เดทแรกที่ไม่เหมือนเดทไหน

"ถ้าคุณคีย์กล้ากดโพสต์รูปนั้นลงไอจีจริงๆ นะ ฉันจะ... จะบล็อกไอจี บล็อกเบอร์ บล็อกทุกช่องทาง ไม่คบเพื่อนคนนี้อีกต่อไปแล้วจริงๆ ด้วยนะคะ!" ฟาสุดสวยในชุดเดรสยาวสีครีมละมุนตา กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าบูดบึ้งอยู่ริมฟอว์เทนกลางห้างดัง ดวงตากลมโตตวัดมองพ่อหนุ่มวิศวะตัวสูงใหญ่ที่ยืนลอยหน้าลอยตาถือโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูไว้ในมือ นิ้วโป้งของเขาจ่ออยู่ตรงปุ่มแชร์หน้าจอพรีวิวภาพถ่ายคู่ของเราสองคนที่เพิ่งถ่ายกันสดๆ ร้อนๆ แถมแคปชั่นยังชวนเลี่ยนจนไส้ติ่งแทบจะพันกัน คีย์ยิ้มกริ่ม ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขายกมือขึ้นยอมแพ้แบบขอไปที แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากนั่นบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้กลัวคำขู่ของฉันเลยสักนิด "โห... ใจร้ายจังเลยค่ะคุณบัญชี จะบล็อกเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อคนนี้ลงคอจริงๆ เหรอคะ หืม? ดูหน้าจอตอนนี้สิ ยอดไลก์ในจินตนาการพุ่งไปสามแสนแล้วนะเนี่ย" คีย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวฉันในระยะประชิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นแมนๆ ลอยเข้าจมูก "อีกอย่าง... ใครบอกว่าเราเป็นแค่เพื่อนกันล่ะคะ เมื่อคืนใครนะส่งสติ๊กเกอร์หัวใจรัวๆ มาทางแชตส่วนตัว" "นั่นมัน... มันมือลั่นต่างหากเล่า!" ฉันรีบแก้ตัวเสียงดังหน้าดำหน้าแดง ความร้อนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงใบหูเมื่อนึกถึงแชตเจ้ากรรมเมื่อคืนนี้ สาบานได้ว่าไม่ได้ตั้งใจส่งหัวใจดวงโตขนาดนั้นให้เขาเลยสักนิด แค่กดเลือกสติ๊กเกอร์ผิดหมวดหมู่แค่นั้นเอง! "มือลั่นแต่หน้าแดงแป้นแล้น แถมพิมพ์มาว่า *'นอนไม่หลับเลยเพราะคิดถึงใครบางคน'* เนี่ยนะมือลั่น?" คีย์เลิกคิ้วกวนประสาท เขาก้มหน้าลงมามองฉันใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน "ยอมรับมาเถอะค่ะว่าเขินจนตัวจะแตกอยู่แล้ว" "ไอ้... ไอ้คนบ้า!" ฉันผลอกอกกว้างๆ ของเขาเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ แต่คนตัวโตกลับหัวเราะชอบใจหนักกว่าเดิม คว้าข้อมือฉันไว้แล้วเปลี่ยนเป็นจูงมือเดินดุ่มๆ เข้าไปในร้านอาหารอิตาเลียนหรูบรรยากาศสุดโรแมนติกที่จองไว้ล่วงหน้า นี่น่ะเหรอ... เดทแรกที่เขาโม้ไว้ว่าจะพามาเซอร์ไพรส์? คิดย้อนกลับไปเมื่อสองชั่วโมงก่อน ตอนที่ฉันกำลังนั่งตรวจงบการเงินหัวฟูอยู่ดีๆ คีย์ก็โผล่พรวดมาที่หน้าโต๊ะทำงาน พร้อมกับช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่และประโยคเด็ดที่ทำเอาเพื่อนร่วมงานทั้งแผนกหูผึ่งว่า *"ไปเดทกันค่ะ คุณแฟนจำเป็น"* จนฉันแทบอยากจะเอาแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาให้สลบคาที่ แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ลงเพราะรอยยิ้มออดอ้อนแบบเด็กโข่งนั่นแหละ บรรยากาศภายในร้านอาหารสลัวๆ เปิดเพลงแจ๊คลำโพงเบาๆ โต๊ะริมกระจกมองเห็นวิวกรุงเทพฯ ยามเย็นที่เริ่มเปิดไฟระยิบระยับ ทันทีที่เรานั่งลง พนักงานก็เดินเข้ามาเสิร์ฟน้ำและเมนูอาหาร คีย์รับหน้าที่สั่งทุกอย่างโดยไม่ถามฉันสักคำ แถมยังสั่งแต่เมนูโปรดที่ฉันชอบกินทั้งนั้น—ซึ่งนั่นแหละที่ทำให้หัวใจเจ้ากรรมมันเต้นผิดจังหวะขึ้นมาอีกรอบ "มองหน้าเราแบบนี้... หลงรักเข้าแล้วล่ะสิคะ" คีย์วางเมนูลงเงยหน้าขึ้นมาสบตา พร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นที่นานๆ ทีจะได้เห็นจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ "หลงตัวเองน่ะสิไม่ว่า" ฉันเบนสายตาหนีไปมองวิวนอกหน้าต่าง พยายามซ่อนรอยยิ้มที่มันดื้อรั้นอยากจะระบายออกมาบนใบหน้าให้ได้ "แล้วนี่สรุปว่า... ที่พามานี่คือเดทแรกจริงๆ หรือแค่แผนแกล้งฉันเล่นเหมือนทุกทีกันแน่คะคุณคีย์" คีย์เงียบไปชั่วครู่ ดวงตาคู่นคมทอดมองฉันด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหาคำมาอธิบาย รอยยิ้มขี้เล่นจางหายไป เหลือเพียงแววตานิ่งงันที่จริงจังจนฉันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง "สำหรับคนอื่น... มันอาจจะเป็นแค่การกินข้าวระหว่างเพื่อนสนิท" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา มือหนาเอื้อมมาวางทับหลังมือฉันที่วางอยู่บนโต๊ะสัมผัสอุ่นๆ ส่งผ่านความรู้สึกจริงใจมาจนฉันต้องชะงัก "แต่สำหรับเรา... นี่คือเดทแรกที่รอคอยมาตลอดสามปีที่แอบชอบเธอค่ะ ฟ้าใส" กึก! ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ลมหายใจของฉันสะดุดกึก สมองขาวโพลนจนประมวลผลไม่ทันกับคำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของหนุ่มวิศวะจอมกวนประสาทคนนี้ สามปีเหรอ? เขาบอกว่าแอบชอบฉันมาสามปีแล้วงั้นเหรอ?! "ด...เดี๋ยวนะคะ เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?" ฉันละล่ำละลักถามเสียงสั่น หัวใจเต้นโครมครามรากระหน่ำตีกลองศึก คีย์ระบายยิ้มบางๆ แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่แทบจะละลายใจคนฟังให้กองอยู่ตรงนั้น "ก็ตามนั้นแหละค่ะ... เลิกเป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วมาเป็นแฟนกับคีย์จริงๆ ได้แล้วนะ" ในจังหวะที่หัวใจกำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก และฉันกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบที่ซ่อนอยู่ในใจมานานแสนนาน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของคีย์ก็แผדเสียงสั่นครืนขัดจังหวะขึ้นมาอย่างเสียบรรยากาศ คีย์ขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด ควโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แต่เพียงแค่เสี้ยววินาทีที่เขาเห็นชื่อผู้โทรเข้า สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบฉายแววตกใจระคนกังวล เขากดรับสายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทันที "ว่าไงนะ... เกิดเรื่องอะไรขึ้น?!" ฉันนั่งนิ่งอึ้ง หัวใจที่เคยพองโตกลับหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นสีหน้าของคีย์ที่ซีดเผือดลงถนัดตา "ค่ะ... เดี๋ยวฉันรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ" คีย์วางสายอย่างรวดเร็ว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที คว้ากระเป๋าเงินและเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาพาดบ่าอย่างลนลาน ก่อนจะหันมามองหน้าฉันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและลำบากใจสุดขีด "ฟ้าใสคะ... คือว่า... มาร์คมันโทรมาบอกว่า..." คีย์สูดหายใจเข้าลึก พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "แม่ของเธอ... เป็นลมล้มหัวฟùกอยู่ที่ร้านกาแฟหน้าคณะ ตอนนี้รถพยาบาลกำลังพาไปโรงพยาบาลแล้วค่ะ!" โลกทั้งใบดิ่งวูบลงในพริบตา... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความรักปนความกวนของคู่กัดคู่นี้ด้วยกันนะคะ!