หอพักกะทัดรัดกับหายนะเริ่มต้น

"ไอ้คีย์! แกจะบ้าเหรอ ห้องนี้มันมีเตียงเดี่ยวเตียงเดียว แล้วแกจะให้ฉันนอนตรงไหน พื้นเหรอ หรือจะให้ฉันไปนอนในอ่างล้างจาน!" ฉันแผดเสียงใส่เจ้าคนตัวสูงที่ยืนยิ้มกริ่มพิงกรอบประตูห้องพักขนาดจิ๋วที่เพิ่งไขกุญแจเข้ามาเมื่อห้านาทีก่อน กลิ่นสีทาห้องใหม่ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาทำเอาฉันเวียนหัวจนแทบยืนไม่อยู่ หอพักมหาลัยฯ บ้าบอนี่ทำไมถึงมาเต็มช่วงกลางเทอมแบบนี้ก็ไม่รู้ แถมพอยื่นเรื่องขอย้าย หอพักก็ดันเหลือแค่ห้องประเภท 'ห้องคู่จำกัดสิทธิ์' ซึ่งหมายความว่าฉันต้องมาแชร์พื้นที่ชีวิตกับไอ้เพื่อนตัวดีที่ชอบหยอดมุกเสี่ยวจนฉันประสาทจะกินคนนี้ คีย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตาคมกริบนั่นกวาดมองไปรอบห้องขนาดไม่กี่ตารางเมตร ก่อนจะหยุดลงที่เตียงควีนไซส์นุ่มฟูตรงกลางห้อง เขาเดินเข้ามาใกล้จนฉันต้องถอยกรูดไปชนกับตู้เสื้อผ้า "ก็เตียงมันกว้างออกนะฟ้าใส... หรือว่ากลัว?" เขาเว้นจังหวะ แล้วขยับใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "กลัวว่าถ้าได้นอนใกล้กัน เดี๋ยวฉันจะห้ามใจตัวเองไม่ให้ทำอะไรเธอไม่ได้น่ะสิ" "ไอ้บ้า! ถอยออกไปเลยนะ!" ฉันยกกระเป๋าเป้ขึ้นกันไว้ตรงกลางระหว่างเรา มือสั่นระริกไม่ใช่เพราะโกรธอย่างเดียว แต่มันเพราะหัวใจที่เต้นรำอยู่ข้างในนี้ด้วย "แกก็ไปนอนพื้นไป ฉันเป็นผู้หญิง ฉันต้องได้เตียง" "คนแพ้ก็ต้องดูแลตัวเองนะคร้าบ คุณเพื่อน" คีย์หัวเราะหึๆ ในลำคอ น้ำเสียงเขามันมีเสน่ห์ร้ายกาจแบบที่ฉันเกลียดที่สุด "แต่ช่วยไม่ได้แฮะ หอพักเขาระบุชื่อเราสองคนเป็นรูมเมทกันไปแล้ว และฉันก็จ่ายค่ามัดจำไปล่วงหน้าแล้วด้วย ถ้าเธออยากนอนพื้น ฉันก็คงห้ามไม่ได้หรอกนะ แต่ระวังนะ... มดมันอาจจะขึ้นได้" "คีย์!" "เรียกชื่อฉันซะหวานเชียว หิวเหรอ?" ฉันแทบอยากจะคว้าแจกันดอกไม้แถวนั้นฟาดหัวเขาสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ แต่ติดที่ว่านี่เป็นห้องของฉันด้วยเหมือนกัน ความจริงแล้วคีย์ไม่ได้แย่หรอก เขาเป็นคนเก่ง เป็นวิศวะที่อนาคตไกล แต่ติดที่ว่าเขา 'ปากเสีย' และ 'ขี้หยอด' เป็นที่หนึ่ง โดยเฉพาะกับฉัน! เราเถียงกันเรื่องแบ่งพื้นที่ราวกับจะประกาศสงครามโลกครั้งที่สาม ฉันพยายามจัดตู้เสื้อผ้าฝั่งหนึ่งอย่างสุดชีวิต ส่วนเขาก็เอาแต่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง มือหนึ่งถือโทรศัพท์ไถหน้าจอ อีกมือก็หมุนกุญแจห้องเล่นไปมาเหมือนคนไม่มีอะไรทำ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากมือถือฉันดังขึ้น ฉันเหลือบมองหน้าจอแล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะหันไปค้อนขวับใส่คนบนเตียง **Key:** "ถ้าจัดของเสร็จแล้ว ทักแชทบอกนะ" **Key:** "เดี๋ยวพาไปหาอะไรอร่อยๆ กิน... ฉันรู้ว่าเธอหิว อย่าทำฟอร์ม" ฉันพิมพ์ตอบกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์ "ไม่ต้องมายุ่ง! ฉันจัดการตัวเองได้ นายไปไกลๆ เลยไป๊" คีย์ไม่ได้โต้ตอบอะไรกลับมา เขาแค่วางโทรศัพท์ลงข้างตัว แล้วเงยหน้าขึ้นมองฉันด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ได้กวนประสาทเหมือนเมื่อครู่ แต่ทว่ามีความนิ่งลึกและกดดันจนฉันชะงักไปครู่หนึ่ง "ฟ้าใส" เขาเรียกชื่อฉันเบาๆ น้ำเสียงแหบพร่าลงอย่างประหลาด "จริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้ตั้งใจจะมาอยู่กับเธอหรอกนะ ถ้าไม่เพราะมาร์คมันไปวางแผนทำห้องฉันพังจนอยู่ไม่ได้... แต่ก็นั่นแหละ" เขาเว้นวรรค ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินตรงมาหาฉันที่ยืนทำตัวไม่ถูกอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า "เดี๋ยวนี้เธอก็สวยขึ้นนะ... ยิ่งตอนโกรธแบบนี้ยิ่งน่ารัก" ฉันชะงักกึก มือที่กำลังจัดหนังสืออยู่แข็งค้าง ความร้อนวูบวาบพุ่งขึ้นมาบนใบหน้าจนฉันต้องก้มหน้าหนี "หยุดพูดจาไร้สาระสักที! จะจีบก็ไปจีบคนอื่น ฉันเพื่อนแกนะ ไม่ใช่เหยื่อของมุกเสี่ยวๆ ของแก" "แล้วถ้าไม่ใช่แค่มุกเสี่ยวล่ะ?" คำถามนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเงียบกริบ เสียงพัดลมเพดานที่หมุนเอื่อยๆ ดูดังขึ้นมาถนัดตา หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนปลายเท้าเราแตะกัน เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนฉันต้องเงยหน้าสบตาเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ในวินาทีที่ฉันกำลังจะอ้าปากเถียงกลับ มาร์ค—ไอ้เพื่อนตัวดีที่ชอบเป็นตัวชง—ก็ดันพุ่งพรวดเข้ามาในห้องโดยไม่เคาะประตู แถมยังตะโกนลั่นด้วยความสะใจ "เห้ย! คีย์! ฉันเอาคีย์การ์ดสำรองที่แกฝากไว้มาคืนให้แล้ว... โห่! บรรยากาศอะไรเนี่ย? จะทำอะไรกันน่ะ? ฉันขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเพื่อน?" คีย์ถอยห่างออกไปในทันที แต่สายตายังคงจ้องมองฉันไม่วางตา เขายกยิ้มมุมปากเหมือนกับว่ามาร์คมาถูกจังหวะเหลือเกิน มาร์คเดินเข้ามาข้างในแล้วทำหน้าสงสัย "แล้วทำไมห้องถึงมีเตียงเดียวล่ะ? อ๋อ... หรือว่าที่หอจัดฉากให้พวกแกสองคน?" มาร์คหัวเราะลั่นห้องก่อนจะหันไปขยิบตาให้คีย์ แล้วพูดขึ้นว่า "เอาน่า... ชีวิตรูมเมทมันก็ต้องมีกฎเหล็กกันหน่อย เดี๋ยวฉันลิสต์กฎให้นะ เช่น ห้ามแย่งผ้าห่ม ห้ามเปิดไฟนอน และที่สำคัญ... ห้ามคนใดคนหนึ่งเผลอใจไปรักรูมเมทตัวเองล่ะ... ใช่ไหมล่ะวะคีย์?" คีย์ไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความหาฉันต่อหน้ามาร์คเลยด้วยซ้ำ ก่อนจะส่งยิ้มที่ทำให้ใจฉันสั่นสะท้าน โทรศัพท์ของฉันสั่นแรงในมือ พอเปิดดูข้อความที่เขาส่งมา หัวใจของฉันก็แทบหยุดเต้น **Key:** "ไม่ต้องกังวลเรื่องกฎห้ามรักหรอกนะฟ้าใส... เพราะฉันน่ะ ชอบเธอมาตั้งแต่ก่อนที่จะย้ายมาอยู่ห้องนี้แล้ว... และถ้าให้เดา... เธอก็คงจะรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงยอมจ่ายค่าห้องแพงๆ เพื่อมานอนข้างๆ เธอทุกคืนแบบนี้?" ฉันเบิกตากว้าง มือสั่นจนแทบจะทำโทรศัพท์ร่วงลงพื้น ข้อความนั่นมันชัดเจนเสียจนฉันห้ามความรู้สึกตัวเองไม่ได้ คีย์เก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋ากางเกงแล้วทำท่าจะกดลบข้อความนั้นทิ้ง แต่เหมือนเขาจะมือลั่น... เขากดปุ่มย้อนกลับแล้วทำหน้าตื่นๆ "ชิบหาย... ฟ้าใส! อย่าเพิ่งอ่านนะ ฉันส่งผิดคน!" เขาพยายามจะคว้าโทรศัพท์ในมือฉันไป แต่ในจังหวะนั้นเอง เสียงเตือนกริ่งประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างของ 'ใครบางคน' ที่ยืนรออยู่หน้าประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉย "สวัสดี... พอดีฉันลืมบอกไปว่าหอพักนี้มีการเปลี่ยนระบบรูมเมทใหม่... ดูเหมือนว่าพวกเธอสองคน จะไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วล่ะนะ" ร่างสูงของหญิงสาวคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่วางลงกลางห้อง คีย์ชะงักไปทันที ส่วนฉันได้แต่ยืนอ้าปากค้าง... นี่มันหายนะอะไรกัน! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความวุ่นวายใจในรั้วมหาวิทยาลัยไปพร้อมกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ