กฎ 5 ข้อที่ไม่มีใครฟัง

"ถอยไปเลยนะคีย์! บอกให้ถอยไปไง เลิกทำหน้ากวนประสาทแบบนั้นสักที!" ฟ้าใสแผดเสียงขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหารคณะวิศวะ มือบางยันหน้าอกแกร่งของเพื่อนสนิทไว้สุดแรง แต่ดูเหมือนการกระทำนั้นจะเป็นเพียงแค่การสะกิดสำหรับคนตรงหน้า คีย์ยักไหล่กวนๆ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเท้าเข้ามาอีกหนึ่งจังหวะจนระยะห่างที่เคยมีหายไปเกือบสนิท กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นไอแดดจากตัวเขามันชวนให้ใจสั่นจนฟ้าใสแทบอยากจะมุดดินหนี "โวยวายอะไรเนี่ยฟ้าใส แค่ขยับเข้ามานิดเดียวเอง ใครเห็นเขาก็รู้ว่าเราสนิทกัน" คีย์เอ่ยเสียงนุ่ม แววตาคมกริบที่เคยใช้มองใครๆ ตอนนี้กลับจดจ้องมาที่ใบหน้าของเธอเพียงคนเดียว มุมปากยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ทำเอาคนมองหน้าร้อนผ่าว "สนิทอะไรเล่า! วันนี้ฉันตั้งกฎ 5 ข้อมาให้แล้วนะ อ่านแล้วทำตามด้วย ถ้าทำไม่ได้ก็ไม่ต้องมาคุยกันอีก!" ฟ้าใสควักสมุดโน้ตเล่มจิ๋วออกมาจากกระเป๋าเหมือนของวิเศษ ก่อนจะกางหน้ากระดาษที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงให้เขาดู นิ้วเรียวชี้ไปที่บรรทัดแรกด้วยความมาดมั่น "กฎข้อที่ 1: ห้ามเข้าใกล้เกิน 1 เมตร... ในทุกกรณี!" คีย์เลิกคิ้วมองสมุดในมือเธอ ก่อนจะก้มลงไปอ่านผ่านไหล่ของเธอช้าๆ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างใบหูทำเอาฟ้าใสขนลุกซู่อย่างห้ามไม่ได้ "หนึ่งเมตรเหรอ? งั้นแบบนี้เรียกอะไรล่ะ?" คีย์กระซิบชิดใบหู ก่อนจะขยับตัวเข้ามาแนบชิดจนแผ่นหลังของฟ้าใสชนเข้ากับขอบโต๊ะไม้ เธอหน้าแดงซ่าน รีบใช้สมุดกั้นระหว่างตัวเราทันที "คีย์! ฉันเอาจริงนะ ไม่ได้เล่น!" "เออ ก็นี่ไง ก็กำลังทำตามกฎอยู่ไงฟ้าใส กฎข้อที่ 1 บอกว่าห้ามใกล้เกิน 1 เมตร... แต่นี่มันกี่เซนฯ ล่ะ? 5 เซนฯ ได้มั้ง? ก็ไม่ได้ 'เกิน' สักหน่อย จริงไหม?" ไอ้คนบ้า! ไอ้คนตรรกะวิบัติ! ฟ้าใสอยากจะกรีดร้องออกมาดังๆ ให้สมกับความกวนประสาทของเพื่อนตัวดีคนนี้ เธอเม้มปากแน่น พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงกลับมา "กฎข้อที่ 2: ห้ามหยอด ห้ามจีบ ห้ามทำตัวเป็นอ่อย!" ฟ้าใสอ่านกฎข้อถัดไปเสียงดังฟังชัด หวังจะให้เขารู้สึกสำนึกบ้าง คีย์หัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคู่เดิมเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก มือหนายกขึ้นมาจัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของเธออย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั่นทำเอาหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ "ไม่ได้หยอดสักหน่อย แค่พูดความจริง... ว่าวันนี้เธอสวยมากจนเพื่อนคนนี้แทบเสียอาการ" เขากระซิบประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก่อนจะถอยออกไปเพียงนิดเดียวแล้วส่งยิ้มหวานมาให้ เพื่อนรอบข้างที่นั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆ เริ่มส่งเสียงแซวกันระงม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ฟ้าใสใจสั่นเท่ากับคำพูดของเขาเลยสักนิด "ฟ้าใส... กฎของเธอน่ะ ไม่มีใครเขาฟังกันหรอก เพราะต่อให้มีกฎสักร้อยข้อ แต่ถ้าเป็นคนนี้... ก็พร้อมจะแหกทุกกฎเพื่อเธอนะ" ไม่พูดเปล่า คีย์คว้ามือเธอไปกุมไว้แน่น ก่อนจะลากให้เดินตามเขาไปท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ฟ้าใสพยายามสะบัดมือออกแต่ก็ทำไม่ได้ แรงบีบกระชับนั่นไม่ได้ทำให้เจ็บ แต่มันกลับรู้สึกมั่นคงอย่างประหลาด จนเธอเผลอหยุดโวยวายและเดินตามเขาไปอย่างว่าง่าย ทว่าในวินาทีที่กำลังจะเดินพ้นประตูโรงอาหาร เสียงเตือนแชตจากโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงของเธอก็ดังขึ้นรัวๆ ฟ้าใสหยิบขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นหน้าต่างแชตที่เด้งขึ้นมา [คีย์]: ผมชอบกฎข้อที่ 1 นะ... ยิ่งเข้าใกล้ ยิ่งรู้ว่าใจผมมันเต้นแรงแค่ไหน [คีย์]: และถ้าคุณบอกว่าห้ามหยอด... งั้นเรามา 'คบ' กันเลยไหมล่ะ? จะได้เลิกจีบแล้วมาเป็นแฟนกันจริงๆ สักที [ระบบ: ข้อความนี้ถูกยกเลิก] ฟ้าใสชะงักกึกจนแทบจะสะดุดเท้าตัวเอง เธอเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยังคงจูงมือเธออยู่ด้วยความตกตะลึง คีย์ที่รับรู้ถึงการชะงักของเธอค่อยๆ หันกลับมามอง มือที่ยังกุมมือเธอไว้อยู่บีบกระชับแน่นขึ้น พร้อมกับดวงตาที่ฉายแวววูบไหวอย่างปิดไม่มิด "เห็นแล้วใช่ไหมล่ะ?" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าสั่นเครือเล็กน้อย "ที่บอกว่าจะยกเลิก... เพราะผมไม่กล้าพอที่จะรอให้เธออ่านแล้วเดินหนีไปน่ะ" เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออีกครั้งในระยะที่น้อยกว่า 1 เมตรตามกฎที่เธอตั้งไว้ คราวนี้เขาไม่ได้กวนประสาท แต่แววตาที่จ้องมองมานั้นลึกซึ้งจนเธอไม่กล้าหลบสายตา "กฎของเธอน่ะ... มีไว้ให้ผมทำลายทิ้งไม่ใช่เหรอ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์วุ่นๆ ของคีย์และฟ้าใสในตอนนี้นะคะ!