แชตสารภาพรักที่ (เกือบ) ส่ง

“ถ้าแกยังพิมพ์ ๆ ลบ ๆ แบบนี้อีกรอบ ฉันจะแย่งมือถือไปกดส่งรูปหน้าสดตอนนอนละเมอของแกเข้ากลุ่มภาควิชาจริง ๆ ด้วยนะเว้ยไอ้คีย์!” เสียงตบโต๊ะดัง *ป้าบ!* ของมาร์คเรียกสติให้คนที่กำลังจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือตาเขม็งสะดุ้งสุดตัว คีย์รีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโต๊ะกาแฟในร้านคาเฟ่ใต้หอพักราวกับมันเป็นวัตถุระเบิดที่พร้อมจะทำงานได้ทุกเมื่อ ใบคมคายที่ปกติมักจะยิ้มกวนประสาทใส่ชาวบ้านเขา ตอนนี้กลับมีเหงื่อซึมตามไรผม สีหน้าเคร่งเครียดเสียยิ่งกว่าตอนนั่งทำโปรเจกต์จบปีสี่เสียอีก นี่คือตอนที่สิบห้าแล้วค่ะคุณณณ... สิบห้าตอนเต็ม ๆ ที่ความสัมพันธ์ระหว่างนายวิศวะปากร้ายกับยัยบัญชีขี้โวยวายเดินทางมาถึงจุดก้ำกึ่งระหว่างคำว่า “เพื่อนสนิท” กับคำว่า “คนคุยที่ยังไม่กล้าขยับสถานะ” และต้นเหตุของความประสาทกินทั้งหมดในวันนี้ ก็มาจากเจ้ากล่องข้อความสีเทาในแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตที่คีย์นั่งจ้องมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วนี่แหละค่ะ “แกไม่เข้าใจวะมาร์ค...” คีย์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นมาขยี้ผมตัวเองจนยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง “ประโยคเนี้ย... ถ้ากูส่งไปแล้วน้องมันอ่าน แล้วเกิดทำท่ารังเกียจขึ้นมา หรือทำเป็นตีเนียนเปลี่ยนเรื่องเหมือนที่ชอบทำล่ะวะ? กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ชีวิตวิศวะผู้ยิ่งใหญ่ของกูต้องมาจบเห่เพราะคำว่า *‘ชอบนะเว้ย’* เนี่ยนะ?” “โหยยย คุณชายคีย์ครับ... (อ๊ะ ไม่ใช่สิ ยัยสมุดฯ เกือบลืมตัวใช้คำว่า ‘ครับ’ ตามนิสัยผู้ชายแล้วไหมล่ะคะ เกือบไปแล้วเชียว!) เอาใหม่นะคะ... โหยยย คุณชายคีย์คะ!” มาร์คเบ้หน้าทำท่าหมั่นไส้ใส่เพื่อนรักเต็มประดา “แกกลัวอะไรวะ ปกติน้องฟ้าใสเขาหยอดกลับแกตลอด ชนิดที่ว่าถ้ามีหางนี่คงกระดิกดุ๊กดิ๊กไปถึงดาวอังคารแล้วมั้ง แกจะมาป๊อดอะไรตอนนี้วะเพื่อน รักษาฟอร์มเก่งนักนะ เดี๋ยวเขาก็โดนไอ้พวกเด็กบริหารคาบไปกินก่อนหรอก” คำพูดของมาร์คแทงใจดำคีย์เข้าอย่างจัง ภาพรอยยิ้มหวาน ๆ ของรุ่นน้องคณะบริหารธุรกิจที่มักจะเดินมาทักฟ้าใสที่คณะบ่อย ๆ ผุดขึ้นมาในหัวจนคีย์รู้สึกร้อนรนในอกอย่างบอกไม่ถูก มือหนาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วเรียวกดเปิดหน้าจอแชตที่ชื่อว่า *‘ยัยตัวแสบฟ้าใส’* ในช่องพิมพ์ข้อความ ปรากฏตัวอักษรยาวเหยียดที่คีย์เพิ่งบรรจงพิมพ์มันขึ้นมาด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มีในหัวใจ— *[แก... คือเราไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนแล้วว่ะ รู้ตัวบ้างป่ะเนี่ยว่าทำให้ใจสั่นอยู่เรื่อยเลย ถ้าหลังจากนี้จะขอจีบจริงจัง... จะว่าไง?]* ดวงตาคมกริบจ้องมองข้อความนั้นนิ่งนาน หัวใจเต้นโครมครามดังจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความกลัวและความกล้าตีรันฟันแทงกันอยู่ในหัวสมอง ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาเล่นเกมหยอกล้อกันมาตลอด แกล้งทำเป็นแซว เล่นมุกเสี่ยวกลบเกลื่อนความรู้สึกที่แท้จริง เพราะกลัวว่าถ้าพูดคำว่า “รัก” หรือ “ชอบ” ออกไปตรง ๆ ความสัมพันธ์ที่แสนสบายใจแบบนี้อาจจะพังทลายลงในพริบตา แต่ถ้าไม่พูด... เขาก็ต้องทนเห็นเธอยิ้มให้คนอื่น ทนเก็บความรู้สึกคลั่งรักที่มันจุกอกอยู่แบบนี้ไปจนวันตายเหรอ? “เอาวะ!” คีย์สูดหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด นิ้วโป้งขวาขยับเตรียมจะกดปุ่มสีเขียวเพื่อส่งข้อความออกไป *Ting!* เสียงแจ้งเตือนข้อความไลน์ดังขึ้นแทรกขึ้นมาทันที ราวกับฟ้าผ่าลงกลางกลางวันแสก ๆ ข้อความใหม่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอจากฝั่งของฟ้าใสโดยตรง *[ฟ้าใส: คีย์ แกว่างป่ะเนี่ย อาจารย์เรียกประชุมด่วนที่คณะเมื่อกี๊ ลืมบอก เลิกอ่านหนังสือแล้วรีบเคลียร์โต๊ะแล้วมาช่วยฉันปริ้นท์เอกสารเดี๋ยวนี้เลยนะ! 😡]* จังหวะนั้นเอง... ด้วยความตกใจที่จู่ ๆ เธอก็ทักมาขัดจังหวะชีวิตแบบไม่ทันตั้งตัว นิ้วของคีย์ที่ตั้งท่าจะกดส่งข้อความสารภาพรัก กลับสะดุ้งสุดขีดจนพลาดไปกดโดนปุ่มลูกศรย้อนกลับและปุ่มลบข้อความรัว ๆ อย่างลนลาน! พรึบ! ข้อความยาวเหยียดที่กลั่นกรองมาจากก้นบึ้งของหัวใจเมื่อครู่... *หายวับไปกับตาในเสี้ยววินาที* “เฮ้ยยยย!” คีย์ร้องลั่นร้านกาแฟจนลูกค้าโต๊ะข้าง ๆ หันมามองเป็นตาเดียว ชายหนุ่มหน้าซีดเผือดราวกับคน “เห HEY! อะไรวะไอ้คีย์ เกิดอะไรขึ้น? ระเบิดลงเหรอวะเพื่อน?” มาร์คตกใจจนลุกพรวดขึ้นยืนตาม “กู... กูเผลอกดลบข้อความเมื่อกี๊หมดเลยวะมาร์ค!” คีย์หันหน้าจอมือถือที่ว่างเปล่าให้เพื่อนดูด้วยแววตาตื่นตระหนก ราวกับโลกทั้งใบกำลังจะล่มสลาย “แล้วตอนนี้... ตอนนี้หน้าจอมันขึ้นว่าอะไรวะ แกดูดิ!” มาร์คชะโงกหน้าเข้าไปมอง ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยหน่าย “มันก็ขึ้นว่าช่องแชตว่างเปล่าไงวะ... แล้วแกจะทำหน้าเหมือนคนเสียเมียทำไมเนี่ย ก็แค่พิมพ์ใหม่ดิฟะ!” “แกไม่เข้าใจ!” คีย์โวยวายเสียงเบาแต่สีหน้าเครียดจัด “ฟีลลิ่งเมื่อกี๊มันไม่ได้แล้วเว้ย! อารมณ์ ความกล้า ความรู้สึกตอนนั้นมันพีคสุดขีดแล้วพิมพ์ออกมาได้แบบนั้น พิมพ์ใหม่อีกรอบมันก็ไม่ได้อารมณ์เดิมหรอกวะ!” ความระแวง ความกลัว และความลังเลใจเข้าเกาะกุมจิตใจของคีย์อย่างรุนแรง ความรู้สึกหงุดหงิดตัวเองพุ่งสูงจนอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะหินอ่อนตรงหน้าให้รู้แล้วรู้รอด เขาเป็นผู้ชายแท้ ๆ เรียนวิศวะ ออกแบบสะพาน คำนวณโครงสร้างตึกสูงตระหง่านได้ไม่มีพลาด แต่ทำไม... แค่จะพิมพ์บอกความรู้สึกกับผู้หญิงคนเดียว ถึงได้ยากเย็นและใช้พลังงานชีวิตเยอะยิ่งกว่าโปรเจกต์ปีสี่เสียอีกนะ! ในขณะที่คีย์กำลังนั่งทึ้งหัวตัวเองอยู่ตรงนั้นด้วยความทรมานใจโดยที่ไม่รู้เลยว่า... ที่คณะบัญชี ห่างออกไปไม่ถึงสองกิโลเมตร ฟ้าใสกำลังนั่งกอดอกมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะเช่นเดียวกัน ดวงตากลมโตจ้องมองสเตตัสใต้ชื่อของคีย์ที่ขึ้นคำว่า *‘กำลังพิมพ์...’* ค้างไว้นานนับนาที ก่อนที่จู่ ๆ มันจะเปลี่ยนสถานะเป็น *‘ว่างเปล่า’* และไม่มีข้อความใดถูกส่งมาเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว นิ้วเรียวเล็กของฟ้าใสกำโทรศัพท์แน่นด้วยความหมั่นไส้แกมประหม่า เธอเห็นนะ! เห็นจะจะเลยว่าไอ้เพื่อนตัวดีมันกำลังพิมพ์อะไรยาวเหยียดส่งมาให้เธอ แล้วทำไมอยู่ดี ๆ ถึงลบซะเกลี้ยงแบบนั้นล่ะวะ หรือว่ามันกำลังจะเขียนอะไรที่ทำให้เธอต้องเขินจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แต่สุดท้ายก็ดันป๊อดแล้วลบหนีไปก่อนตามฟอร์มเดิมของมันอีกแล้วเหรอ?! “ไอ้คนบ้าเอ๊ย... กล้า ๆ หน่อยไม่ได้หรือไงวะ!” ฟ้าใสพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พรางกัดริมฝีปากล่างด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ทว่า... ความเงียบงันในแชตระหว่างพวกเขาทั้งคู่ไม่ได้อยู่นานอย่างที่คิด เพราะในขณะที่คีย์กำลังนั่งซึมเพราะความระแวงและกลัวว่าจะเสียจังหวะไปตลอดกาล จู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าไลน์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความคิดของเขากลางอากาศ หน้าจอมือถือสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนนั้น— *[ สายเรียกเข้า: ฟ้าใส (ยัยตัวแสบ) ]* คีย์สะดุ้งสุดตัว มือหนารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับสายแทบไม่ทัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงปลายสายที่ตวาดแหวใส่เขาทันทีโดยไม่มีการกล่าวทักทายใด ๆ ทั้งสิ้น *(‘นี่นาย... ถ้าโทรมาแล้วยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ไม่ยอมพูดธุระสำคัญที่นายเพิ่งจะลบไปเมื่อกี๊ล่ะก็... อย่าหวังว่าจะได้เจอหน้าฉันอีกเลยนะไอ้คีย์!’)* เสียงหอบหายใจเบา ๆ ปะปนมากับความเขินอายที่เล็ดลอดผ่านปลายสาย ทำให้คีย์ถึงกับชะงักนิ่งค้างไปในทันที ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หัวใจเต้นกระหน่ำยิ่งกว่าเดิมเป็นร้อยเท่า ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางความฟินมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะคะ!