ความลับที่หลุดไปในสตอรี่

“ฟ้าใส! ยัยคุณหนูบัญชี เธอลงรูปอะไรไปในสตอรี่ไอจีเนี่ย! รีบลบด่วนเลยนะก่อนที่ยอดวิวจะพุ่งไปแตะหลักพัน!” เสียงแจ้งเตือนข้อความจากมาร์คที่เด้งรัวเข้ามาจนเครื่องแทบระเบิด ทำเอาฉันที่กำลังจิบกาแฟอยู่ถึงกับสำลักจนหน้าแดงก่ำ นิ้วเรียวกดเปิดแอปพลิเคชันเจ้าปัญหาด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับกลองชุด พระเจ้าช่วย... หน้าจอโทรศัพท์ที่ปรากฏขึ้นทำเอาโลกทั้งใบของฉันเหมือนหยุดหมุน รูปภาพชายหนุ่มใบหน้าคมคายที่กำลังหลับพริ้มอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องสมุดคณะ เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยดูน่าเอ็นดูจนฉันเผลอกด ‘โพสต์’ ลงสตอรี่ไปเมื่อสิบนาทีก่อนโดยไม่ได้ตั้งใจ! นั่นมันคีย์... คีย์คนที่เพิ่งจะทิ้งบอมบ์คำถามใส่ฉันเมื่อคืนว่า ‘บอกเขาไปสิ ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่’ แล้วนี่ฉันกำลังทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย! “ไอ้มาร์ค! ฉันกดลบแล้ว แต่มันเหมือนจะสายไปแล้วนะ!” ฉันโวยวายผ่านแชตกลับไป มือสั่นจนแทบจะถือโทรศัพท์ไม่อยู่ *ติ๊ง!* ไม่ใช่เสียงมาร์ค แต่เป็นแจ้งเตือนจากเจ้าของใบหน้าในรูปที่เพิ่งตื่น **Key:** “ลบทำไมล่ะครับ? ไหนบอกว่าไม่ชอบไง... แต่ดูรูปที่ลงสิ มุมกล้องอย่างกับตั้งใจถ่ายให้เห็นว่า ‘แฟน’ หลับอยู่เลยนะเนี่ย” ฉันกัดริมฝีปากแน่น พิมพ์โต้ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว “ฉันแค่จะถ่ายรูปหนังสือนิยายที่วางอยู่ข้างๆ เธอ! แค่เผลอติดหน้าเธอไปหรอกย่ะ อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย!” **Key:** “อ๋อเหรอครับ? แต่ดูในรูปนะ... เหมือนมีคนแอบถ่ายแล้วยิ้มไปด้วยเลย ถ้าสายตาคนดูไม่พลาดนะ ฉันว่าคนถ่ายต้อง ‘คลั่งรัก’ สุดๆ แน่เลยว่ะ” หน้าร้อนผ่าวเหมือนถูกไฟลน ความรู้สึกของฉันตอนนี้มันตีกันมั่วไปหมด ทั้งโกรธที่เขาชอบมาหยอดให้ใจสั่น ทั้งเขินที่ดันเผลอทำเรื่องโง่ๆ ลงไปจริงๆ *ติ๊ง!* **Mark:** “เนียนนะยัยฟ้า! รูปหลุดสตอรี่หรือตั้งใจเปิดตัว? ตอนนี้ในกลุ่มคณะเขาสงสัยกันหมดแล้วว่า ‘ทำไมคีย์วิศวะถึงไปนอนซบตักคนสวยบัญชีได้’ วะเนี่ย!” ฉันขว้างโทรศัพท์ลงบนโซฟาอย่างเหลืออด นี่มันวันซวยอะไรของฉันกันนะ! แต่ในขณะที่กำลังจะเดินไปหยิบน้ำเย็นมาดื่ม เสียงประตูห้องสมุดก็เปิดออกพร้อมกับร่างสูงของคนที่เพิ่งตื่นนอนเดินเข้ามาหาฉันด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น คีย์เดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน สายตาคมกริบของเขาจ้องมองลงมาเหมือนจะอ่านทะลุเข้าไปถึงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะของฉัน เขาไม่ได้โกรธ... กลับกัน เขากำลังยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ทำให้ฉันเข่าอ่อนทุกทีที่เห็น “จะหนีไปไหนล่ะครับ?” เขาเอ่ยถาม เสียงนุ่มทุ้มชวนละลาย “ใครหนี! ฉันแค่จะไปหาน้ำดื่ม... แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าแฟนสักทีนะ มันน่ารำคาญ!” ฉันพยายามรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นเถียง แต่พอมองสบตาคู่นั้น ความมั่นใจทั้งหมดก็พังทลายลง คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเขา เขาโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากของเราเกือบจะแตะกัน “น่ารำคาญเหรอครับ? แต่เห็นเมื่อเช้ายังจ้องหน้าฉันตอนหลับตั้งนาน... บอกให้ก็ได้นะ ว่าที่ฉันแกล้งหลับน่ะ ก็แค่อยากรู้ว่าถ้าเผลอทำหน้าตาน่ารักใส่ตอนหลับ เธอจะทำยังไง” “ไอ้คนบ้า! เธอแกล้งหลับมาตลอดเลยเหรอ!” ฉันผลักไหล่เขา แต่เขากลับคว้าข้อมือฉันไว้มั่น แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้ร่างของฉันเซเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง “ใช่... แกล้งหลับ เพื่อให้รู้ว่าเธอจะกล้าแตะตัวฉันไหม” เขาพูดพลางก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปจนฉันใจหายวาบ “สรุปแล้ว... ที่โพสต์ลงสตอรี่น่ะ เพราะอยากให้โลกรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าเรา ‘กำลังทำอะไรกันอยู่’” หัวใจฉันแทบจะกระดอนออกมาจากอก เขาจงใจใช้คำพูดเดียวกับที่เขาถามฉันเมื่อคืน! ฉันพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่คีย์กลับเชยคางฉันขึ้นมา บังคับให้ต้องมองเข้าไปในแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงจังจนน่ากลัว ในจังหวะที่ฉันกำลังจะอ้าปากเถียง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นขัดจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวาน คีย์เหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียวแล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะกดรับสายด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าคำพูดที่หลุดออกมาจากปลายสายกลับทำให้ร่างกายของฉันชาวาบไปทั้งตัว “พี่คีย์คะ... เลิกเล่นเกมกับยัยนั่นแล้วกลับมาหาหนูได้หรือยังคะ เรื่องงานหมั้นของเรา... พ่อกับแม่รอคำตอบอยู่นะคะ” เสียงหวานใสของผู้หญิงปลายสายที่เล็ดลอดออกมาจากลำโพงชัดเจนจนคนในห้องสมุดเริ่มหันมามอง คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความขี้เล่นที่เคยมี แต่มันคือความสับสนที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขากดวางสายแล้วนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความรู้สึกของฉันจนหมดสิ้น “ฟ้า... เรื่องเมื่อกี้... ถือว่าฉันไม่ได้พูดอะไรไปนะ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านความวุ่นวายใจของยัยฟ้าใสในตอนนี้นะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อค่ะว่าหัวใจของทั้งสองคนจะเป็นอย่างไรต่อไปนะคะ!