บันทึกหน้าสุดท้าย: รักนะยัยเพื่อนขี้โวย

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานไม้สีอ่อนสั่นครืดคราดติดต่อกันสามครั้ง ทำเอาแฟ้มเอกสารบัญชีงบดุลประจำไตรมาสที่ฟ้าใสเพิ่งตรวจทานเสร็จเกือบจะปลิวหลุดมือ [Key]: "ยัยเตี้ย ส่งโลมา... ไม่ใช่! ส่งโลเคชั่นห้องประชุมมาเดี๋ยวนี้เลยนะ" [Key]: "อย่าบอกนะว่าจมกองกระดาษจนลืมกินข้าวเที่ยงอีกแล้ว ถ้าผอมลงกว่านี้อีกนิดเดียว ฉันจะอุ้มเธอไปขุนที่ร้านบุฟเฟต์ปิ้งย่างหน้าคณะให้พุงกางเลยคอยดู" [Key]: "ยืนถือกล่องข้าวรออยู่หน้าตึกตั้วนานแล้วเนี่ย แดดประเทศไทยมันไม่ได้เป็นมิตรกับคนหน้าตาดีอย่างฉันเลยนะฟ้าใส!" ฟ้าใสถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นโดยอัตโนมัติอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วเรียวกดล็อกหน้าจอแล้วพิมพ์ตอบกลับเพื่อนสนิทที่ตอนนี้กลายสถานะมาเป็น "แฟน" แบบเต็มตัวแล้วอย่างรวดเร็ว [Fahsaai]: "ใครใช้ให้มารอเล่า บอกแล้วไงว่าวันนี้งานบัญชียุ่งมาก ประชุมยาวถึงบ่ายแน่ๆ กลับไปก่อนเลยไปคุณคีย์" [Key]: "ไม่กลับโว้ย! แฟนมานั่งรอทั้งคน จะให้ใจร้ายทิ้งให้นั่งเหงาอยู่คนเดียวได้ไง ออกมาเปิดประตูหน้าต่างมองลงมาข้างล่างเดี๋ยวนี้เลยนะ ภายในสามวินาที... สาม... สอง..." ยังไม่ทันนับถึงหนึ่ง ฟ้าใสก็เผลอหลุดหัวเราะพรวดออกมา เสียงฝีเท้าก้าวฉับๆ ไปที่หน้าต่างกระจกใสของห้องทำงานบนชั้นสี่ ทอดสายตาลงไปยังลานจอดรถด้านล่าง และภาพที่เห็นก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ร่างสูงโปรดในเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังยืนกอดอกพิงรถเก๋งคันโปรด ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นมองมาทางหน้าต่างพร้อมกับโบกมือหยอยๆ พอกระชับสายตาดีๆ ก็เห็นกล่องข้าวเบนโตะสีชมพูอ่อน (ที่เจ้าตัวบ่นนักบ่นหนาว่าซื้อมาจากร้านป้าแถวหอเพราะเห็นว่าน่ารักดี) ชูขึ้นสูงเป็นเชิงสัญลักษณ์ว่า *'อาหารกลางวันมาเสิร์ฟแล้วครับท่านประธานบริษัท'* ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้เกิดมาเพื่อละลายทรัพย์ในบัญชีความนิ่งของเธอชัดๆ จังหวะนั้นเอง ข้อความแชต์ล่าสุดก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง [Key]: "เห็นแล้วใช่มั้ยล่ะ? รีบเคลียร์งานแล้วลงมาหาซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะตะโกนบอกคนทั้งตึกแถวนี้ว่า 'แฟนผมสวยมากกก' จริงๆ ด้วยนะฟ้าใส!" ฟ้าใสรีบปิดหน้าต่างแล้วส่ายหัวเบาๆ ให้กับความหน้ามึนและคลั่งรักเบอร์แรงของนายวิศวะปากร้ายคนนี้ ก่อนจะคว้ากระเป๋าเงินแล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องทำงาน ท่ามกลางเสียงแซวเบาๆ ของพี่ๆ ในแผนกบัญชีที่เริ่มชินตากับภาพหนุ่มวิศวะมาเฝ้าเช้าเฝ้าเย็นเสียแล้ว ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ใครจะไปคิดว่าความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการกัดกันทุกครั้งที่เจอ แย่งขนมกันกิน เถียงกันเรื่องตัวเลขในสมุดบัญชี กับคำหยอดเสี่ยวๆ ที่คอยกวนประสาทในทุกๆ วัน จะเดินทางมาไกลจนถึงจุดนี้ จุดที่คำว่า "เพื่อนสนิท" ถูกแทนที่ด้วยคำว่า "คนรัก" อย่างสมบูรณ์แบบ บรรยากาศใต้ร่มไม้ใหญ่ข้างตึกคณะบริหารธุรกิจในยามเที่ยงอบอวลไปด้วยลมพัดเอื่อยๆ คีย์จัดการเปิดกล่องข้าวเบนโตะลายหมีบราวน์ส่งกลิ่นหอมฉุยออกมาอย่างเอาใจ ก่อนจะยื่นช้อนให้หญิงสาวตรงหน้าพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "อะ ป้อน... อ้ามเร็ว คนเก่ง" คีย์ทำเสียงสองเสียงสามใส่จนฟ้าใสต้องค้อนขวับวงใหญ่ "ฉันมีมือมีตีนกินเองได้น่าคุณคีย์ ไม่ใช่เด็กสามขวบนะ!" ฟ้าใสบ่นงึมงำ แต่ก็ยอมรับช้อนจากมือเขามาตักข้าวเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย ฝีมือการเลือกซื้ออาหารของนายคนนี้ไม่เคยแย่เลยสักครั้ง "ก็อยากดูแลนี่นา..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเบาๆ แววตาคมกริบทอดมองมาที่เธอด้วยความอบอุ่นลึกซึ้งจนคนถูกมองต้องเสมองesไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีแดงก่ำ "รู้ไหม... ตอนที่เธอบอกตกลงเป็นแฟนกับฉันเมื่อเดือนก่อน ฉันแทบอยากจะวิ่งรอบสนามฟุตบอลคณะวิศวะสักสรอบเพื่อประกาศให้โลกรู้เลยนะ" "เวอร์ไปละ บ้าอำนาจจริงๆ" ฟ้าใสพึมพำเสียงเบา แก้วใสๆ ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ "ไม่ได้เวอร์สักหน่อย พูดจริงต่างหาก" คีย์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นแดดอ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนหัวใจเธอเต้นผิดจังหวะ "ขอบคุณนะฟ้าใส ขอบคุณที่ยอมเปิดใจให้ผู้ชายปากร้ายคนนี้เข้ามาอยู่ในชีวิต... จากนี้ไปและตลอดไป สัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้รอยยิ้มนี้หายไปจากหน้าเธอเด็ดขาด" คำสัญญาเรียบง่ายแต่จริงจังนั้นทำเอาขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ฟ้าใสเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นความรู้สึกตื้นตันใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาคนพูดตรงๆ รอยยิ้มหวานที่สุดเท่าที่คีย์เคยเห็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของสาวบัญชีผู้รอบคอบ "ถ้ากล้าทำฉันเสียใจแม้แต่นิดเดียวนะคุณคีย์... ฉันจะคิดบัญชีย้อนหลังพร้อมดอกเบี้ยทบต้นทบดอก ชนิดที่นายไม่มีวันได้ผุดได้เกิดในวงการนี้แน่!" คีย์หัวเราะร่วนออกมาเสียงดังด้วยความชอบใจ มือหนายื่นไปยีหัวทุยๆ ของเธอจนผมเผ้ายุ่งเหิงไปหมด ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นกุมมือเรียวนั้นไว้แน่น ประสานนิ้วเข้าหากันอย่างมั่นคง "ระดับนี้แล้ว ไม่มีทางปล่อยให้มีหนี้เสียเกิดขึ้นกับหัวใจตัวเองหรอกครับ... คุณแฟน" แสงแดดยามบ่ายส่องลอดผ่านกิ่งไม้ลงมากระทบกับคนทั้งคู่ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่อบอุ่นหัวใจ ไดอารีเล่มนี้ของ "สมุดบันทึกสีน้ำตาล" อาจจะเดินทางมาถึงหน้าสุดท้ายของเรื่องราวการจีบกันแบบป่วนๆ แต่มันคือปฐมบทเริ่มต้นของความรักที่แท้จริง... รักนะยัยเพื่อนขี้โวย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่เดินทางร่วมหัวจมท้าย ฟิน จิกหมอน และคอยคอมเมนต์แซวคู่กัดคู่นี้มาด้วยกันจนถึงตอนจบนะคะ!