เผลอเรียกชื่อเล่นสุดน่ารัก

"บอกมาก่อนนะว่าเมื่อกี้แกพิมพ์อะไรในกลุ่มคณะ! ทำไมเพื่อนฉันถึงทักมาแซวกันให้พรึบพับแบบนั้นเล่าไอ้คุณคีย์!" เสียงตวาดแว้ดผ่านโทรศัพท์มือถือดังลั่นจนฟ้าใสต้องดึงหน้าจอออกห่างจากใบหูระยะหนึ่ง หญิงสาวกำสมุดบัญชีเล่มหนาในมือแน่นจนปลายนิ้วขึ้นข้อขาว ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นเคืองระคนกระวนกระวายใจ เธอเพิ่งก้าวเท้าพ้นประตูห้องเลคเชอร์มาหมาดๆ แต่หน้าจอสมาร์ทโฟนกลับสั่นเตือนรัวราวกับมีใครมากดระเบิดพลีชีพในกลุ่มแชต "รวมพลคนบัญชีสู้ชีวิต" และกลุ่มแก๊งเพื่อนสนิทข้ามคณะจนแบตแทบจะหมด ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง มีเพียงเสียงถอนหายใจยาวๆ กับเสียงกระแอมเบาๆ ที่จงใจกวนประสาทตามฟอร์มของนายวิศวะปากเสียคนนั้น *(ก็... มือมันลั่นป่ะวะ)* เสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยตอบกลับมาอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ชวนให้คนฟังอยากจะทะลุจอไปหยิกหูสักทีสองที *(ใครใช้ให้เธอใส่เสื้อกันหนาวสีเหลืองไข่ต้มมามอวันนี้เล่า หน้าตาก็เหมือนลูกเจี๊ยบอยู่แล้ว... พิมพ์ไปพิมพ์มา มันก็เลยเผลอพิมพ์ชื่อนั้นลงไปในกรุ๊ปใหญ่ไงคุณบัญชี)* "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!" ฟ้าใสหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีโดยไม่ต้องพึ่งบลัชออน เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองเพล ชื่อเล่นที่เขาอุตส่าห์ตั้งให้เป็นกรณีพิเศษ... ชื่อที่ใช้เรียกกันแค่สองคนยามที่เขาต้องการแกล้งให้เธอเสียอาการ ชื่อนั้น... มันดันหลุดไปปรากฏหราอยู่บนหน้าจอของเพื่อนร่วมกลุ่มนับสิบชีวิตเมื่อสิบนาทีที่แล้ว! ให้ตายเถอะ แค่นึกถึงข้อความเจ้ากรรมที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแชตเมื่อครู่ แก้มของเธอก็ร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู *['ฟ้าใสจ๋า วันนี้เลิกเรียนกี่โมงคะ เดี๋ยว 'คีย์' คนหล่อพาไปกินบิงซูนะจ๊ะตัวเล็ก']* ประโยคบ้าบออะไรนั่น... เขากล้าดียังไงถึงพิมพ์ส่งเข้ามาในกลุ่มรวมที่มีทั้งเพื่อนเธอและเพื่อนเขาอยู่กันครบครัน แถมยังเผลอพิมพ์ชื่อเล่นสุดเลี่ยนที่ใช้หยอกล้อกันสองต่อสองลงไปอีกต่างหาก ถึงแม้คีย์จะรีบกด "ยกเลิกข้อความ" ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที แต่ความไวระดับแสงของยัยมาร์คและเพื่อนร่วมแก๊งก็แคปหน้าจอไว้ได้ทันอย่างรวดเร็วราวกับติดสปีด! *(เอาน่า เขินล่ะสิ ดูออกหรอก)* น้ำเสียงนุ่มทวนกลับมาพร้อมเสียงหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ชel ชวนให้จินตนาการภาพใบหล่อๆ ที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างเหนือกว่าได้ไม่ยาก *(ตัวแดงแจ๋เลยล่ะสิแม่คุณ ป่านนี้หูแดงถึงขั้วหัวใจแล้วมั้งนั่น)* "ใครเขินนายฟะ! เลิกมโนแล้วลบรูปในแชตพวกนั้นเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้ตัวแสบ ถ้านายไม่จัดการให้เรียบร้อย ฉันจะไม่คุยกับนายไปสามชาติเศษเลยคอยดู!" ฟ้าใสแหวใส่เสียงดังลั่นทางเดินตึกคณะ จนรุ่นน้องปีหนึ่งที่เดินผ่านต้องหันมามองด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า รีบเดินจ้ำอ้าวหนีไปยังมุมตึกเงียบๆ เพื่อหลีกหนีสายตาผู้คน *(โห... สามชาติเลยเหรอ ใจร้ายจังวะ)* คีย์ลากเสียงยาวอย่างกวนประสาท แต่ประโยคถัดมาน้ำเสียงกลับเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน จนคนฟังถึงกับชะงักฝีเท้า *(ก็คนมันเผลอนี่... เวลาเห็นเธอนั่งทำบัญชีทำหน้ามุ่ยอยู่หน้าตึกวิศวะทีไร มันอดหมั่นเขี้ยวไม่ได้สักที)* "ใครให้ไปมองเล่า! ไปนั่งทำงานของนายโน่นไป๊!" *(มองไม่ได้ได้ไง ก็คนมันจองไว้แล้วนี่หว่า)* ติ๊ด! ฟ้าใสกดตัดสายทิ้งทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ เพิ่มเติม เธอยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมแก้มที่ร้อนผ่าwของตัวเอง พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่กระหน่ำรัวไม่เป็นจังหวะ ปากก็บ่นงึมงำว่าไอ้คนฉวยโอกาส คนเจ้าเล่ห์ คนฉวยจังหวะชุลมุน แต่ลึกๆ แล้ว... มุมปากเจ้ากรรมกลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ให้ตายสิ... ประโยคเมื่อกี้ของเขา มันชวนให้ใจสั่นเกินไปแล้วนะ! เวลาผ่านไปเกือบสี่สิบนาที ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพู บรรยากาศยามเย็นรอบมหาวิทยาลัยเริ่มเงียบสงบลงเพราะเลยเวลาเลิกAคลาสหลักไปพักใหญ่แล้ว ฟ้าใสเก็บสมุดบัญชีและปากการงลงในกระเป๋าผ้าใบโปรด เธอก้าวเดินลงมาจากตึกคณะด้วยความระมัดระวัง พยายามมองซ้ายมองขวาเผื่อเจอเงาของนายวิศวะจอมกวนประสาทที่อาจจะดักรออยู่ แต่ทว่า... บริเวณทางเชื่อมตึกกลับว่างเปล่า ไม่มีร่างสูงโปรดของใครบางคนยืนกอดอกพิงเสารอเหมือนอย่างเคย *แปลกแฮะ... ปกติป่านนี้ต้องตามมาตื๊อแล้วนี่นา* ฟ้าใสคิดในใจด้วยความรู้สึกแปลกๆ ที่แอบแทรกเข้ามาในอก หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ความรู้สึกหวิวโหวงแปลกประหลาดแล่นริ้วขึ้นมาวูบหนึ่ง หรือว่าเธอจะดุเขาแรงเกินไปจริงๆ? หรือว่านายคีย์จะงอนเธอเข้าแล้วล่ะมั้ง? ความคิดสารพัดวิ่งวนอยู่ในหัวจนเธอเดินมาถึงหน้าประตูทางออกคณะ ทันใดนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์ในมือก็สั่นครืนขึ้นมาพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต **[Key_Krit]:** *หันมาข้างหลังหน่อยสิ... คนสวย* ฟ้าใสสะดุ้งสุดตัว เธอรีบหันขวับกลับไปมองด้านหลังทันทีตามสัญชาตญาณ และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดกึกไปชั่วขณะ ร่างสูงของคีย์ยืนพิงเสาไฟส่องสว่างอยู่ไม่ไกลจากพุ่มไม้ใหญ่ เรือนผมสีเข้มยุ่งเหยิงเล็กน้อยเพราะแรงลมเย็นยามเย็น ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์แพรวพราวอยู่เสมอกำลังมองตรงมาที่เธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย ในมือข้างหนึ่งของเขามีแก้วน้ำบิงซูชาไทยเย็นฉ่ำที่ละลายหยดน้ำเกาะพราว พร้อมกับป้ายกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่จริงใจแปะอยู่ข้างแก้ว *['งอนสามชาติไม่เป็นไร ขอแค่เธอเดินไปกินบิงซูด้วยกันก็พอแล้ว... ฟ้าใสของคีย์']* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเจ้ากรรมกระโดดไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อได้ยินสรรพนามและสายตาร้อนแรงที่อีกฝ่ายส่งตรงมาให้แบบไม่มีกั๊ก ความโกรธเคืองเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความหวานละมุนที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอกจนพูดไม่ออก "นาย..." ฟ้าใสอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจู่ๆ ก็โดนรุกฆาตด้วยความอบอุ่นแบบไม่ทันตั้งตัว คีย์ก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว รอยยิ้มมุมปากที่แสนกวนประสาทถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มละมุนที่นานๆ ครั้งจะได้เห็น เขายื่นแก้วบิงซูมาตรงหน้าเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะดึงวิญญาณคนฟังให้หลุดเข้าไปข้างใน "ยอมยกโทษให้คนปากเสียคนนี้หรือยังครับ... คุณฟ้าใสจ๋า?" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมเขินไปกับความโบ๊ะบ๊ะของคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ!