มื้อดึกที่ทำให้ใจสั่น

"กฎของเธอน่ะ... มีไว้ให้ผมทำลายทิ้งไม่ใช่เหรอ?" ประโยคนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉันเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง ขณะที่ฉันนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวเดิมในคอนโด ท้องไส้เริ่มประท้วงด้วยการส่งเสียงร้องจ๊อกๆ ยิ่งทำให้อารมณ์หงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่ช่วงบ่ายพุ่งสูงขึ้นไปอีก ฉันไม่ควรปล่อยให้ตัวเองหวั่นไหวกับคำพูดกำกวมของนายวิศวะนั่นเลยสักนิด แต่จะให้ทำยังไงได้ ในเมื่อสายตาคู่นั้นตอนที่พูด... มันไม่มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลยสักนิด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความในไลน์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ฉันเหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่น ก่อนจะถอนหายใจยาวเมื่อเห็นชื่อ 'คีย์' ปรากฏอยู่ **Key:** เปิดประตูหน่อย **Key:** ผมยืนอยู่หน้าห้องเนี่ย ขาเริ่มแข็งแล้วนะ ถ้าไม่เปิดสงสัยต้องให้นักข่าวมาทำข่าวคนถูกเพื่อนทอดทิ้งหน้าห้องแล้วล่ะ ฉันกลอกตาใส่หน้าจอ นี่เขายังจะเล่นตลกอีกเหรอ? หลังจากที่เพิ่งทำหัวใจฉันปั่นป่วนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนเนี่ยนะ! "มาทำไม..." ฉันพึมพำกับตัวเองก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตู ตัดสินใจส่องตาแมวดู เห็นร่างสูงในชุดช็อปสีน้ำเงินที่ดูยับย่นเล็กน้อยยืนพิงกำแพง มือข้างหนึ่งถือถุงกระดาษสีน้ำตาลที่ส่งกลิ่นหอมฉุยของของกินรอบดึกออกมาจนฉันเผลอกลืนน้ำลาย ฉันเปิดประตูออกไปกว้างๆ กะว่าจะเหวี่ยงสักหน่อย แต่พอเงยหน้าขึ้นมองสายตาของคนที่ยืนรออยู่ คำด่าที่เตรียมไว้ก็มลายหายไปหมด คีย์ไม่ได้ทำหน้ากวนประสาทอย่างที่เคย แต่เขากำลังมองฉันด้วยแววตาที่... อธิบายไม่ถูก มันดูอ่อนโยนจนน่าใจหาย "ไม่อยากคุยด้วย กลับไปเลยนะ" ฉันทำเสียงแข็ง พยายามมองข้ามถุงอาหารที่ส่งกลิ่นยั่วน้ำลาย "โธ่ ฟ้าใส..." เขาทำเสียงอ้อนแบบที่ฉันเกลียดที่สุด "อย่าใจร้ายนักเลย ผมอุตส่าห์ไปต่อคิวร้านประจำที่เธอชอบมาให้เลยนะเนี่ย ร้อนๆ เลยด้วย" เขาเดินเบียดผ่านตัวฉันเข้ามาในห้องโดยที่ไม่รอคำอนุญาตเหมือนเป็นเจ้าของห้องเสียเอง ฉันได้แต่ยืนงงอยู่หน้าประตู ก่อนจะรีบปิดแล้วเดินตามเข้าไปในครัว เห็นเขากำลังจัดแจงเทโจ๊กหมูใส่ถ้วยอย่างคล่องแคล่ว "ใครใช้ให้ซื้อมา" ฉันยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัว พยายามรักษาท่าที "ความหิวของเธอไง" เขาหันมายิ้มมุมปาก คราวนี้รอยยิ้มนั้นร้ายกาจเหมือนเดิม "แล้วก็... ความรู้สึกผิดของผมด้วยมั้ง" "นายเนี่ยนะรู้สึกผิด? โกหกไม่เนียนเลยนะคีย์" "อ้าว ถ้าไม่รู้สึกผิด ผมจะถ่อสังขารขับรถฝ่าไฟแดง... เอ้ย ฝ่ารถติดมาหาเธอถึงนี่ทำไมล่ะ" เขาหัวเราะร่วนก่อนจะเลื่อนถ้วยโจ๊กมาวางตรงหน้าฉัน กลิ่นขิงอ่อนๆ กับหมูสับที่ปรุงรสจนกลมกล่อมทำให้ฉันเริ่มใจอ่อน ฉันนั่งลงที่เก้าอี้บาร์ มองคนตรงหน้าที่เท้าคางมองฉันกินด้วยสายตาเป็นประกาย "มองอะไร กินบ้างสิ" "มองคนสวยกินไงครับ" เขาตอบหน้าตาย "ถามจริงเหอะฟ้าใส... เธอไม่เหนื่อยบ้างเหรอที่ต้องเก๊กหน้ายักษ์ใส่ผมตลอดเวลา" "ก็เพราะนายมันน่ารำคาญไง" ฉันตักโจ๊กเข้าปากประชด "ทำตัวเหมือนจะจีบอยู่ได้ ทั้งที่เรารู้จักกันมาตั้งกี่ปี" คีย์ชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทหายไปแทนที่ด้วยความเงียบที่ทำเอาหัวใจฉันเต้นผิดจังหวะ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้น จนฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคย "ถ้าผมบอกว่าผมไม่ได้ทำแค่ 'เหมือนจะจีบ' แต่ผมกำลังจีบเธอจริงๆ ล่ะ?" เสียงของเขาทุ้มต่ำและจริงจัง จนฉันสำลักโจ๊กเล็กน้อย "แค... แค่ก! นายเพ้อเจ้ออะไรเนี่ย!" "ไม่ได้เพ้อ" เขาเอื้อมมือมาเช็ดคราบโจ๊กที่มุมปากฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำเอาฉันตัวแข็งทื่อ "ผมแค่เบื่อแล้วที่ต้องเล่นบทเพื่อนสนิท... อยากเลื่อนขั้นเป็นคนพิเศษบ้าง ไม่ได้เหรอครับ?" จังหวะหัวใจฉันเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ สมองประมวลผลอะไรไม่ถูก ความอบอุ่นจากโจ๊กที่กินไปเมื่อครู่ดูเหมือนจะแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนที่แล่นริ้วไปทั่วใบหน้า ฉันพยายามจะถอยหนี แต่สายตาของคีย์กลับกักขังฉันไว้ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น "คีย์... นายกำลังดื่มอยู่หรือเปล่าเนี่ย" "เปล่า" เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน "ผมมีสติครบถ้วนดี... และผมก็ตั้งใจมาบอกเธอตั้งแต่วินาทีที่รู้ว่าเธอกำลังโกรธเรื่องกฎบ้าบอนั่น" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดพิมพ์อะไรบางอย่างแล้วยื่นมาตรงหน้าฉัน ก่อนจะกดยกเลิกข้อความนั้นทิ้งทันที! หน้าจอแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา: *'ถ้าบอกว่ารักตอนนี้ จะใจร้ายไม่รับรักผมใช่ไหม?'* ข้อความที่เขาพิมพ์ค้างไว้ในแชตส่วนตัวของเรา... มันแสดงเด่นหราอยู่ตรงนั้น ก่อนจะหายวับไปตามฟีเจอร์การลบข้อความ แต่หัวใจของฉันกลับเต้นรัวเหมือนกลองชุด "เอ่อ... เมื่อกี้..." ฉันอึกอัก เสียงสั่นจนน่าเกลียด คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายิ้มให้ฉันอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูเศร้าปนคาดหวัง "ขอโทษทีนะ ผมคงกดส่งพลาดไป... หรือเปล่านะ?" เขาหันหลังเตรียมเดินไปที่ประตู ทิ้งให้ฉันนั่งจมกองความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิง แต่ก่อนจะถึงประตู เขาก็หยุดกะทันหันแล้วหันกลับมามองฉันด้วยแววตาที่เป็นประกายระยับ "อ้อ... แล้วอย่าลืมเปิดอ่านในแชตกลุ่มนะ มาร์คมันฝากข้อความมาบอกว่า พรุ่งนี้ที่คณะมีงานเลี้ยงรุ่น ถ้าเธอไม่ไป... ผมจะไปอุ้มเธอถึงที่นอนเลยคอยดู" เสียงฝีเท้าเขาเดินออกไปจนลับตา ทิ้งไว้เพียงความเงียบและข้อความที่ลอยวนอยู่ในหัวฉัน... เขากดส่งข้อความนั้นจริงหรือแค่แกล้ง? แล้วมาร์คเข้ามาเกี่ยวอะไรด้วย? ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนในไลน์กลุ่มเพื่อนสนิทก็ดังรัวไม่หยุด ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความล่าสุดจากมาร์คทำให้ฉันถึงกับตาค้าง *'เฮ้ยพวกมึง! คีย์มันบอกกูแล้วนะว่ามันเลิกซ่อนความลับแล้ว... เตรียมตัวตัดชุดเพื่อนเจ้าสาวได้เลยไอ้เพื่อนรัก! คีย์บอกว่าถ้าฟ้าใสไม่ยอมตอบรักมันคืนนี้... มันจะยอมให้ฟ้าใสจูบสั่งสอนมันเองถ้างานเลี้ยงรุ่นพรุ่งนี้ฟ้าใสไปกับมัน!'* หัวใจฉันแทบจะกระดอนออกมานอกอก นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจวุ่นๆ ในตอนนี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!