ความหึงที่ไร้คำอธิบาย

"ปึก!" แฟ้มบัญชีเล่มหนาถูกวางกระแทกซ์ลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีในห้องสมุดคณะด้วยแรงที่มากเกินความจำเป็นไปสักหน่อย จนคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ฝั่งตรงข้ามถึงกับสะดุ้งเงยหน้าขึ้นมามอง ฟ้าใสส่งค้อนวงใหญ่ให้คนตรงหน้าทันทีโดยไม่ต้องรอให้เขาเอ่ยปากถามอะไรทั้งสิ้น ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดระคนหมั่นไส้จนแทบจะทะลักออกมาเป็นประกายไฟอยู่รอมร่อ "จะเป็นบ้าอะไรของนายเนี่ย คีย์? อยากโชว์พาวเวอร์กล้ามแขนที่เพิ่งไปฟิตมาหรือไง ถึงได้เอาแฟ้มฉันมาทุ่มใส่โต๊ะแบบนี้ ประสาทหรือเปล่า!" ฟ้าใสแหวใส่เสียงเบาแต่เฉียบขาด มือเรียวรีบดึงแฟ้มเอกสารของตัวเองกลับมาตรวจเช็คความเรียบร้อยอย่างทะนุถนอม ราวกับมันคืองานศิลปะล้ำค่าที่เกือบจะถูกทำลายด้วยฝีมือของชายหนุ่มจอมกวนประสาท คนถูกด่าไม่ได้สะเทือนใจแม้แต่น้อย คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นนิ่งสนิทจนน่ากลัว กรามแกร่งขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนชัดเจน ร่างสูงใหญ่ในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทขยับตัวโน้มเข้าไปใกล้โต๊ะฝั่งเธอมากขึ้น จนฟ้าใสต้องเอนหลังหนีตามสัญชาตญาณความปลอดภัย "หึงเหรอ?" คำถามห้วนสั้นไร้ซึ่งคำเกริ่นนำถูกโยนข้ามโต๊ะมาตรงๆ ทำเอาลมหายใจของฟ้าใสสะดุดไปเสี้ยววินาที หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติแล้วเชิดหน้าขึ้นเชิดๆ กลบเกลื่อนความรุ่มร้อนที่กำลังตีตื้นขึ้นมาบนพวงแก้ม "หึง? นายพูดเพ้อเจ้ออะไรของนาย คีย์! ใครจะไปหึงคนปากเสียอย่างนายกัน ฝันกลางวันอยู่หรือไงยะ" "อ้าวเหรอ นึกว่าหึงซะอีก..." คีย์ลากเสียงยาวในลำคอ รอยยิ้มมุมปากที่จุดขึ้นนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตาเลยสักนิด มันคือรอยยิ้มเยาะที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิดในแบบฉบับของเขาเอง "ก็เห็นตอนที่รุ่นพี่วิศวะปีสามคนนั้นเอาดอกไม้มาให้เธอที่โรงอาหารเมื่อกลางวัน หน้าเธอนี่แดงแจ๋ยิ่งกว่ามะเขือเทศสุก แถมยังยืนคุยกันกระหนุงกระหนิงจนฉันเกือบจะเดินไปคว่ำถาดข้าวของมันอยู่แล้วเชียว" ฟ้าใสอ้าปากค้างเล็กน้อย เธอไม่ได้คาดคิดเลยว่าเขาจะตามติดและสังเกตการณ์เธอทุกฝีก้าวขนาดนั้น จริงอยู่ว่ารุ่นพี่ปีสามคนนั้นเพิ่งเข้ามาทำทีท่าเหมือนจะจีบเธอเมื่อตอนเที่ยง แต่เธอก็ปฏิเสธไปอย่างสุภาพแล้วเรียบร้อย แล้วทำไม... คนตรงหน้าถึงต้องทำหน้าเหมือนคนกินพริกเข้าไปเป็นสวนแบบนั้นด้วยล่ะ? "แล้วมันเรื่องอะไรของนายเล่า! เขาจะเอาดอกไม้มาให้ฉัน มันก็สิทธิ์ของฉันไหม ฉันจะรับหรือจะไม่รับ จะคุยหรือจะไม่คุย มันก็ชีวิตฉันหรือเปล่า นายเป็นแค่... เป็นแค่เพื่อนสนิท (ที่ชอบหาเรื่องกวนประสาท) ไม่มีสิทธิ์มาทำหน้ายักษ์ใส่ฉันแบบนี้นะ!" ฟ้าใสเถียงกลับเสียงแข็ง พยายามเน้นย้ำคำว่า 'เพื่อน' ให้ดังฟังชัดในใจ เพื่อเตือนสติทั้งเขาและตัวเองว่าเส้นกั้นมันอยู่ตรงไหน แต่ดูเหมือนว่าคำว่า 'เพื่อนสนิท' จะไปสะกิดต่อมความหงุดหงิดอะไรบางอย่างในตัวพ่อหนุ่มวิศวะเข้าอย่างจัง คีย์แค่นหัวเราะเสียงดังกว่าเดิม ดวงตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ทั้งโกรธ ทั้งน้อยใจ และ... หวงแหนอย่างปิดไม่มิด "เออ! เป็นแค่เพื่อนไง ถึงไม่มีสิทธิ์ไปห้ามเวลาใครต่อใครมันต่อแถวเข้ามาขายขนมจีบเธอ" คีย์กระแทกเสียงพูด ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนเงาสองร่างทาบทับลงมาปกคลุมร่างบางจนมิด "งั้นก็เชิญรับดอกไม้จากไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อคนนั้นต่อไปตามสบายเถอะนะ คุณเพื่อน... เผื่อบางทีเธออาจจะชอบผู้ชายที่โรแมนติกหวานเลี่ยน มากกว่าไอ้เพื่อนเวรคนนี้ที่คอยกวนประสาทเธออยู่ทุกวัน!" พูดจบ คีย์ก็คว้ากระเป๋าเป้ขึ้นพาดบ่า หมุนตัวเดินดุ่มๆ ออกไปจากห้องสมุดทันทีโดยไม่รอให้ฟ้าใสได้อ้าปากเถียงกลับสักคำ เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินจากไปสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบของห้องสมุด ราวกับตอกย้ำความอึดอัดที่เพิ่งถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง ฟ้าใสได้แต่นั่งนิ่งค้างอยู่กับที่ มองตามแผ่นหลังกว้างที่ลับหายไปหลังประตูห้องสมุด ความโกรธเคืองเมื่อครู่นี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหน่วงแปลกๆ ที่แล่นริ้วเข้ามาเกาะกุมก้อนเนื้อข้างซ้าย มือบางยกขึ้นแตะหน้าอกตัวเองที่กำลังเต้นผิดจังหวะ *หมอนั่น... เป็นบ้าอะไรของเขาเนี่ย? อยู่ๆ ก็เหวี่ยง อยู่ๆ ก็ประชด แล้วทำไม... ใจฉันมันต้องเต้นแรงขนาดนี้ด้วยล่ะฟะ!* เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิด ความรู้สึกร้อนรุ่มตีวนอยู่ในอกจนแทบหายใจไม่ออก ในหัวมีแต่ภาพใบหน้าบึ้งตึงและแววตาตัดพ้อของคีย์วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคืออะไรกันแน่? ความหึงที่ไร้คำอธิบายนี้กำลังกัดกินความมั่นใจของเธอทีละน้อย จนเธอเองก็เริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่า... หัวใจของเธอกับเขากำลังเดินทางมาถึงจุดไหนกันแน่ ในขณะที่ฟ้าระบายความหงุดหงิดด้วยการจิ้มหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพื่อพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเตรียมจะไปด่าทวงความยุติธรรมในแชตส่วนตัว เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *(ข้อความจาก: มาร์ค ตัวชงแห่งชาติ)* *“เฮ้ย ฟ้าใส... รีบวิ่งไปที่ลานจอดรถตึกคณะวิศวะด่วนเลย ก่อนที่เพื่อนฉันมันจะไปต่อยกับไอ้รุ่นพี่ปีสามคนนั้นจริงๆ เพราะเรื่องเธอนี่แหละ!”* อ่านจบข้อความนั้น ฟ้าใสก็หน้าซีดเผือด โทรศัพท์มือถือในมือแทบจะหล่นร่วงลงพื้น สมองประมวลผลไม่ทันแต่ขาสั่งการเร็วกว่า เธอผุดลุกขึ้นพรวดเดียวจนเก้าอี้ล้มคว่ำไม่เป็นท่า แล้วออกวิ่งสุดชีวิตมุ่งหน้าไปยังลานจอดรถทันที! หวังว่า... ทุกอย่างจะยังไม่สายเกินไปนะ... --- ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะคะ แล้วมาลุ้นไปพร้อมๆ กันในตอนหน้าค่ะ!