฉันไม่มีวันใจอ่อนกับคนเจ้าเล่ห์อย่างนายแน่ๆ ย่ะ!" ฟ้าใสเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี พยายามซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวที่เริ่มเห่อแดงขึ้นมาดื้อๆ เอาไว้ใต้ความเกรี้ยวกราด ให้ตายเถอะ... ทำไมช่วงหลังมานี่ หัวใจเจ้ากรรมถึงได้ทรยศ เต้นแรงทุกครั้งที่เข้าใกล้อีกฝ่ายด้วยนะ! และดูเหมือนว่าความผิดปกติเล็กๆ น้อยๆ นี้ จะไม่ได้รอดพ้นจากสายตาของคนนอกแก๊งอย่าง 'มาร์ค' หัวโจกตัวแสบที่แอบยืนกอดอกพิงกรอบประตูกระจกมองเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบเลยแม้แต่น้อย มาร์คหรี่ตามองเพื่อนสนิทหนุ่มวิศวะกับสาวบัญชีฝีปากกล้าสลับกันไปมา รอยยิ้มมุมปากของพ่อหนุ่มตัวชงคนเก่งจุดประกายขึ้นอย่างรู้ทัน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ... ที่ไอ้คีย์ผู้ไม่เคยสนใจสิ่งมีชีวิตเพศหญิงคนไหน นอกจากสาวในสเปกนางแบบโฆษณา ถึงได้ยอมลงทุนตื่นเช้าขับรถข้ามจังหวัดมารับมาส่งยายฟ้าใสทุกวัน? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่สายตานิ่งๆ คมกริบคู่นั้น เวลาหันไปมองฟ้าใส มันมักจะมีความอ่อนโยนและประกายระยิบระยับแบบที่มันไม่เคยส่งให้ใครมาก่อน? มาร์คหรี่ตามองภาพตรงหน้าอย่างใช้ความคิด *แปลก... แปลกมากๆ* มาร์คคิดในใจพลดยิ้มกริ่ม สายตาที่คีย์ใช้มองฟ้าใสในตอนเผลอ... มันไม่ใช่สายตาของเพื่อนสนิทที่ชอบกัดกันไปวันๆ แต่มันคือสายตาของ 'ผู้ชายคนหนึ่ง' ที่กำลังมอง 'ผู้หญิง' ที่ตัวเองหลงรักจนโงหัวไม่ขึ้นต่างหากเล่า! "แฮ่ม!" เสียงกระแอมกระไอมจงใจดังขึ้นขัดจังหวะความอลหม่าน ทำเอาฟ้าใสสะดุ้งสุดตัวรีบกระโดดถอยห่างจากคีย์อีกสามก้าวราวกับเจอของร้อน ก่อนจะหันไปแยกเขี้ยวใส่มาร์คที่เดินยิ้มแป้นแล้นเข้ามาหา "มายืนทำหน้าแป้นอะไรตรงนี้ยะตامาร์ค ตกใจหมด!" ฟ้าใสบ่นอุบอายๆ แก้เขิน "เปล่าครับคุณฟ้าใส ผมแค่ผ่านมา... แล้วก็บังเอิญเห็นอะไรที่มัน 'น่าสนใจมากๆ' เข้าพอดี" มาร์คจงใจเน้นเสียงคำว่าน่าสนใจ พร้อมกับเหลือบสายตาเจ้าเล่ห์ไปมองหน้าคีย์ที่ตอนนี้เริ่มหรี่ตามองเพื่อนรักกลับแบบนิ่งๆ เป็นเชิงปราม "มีอะไรก็พูดมาตรงๆ อย่ามาทำหน้าเจ้าเล่ห์เหมือนแก๊งต้มตุ๋นนะ!" ฟ้าใสโวยวาย "เปล่าหรอก แค่จะบอกว่า... ทริปไปต่างจังหวัดสัปดาห์นี้ ท่าทางจะ 'หวาน' จนมดขึ้นดอยชัวร์เลยว่ะเพื่อนคีย์" มาร์คยักคิ้วหลิ่วตาใส่คีย์แบบกวนๆ พร้อมกับหัวเราะร่อในลำคออย่างชอบใจ คีย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ส่งสายตาดุๆ ไปคาดโทษเพื่อนสนิทตัวแสบที่ขยันเป็นก้างขวางคอซะเหลือเกิน แต่ในขณะเดียวกัน ปลายหูของพ่อหนุ่มวิศวะปากแข็งคนนี้กลับค่อยๆ แดงก่ำขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดเมื่อโดนแซนวิชแซวต่อหน้าฟ้าใสแบบนี้ ฟ้าใสขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงกับรหัสลับของสองหนุ่ม "พูดบ้าอะไรของแกฟะมาร์ค หวานอะไร บ้าบอ หิวข้าวมากกว่า กลับโว้ย!" พูดจบ สาวเจ้าก็รีบคว้ากระเป๋าเอกสารคู่ใจแล้วก้าวฉับๆ เดินหนีออกจากห้องประชุมทันทีเพื่อหลบซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู ทิ้งให้สองหนุ่มยืนอยู่ด้วยกันลำพัง มาร์คหันไปตบไหล่เพื่อนรักเบาๆ สองสามที พร้อมกับหัวเราะหึๆ ในลำคอ "ยอมรับมาเถอะวะไอ้คีย์ ว่าแกตั้งใจใช้อำนาจมืดสะกิดอาจารย์ให้ส่งชื่อแกไปคู่กับน้องเขาใช่มั้ยล่ะ สายตาแกตอนมองเขามันฟ้องทะลุปรอทขนาดนั้น ระวังเถอะ... ปากแข็งมากๆ ระวังจะโดนเขางาบไปกินก่อนจะได้บอกรักนะเว้ย" มาร์คกระซิบแซวด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ คีย์ปรายตามองเพื่อนรักนิ่งๆ นัยน์ตาสีนิลคมกริบไหววูบเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่จริงจังกว่าทุกครั้ง "เออ... กูยอมรับก็ได้วะ" คีย์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาทอดมองตามแผ่นหลังบางของฟ้าใสที่เดินลิ่วๆ ออกไปไกลลิบด้วยความรู้สึกบางอย่างที่อัดแน่นอยู่ในอก "ก็คนมันรัก... จะให้ซ่อนยังไงไหววะ" มาร์คถึงกับอ้าปากค้างเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำสารภาพจากปากเพื่อนสนิทผู้ไม่เคยแคร์โลกคนนี้ แต่ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะซึ้งและจริงจังอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตในโทรศัพท์มือถือของฟ้าใสที่ถูกวางลืมทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกลางห้องโถง ก็ดังขึ้นขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน *Ping!* ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอที่คว่ำอยู่ โดยที่เจ้าตัวยังไม่ทันเดินกลับมาหยิบ และเพราะหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ทำให้ชื่อผู้ส่งและข้อความสั้นๆ ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัดจนสะดุดตาทุกคนที่เดินผ่าน มาร์คที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ... แต่ทว่า แค่เพียงเสี้ยววินาทีเดียวที่อ่านข้อความนั้น ดวงตากลมโตของพ่อหนุ่มตัวชงก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนแปลกใจ ข้อความสั้นๆ จากเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นเคย แต่ข้อความข้างในกลับทำเอาบรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงในพริบตา: *[เบอร์แปลก]: "เรื่องที่เธอกำลังสงสัย... ฉันมีหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับอุบัติเหตุเมื่อปีก่อน เก็บไว้ที่ฉันคนเดี่ยว ถ้าไม่อยากให้ 'เขา' รู้ความจริง... เย็นนี้เจอกันที่เดิมนะ ฟ้าใส"* คีย์ที่เดินตามหลังมาเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันของเพื่อนรัก ก็ชะงักฝีเท้าลง นัยน์ตาสีนิลคมกริบฉายแววระแวดระวังขึ้นมาทันที "มีอะไรวะไอ้มาร์ค หน้าแกซีดเป็นไก่ต้มเลย" คีย์เอ่ยถามเสียงเครียด มาร์คกลืนน้ำลายลงคออึกลใหญ่ ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตากับเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าที่ไร้ซึ่งรอยยิ้มกวนประสาทอีกต่อไป "กูว่า... ทริปไปต่างจังหวัดสัปดาห์นี้ของพวกแก น่าจะมีเรื่องสนุก (หรือเรื่องใหญ่) กว่าที่คิดแล้วล่ะวะคีย์..." ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาหยอดหัวใจให้กันเสมอนะคะ รักนะคะ!