คำถามที่ไม่มีวันได้รับคำตอบ

แสงไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือของมาร์คที่สาดส่องตัดความมืดมิดของตึกคณะไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบตัวน่ากลัวเท่ากับเสียงหัวใจของฟ้าใสที่กำลังเต้นโครมครามอยู่ในอกตอนนี้เลยค่ะ "เฮ้ย! พวกแกมายืนทำอะไรกันมุมนี้วะเนี่ย มืดตึ๊ดตื๋อ... มองแทบไม่เห็นหัว" เสียงโวยวายของมาร์พูดแทรกขึ้นมาทำลายความเงียบที่เกือบจะกลายเป็นช่วงเวลาสำคัญ ทันทีที่แสงไฟจากจอมือถือของเพื่อนสนิทกวาดมาโดนร่างของเธอและคีย์ที่ยืนประชิดกันจนแทบจะสิงร่าง ฟ้าใสก็รีบกระโดดถอยหลังสามก้าวด้วยความร้อนรนราวกับโดนน้ำร้อนลวก "เปล่า! ใครยืนทำอะไร... ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละมาร์ค ไฟดับบ้าอะไรก็ไม่รู้เนี่ย ร้อนจะตายอยู่แล้ว!" ฟ้าใสแก้ตัวเสียงดังกลบเกลื่อนความพิรุธ มือเล็กโบกพัดลมมือถือจิ๋วไปมาทั้งที่ไม่ได้เปิดสวิตช์ด้วยซ้ำ แถมยังเผลอสะดุดขาตัวเองจนเกือบหน้าคะมำ โชคดีที่มือหนาของคีย์คว้าข้อศอกเธอไว้ได้ทันตามสัญชาตญาณ "ระวังหน่อยสيفะ ยัยเตี้ย ซุ่มซ่ามเป็นเด็กไปได้" คีย์เอ็ดเบาๆ แต่รอยยิ้มมุมปากที่แฝงความเอ็นดูนั้นมันชัดเจนเสียจนฟ้าใสต้องรีบสะบัดแขนออกแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "ไม่ต้องมาแตะเนื้อต้องตัวเลยนะ! แล้วก็นะมาร์ค แกมาก็ดีแล้ว ไปช่วยพี่ๆ เขาซ่อมคัทเอาท์ข้างล่างนู่นไป๊ มาเดินส่องไฟอะไรแถวนี้เล่า" ฟ้าใสพาลใส่ตัวชงประจำแก๊งทันทีแก้เขิน "อ้าวอีคุณฟ้า! ฉันเดินตามหาพวกแกแทบพลิกตึก นึกว่าโดนผีบังตาตายหายไปไหนกันหมด ที่แท้ก็แอบมาสวีต... อุ S-S! ไม่พูดละโว้ย ไปช่วยข้างล่างก็ได้วะ ขัดจังหวะคนมีความรักบาปกรรมตายห่า" มาร์คทำท่าทำทางขนลุกขนพองแล้วหมุนตัวเดินดุ่มๆ จากไป ปล่อยให้ความเงียบและความมืดสลัวรอบกายกลับมาโอบล้อมคนทั้งสองไว้อีกครั้ง บรรยากาศเริ่มอึมครึมลงทีละน้อย เสียงเครื่องปรับอากาศที่ดับสนิททำให้ความร้อนเริ่มอบอ้าว แต่ความร้อนนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความอึดอัดในใจของฟ้าใส คำถามที่ค้างคาอยู่ในอกตั้งแต่ก่อนที่ไฟจะดับ มันวนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเธอทนเก็บมันไว้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้วค่ะ "นี่... คีย์" เสียงของฟ้าใสแผ่วเบาลง ต่างจากเมื่อครู่ลิบลับ "หืม ว่า?" คนถูกเรียกเลิกคิ้วมอง ท่าทางกวนประสาทเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงแววตานิ่งสงบที่สะท้อนแสงไฟจากมือถือเพียงดวงเดียวในมือเขา "คือ... เรามีเรื่องจะถามหน่อย" ฟ้าใสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วมือประสานกันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "แก... เคยชอบใครบ้างไหมวะ" คำถามนั้นหลุดออกไปจากริมฝีปากของเธอแล้ว ไม่มีทางเรียกกลับคืนได้อีก ประโยคที่ดูเหมือนจะเป็นการหยอกล้อเล่นๆ ทว่าน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อยกลับบอกความจริงว่าเธอกำลังจริงจังแค่ไหน คีย์ชะงักไป ดวงตาคมกริบที่มักจะมีประกายเจ้าเล่ห์อยู่เสมอกลับไหววูบลงชั่วขณะ เขานิ่งเงียบไปนานเสียจนฟ้าใสเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก ความกลัวที่จะได้ยินคำตอบเริ่มกัดกินความรู้สึก เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าเขาอาจจะตอบด้วยมุกกวนๆ หรือไม่ก็หัวเราะกลบเกลื่อนเหมือนทุกที แต่คีย์ไม่ได้ทำแบบนั้น ร่างสูงขยับเข้าไปใกล้เธออีกนิด กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยเจือจางกับความอบอุ่นจากตัวเขาทำให้ฟ้าใสเผลอกลั้นหายใจ แสงไฟจากหน้าจอมือถือส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา เผยให้เห็นสันจมูกโด่งและแววตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่ผู้ชายสถานะ "เพื่อนสนิท" จะใช้มองกัน "อยากรู้จริงเหรอ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาแผ่วเบa ราวกับกระซิบแข่งกับเสียงลมหายใจของกันและกัน "อ...อือ ถ้าไม่อยากตอบก็ไม่ต้องก็ได้ เราแค่ถามดูเฉยๆ" ฟ้าใสรีบโบกมือปฏิเสธพัลวันเมื่อเริ่มรู้สึกว่าสถานการณ์มันชักจะเลยเถิดและอันตรายต่อหัวใจเธอเกินไปแล้ว "ถ้าบอกว่าเคย..." คีย์เว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ดวงตาคมคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของเธอตรงๆ "แล้วถ้าบอกว่าคนๆ นั้น... ยืนอยู่ตรงนี้ แกจะเชื่อไหมล่ะฟ้า" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชทในมือถือของคีย์ดังขึ้นทำลายความเงียบกริบ พร้อมๆ กับที่หน้าจอเครื่องของเขาสว่างวาบขึ้นพอดี เผยให้เห็นข้อความที่พิมพ์ค้างไว้ในห้องแชทของเขากับเธอเอง... ข้อความยาวเหยียดที่ถูกพิมพ์เตรียมไว้แต่ยังไม่ได้กดส่ง ซึ่งมีชื่อของเธอปรากฏหราอยู่บนบรรทัดบนสุด! ฟ้าใสเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อก้มลงมองหน้าจอของเขา และก่อนที่เธอจะทันได้เอื้อมมือไปคว้ามันเพื่ออ่านข้อความทั้งหมด คีย์ก็รีบกดล็อกหน้าจอแล้วยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อกั๊กอย่างรวดเร็วด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด—เป็นครั้งแรกที่เธอกล้าพูดเลยว่า... ไอ้คุณวิศวะปากร้ายคนนี้กำลัง "เขิน" จนทำตัวไม่ถูกจริงๆ ค่ะ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและอยู่ "แอบส่อง" ความน่ารักของคู่กัดคู่นี้ไปด้วยกันเสมอนะคะ