อย่ามายุ่งกับคิวงานฉัน

“นี่คุณคีย์! จะวางถ้วยกาแฟทับตารางงบประมาณฉันกี่รอบถึงจะพอคะ!” ฉันกระแทกปากกาลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับไอ้เพื่อนวิศวะตัวดีที่กำลังนั่งทำหน้าตาย กวนประสาทใส่กันอย่างหน้าไม่อาย มันไม่ได้สนใจเสียงโวยวายของฉันเลยแม้แต่น้อย มือหนานั่นยังคงเลื่อนเมาส์ดุ๊กดิ๊กไปมาบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แชร์พื้นที่โต๊ะร่วมกัน—โต๊ะไม้ตัวยาวที่วันนี้มันดูคับแคบลงถนัดตาเพราะรัศมีของความกวนประสาทของคีย์ “ก็ตารางมันว่างตรงนี้นี่นา ฟ้าใส... จะหวงโต๊ะไปถึงไหนครับ หืม? หรือว่าอยากให้ผมย้ายไปนั่งบนตักเธอแทน จะได้ไม่ต้องแย่งพื้นที่โต๊ะกันไง” “ปากน่ะเก็บไว้ดื่มกาแฟเถอะค่ะ ไม่ต้องมาหยอด!” ฉันแหวใส่ พยายามกลั้นความรู้สึกร้อนผ่าวที่เห่อขึ้นมาบนใบหน้า คำพูดกวนประสาทนั่นมันไม่เคยแผ่วเลยสักนิด ตั้งแต่ประโยคเมื่อคืนที่มันทิ้งไว้ในแชต ใจฉันก็เต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอกอยู่แล้ว “อ้าว ก็เห็นเมื่อคืนเงียบไป ก็นึกว่ากำลังเขินจนพิมพ์ไม่ถูก” คีย์หมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้า สายตาคู่คมที่ปกติเอาแต่จ้องจะแกล้งกัน บัดนี้กลับดูจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่งจนฉันต้องหลบสายตาไปมองกองเอกสารตรงหน้าแทน “ไม่ได้เขินค่ะ แค่รำคาญ! นี่มันพื้นที่ทำงานนะ ไม่ใช่พื้นที่จีบสาว” “เหรอ...” มันลากเสียงยาว ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ประจำตัวที่คุ้นเคย “แล้วถ้าบอกว่าที่จีบน่ะ... ไม่ได้จีบเล่นๆ แต่จีบจริงจังจนอยากให้ลองเปลี่ยนสถานะ... คิดว่าไงครับ?” คำถามนั้นทำให้บรรยากาศรอบข้างเหมือนถูกกดปุ่มหยุดเวลา ฉันเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบไม่ได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องสมุดรวมตัวกันทำงาน ฉันหันไปจ้องหน้ามัน ตั้งใจจะด่ากราดให้สำนึก แต่พอมองเห็นแววตาที่ไม่มีแววล้อเล่นเหมือนทุกที ความตั้งใจเหล่านั้นก็พังทลายลงไม่เป็นท่า “ทำเป็นพูดเล่นไปเรื่อย... ระวังเถอะ ถ้าฉันเผลอใจไปจริงๆ อย่ามาร้องขอชีวิตแล้วกัน” ฉันแค่นยิ้มมุมปาก พยายามดึงมาดสาวบัญชีผู้รอบคอบกลับมาให้ได้มากที่สุด “ก็รอให้เผลออยู่นี่ไง” คีย์ยักไหล่กวนๆ ก่อนจะคว้าสมุดโน้ตของฉันไปเปิดดู “เฮ้ย! นี่เธอจดรหัสผ่านเข้า Wi-Fi ห้องประชุมไว้ข้างหลังรูปถ่ายเราสองคนเหรอเนี่ย?” “เฮ้ย! คืนมานะ!” ฉันพุ่งตัวจะไปแย่งสมุดคืน แต่คีย์กลับชูมันขึ้นเหนือหัวด้วยความสูงที่ได้เปรียบกว่า “คีย์! อย่าเสียมารยาท!” ในจังหวะที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนแชตกลุ่มก็ดังขึ้นมารัวๆ จนแทบจะกลายเป็นเพลงประกอบความวุ่นวายของเราสองคน [MArk_199x: พวกมึง! ไอ้คีย์ มึงอย่าเพิ่งไปหยอดฟ้าใสตอนนี้! มีเรื่องด่วน! อาจารย์ฝากบอกว่าโปรเจกต์ที่พวกมึงทำน่ะ โดนรีเจกต์หมดเลย! ต้องรื้อทำใหม่ภายในเย็นนี้!] [MArk_199x: แล้วที่หนักกว่านั้น... ฝ่ายบริหารเขาจะเข้ามาตรวจห้องทำงานบ่ายนี้ ใครที่ทำโต๊ะรก เตรียมตัวโดนเช็กชื่อได้เลย!] ฉันชะงักมือที่กำลังแย่งสมุด หน้าซีดเผือดลงทันที เมื่อหันไปมองสภาพโต๊ะที่เต็มไปด้วยถ้วยกาแฟ ขนมขบเคี้ยว และเอกสารที่กระจัดกระจายจากการแย่งชิงเมื่อครู่ มันคือหายนะชัดๆ คีย์ยอมปล่อยมือจากสมุดทันที สีหน้ากวนประสาทหายไป เปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมอย่างคนทำงานที่รู้หน้าที่ “เอาไงล่ะคุณบัญชี โต๊ะเราเละขนาดนี้ โดนหักคะแนนพฤติกรรมยับแน่” “ก็เพราะใครล่ะคะที่เอาขนมมาวางทิ้งไว้!” ฉันเริ่มระดมเก็บเอกสารอย่างร้อนรน แต่จังหวะที่ก้มลงไปเก็บปากกาใต้โต๊ะ คีย์ก็ก้มลงมาพอดี หัวของเราโขกกันเบาๆ จนฉันต้องอุทานออกมา “โอ๊ย!” “ขอโทษครับ... เจ็บไหม?” คีย์ขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างเรา มือหนาเอื้อมมาลูบหน้าผากฉันเบาๆ สายตาที่เขามองมามันอ่อนโยนจนฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว “ไม่... ไม่เป็นไรค่ะ รีบเก็บเถอะ” ฉันพยายามถอยห่าง แต่หัวใจกลับเต้นรัวกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ทว่า ทันใดนั้นประตูห้องทำงานก็เปิดผางออกมา พร้อมกับร่างของหัวหน้าแผนกที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง เขากวาดสายตามองมาที่โต๊ะของเรา ก่อนจะหยุดชะงักที่เอกสารลับสุดยอดที่คีย์ดันเปิดค้างทิ้งไว้บนหน้าจอ “นี่มันอะไรกันครับ คุณคีย์ คุณฟ้าใส?” หัวหน้าถามด้วยน้ำเสียงกดดัน “ทำไมข้อมูลบัญชีถึงไปปรากฏอยู่บนหน้าจอวิศวะได้? พวกคุณกำลังแอบทำโปรเจกต์ลับอะไรกันอยู่ หรือว่า...” คีย์ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าว บังตัวฉันไว้มิดชิด ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็ดขาดและหนักแน่นจนฉันขนลุก “เรื่องงานเดี๋ยวผมอธิบายเองครับ ส่วนเรื่องที่พวกคุณเห็น... มันไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่มันเป็นเรื่องที่พวกเรากำลังตัดสินใจอนาคตร่วมกัน” เขาหันกลับมาสบตาฉัน แววตานั้นไม่ใช่การล้อเล่นอีกต่อไป มันคือคำประกาศสงครามกับความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ และคำสารภาพที่แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่ทันตั้งตัว! “ฟ้าใส... บอกเขาไปสิ ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตรงนี้นะคะ สมุดบันทึกสีน้ำตาลหวังว่าทุกคนจะยังสนุกและใจเต้นไปกับความสัมพันธ์วุ่นๆ ของสองคนนี้อยู่ค่ะ!