เมื่อแก๊งเพื่อนบุกหอพัก

“ปล่อยมือฉันเดี๋ยวนี้เลยนะคีย์! คนเขามองกันหมดแล้ว!” ฉันสะบัดข้อมือออกจากการกอบกุมของเขาอย่างแรง ท่ามกลางสายตาของกลุ่มนักศึกษาที่จับกลุ่มซุบซิบกันอยู่หน้าตึกคณะ ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันทีที่ความลับเมื่อคืนถูกฉายชัดอยู่บนจอมือถือของใครต่อใคร คีย์ไม่ได้ปล่อยมือตามที่ฉันสั่ง ซ้ำยังดึงฉันเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังปะทะกับกำแพงตึก ดวงตาคมคู่นั้นไม่ได้มีแค่ความโกรธ แต่มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ฉันอ่านไม่ออก... มันทั้งดุดันและสั่นไหวในเวลาเดียวกัน “มองไปสิ ใครอยากมองก็มอง” เสียงเขาทุ้มต่ำจนเกือบจะเป็นการกระซิบ “แต่เธอ... ฟ้าใส เธอต้องบอกฉันมาเดี๋ยวนี้ ว่าใครเป็นคนปล่อยคลิปนี้ลงกลุ่มคณะ” “ฉันจะไปรู้ได้ยังไงเล่า! ฉันก็เพิ่งเห็นพร้อมๆ กับพวกเขานี่แหละ!” ฉันตะโกนกลับไปอย่างเหลืออด ใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความใกล้ชิดที่ทำเอาลมหายใจติดขัด ยังไม่ทันที่เราจะได้สะสางเรื่องวุ่นวาย เสียงแตรมอเตอร์ไซค์ดังสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นหน้าหอพักของฉันเสียก่อน ตามมาด้วยเสียงโวยวายของมาร์คที่ตะโกนโหวกเหวกมาแต่ไกล “เฮ้ย! คู่รักข้าวใหม่ปลามัน เลิกจ้องตากันสักที พวกฉันมาถึงแล้วโว้ย!” ฉันรีบผลักคีย์ออกห่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบว่าหน้าหอพักไม่ได้มีแค่มาร์ค แต่ยังมีเพื่อนในกลุ่มอีกสี่ห้าคนยืนยิ้มกรุ่มกริ่มถือถุงขนมและเครื่องดื่มมาเต็มมือ คีย์สบถในลำคอเบาๆ ก่อนจะเสยผมที่ปรกหน้าอย่างหงุดหงิด “พวกแกมาทำอะไรที่นี่?” คีย์ถามเสียงขุ่น “มาทำภารกิจกู้ชาติไงเพื่อน” มาร์คส่งยิ้มกวนประสาทมาให้ฉัน “ก็เห็นในกลุ่มแชตไฟลุกขนาดนี้ พวกเราในฐานะกัปตันเรือเลยต้องรีบมาดับร้อน... หรือมาเติมเชื้อไฟกันแน่นะ?” “กลับไปเลยนะมาร์ค!” ฉันว่าพลางเดินเลี่ยงหนี แต่มีหรือที่แก๊งตัวแสบจะยอมให้ฉันหนีพ้น พวกเขาแทรกตัวเข้ามาในหอพักของฉันอย่างถือวิสาสะราวกับเป็นบ้านตัวเอง ภายในห้องที่เคยเงียบสงบพลันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและการจัดโต๊ะอาหารที่ไม่ได้รับเชิญ เมื่อทุกคนนั่งประจำที่บนพื้นห้อง มาร์คก็นำกระป๋องเบียร์และกับแกล้มออกมาวาง “เอาล่ะ ในเมื่อวันนี้มันเป็นวันเปิดตัวแบบไม่ได้ตั้งใจ เรามาเริ่มโปรเจกต์ ‘ชงเข้มจนกว่าจะคบกัน’ กันดีกว่า” คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานของฉัน สายตายังคงจับจ้องที่ฉันไม่วางตา “แกเล่นบ้าอะไรของแก มาร์ค” “บ้าที่ไหนล่ะ นี่คือการสนับสนุนเพื่อนนะเว้ย” มาร์คหยิบสมุดโน้ตออกมาเปิด “ข้อแรก: สถานการณ์ตอนนี้คือทุกคนเข้าใจผิดว่าพวกแกได้กันแล้ว ซึ่งมันถือเป็น ‘ข้อได้เปรียบ’ เพราะฉะนั้น... ฟ้าใส เธอต้องเลิกปฏิเสธ และคีย์... แกก็ต้องเลิกกวนประสาท แล้วหันมาเทคแคร์ให้สมกับที่คนเขาลือกันซะ” ฉันรู้สึกเหมือนหน้าจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ “พวกแกเพ้อเจ้ออะไรกัน! ฉันกับหมอนี่แค่... แค่ทำรายงานกันนะ!” “รายงานที่ไหนเขาทำกันถึงเช้าบนเตียง แล้วคลิปที่เห็นนั่นมันคืออะไรล่ะจ๊ะคุณเพื่อน” เพื่อนคนหนึ่งในกลุ่มแซวขึ้นมา ทำให้ทุกคนหัวเราะร่วน คีย์กระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาที่เคยมองฉันด้วยความโกรธเมื่อครู่ กลับกลายเป็นแววตาเจ้าเล่ห์ที่แสนจะอันตราย เขาโน้มตัวลงมาหาฉันจนหน้าเราเกือบจะชิดกัน “นั่นสิ... ทำรายงานกันท่าไหน ถึงได้ออกมาหน้าตาตื่นขนาดนี้ล่ะ ฟ้าใส?” “คีย์! นายก็อย่าไปผสมโรงกับพวกมันสิ!” ฉันตีไหล่เขาไปหนึ่งที แต่เขากลับคว้ามือฉันไว้แล้วกุมไว้อย่างถือวิสาสะ บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกลาหลของเพื่อนๆ เหมือนเป็นเพียงฉากหลัง ส่วนโลกของฉันเหลือเพียงดวงตาคมกริบของคนที่กุมมือฉันอยู่ คีย์บีบมือฉันเบาๆ เป็นสัญญาณให้ฉันเงียบเสียงลง “พวกแกอยากให้มันเป็นแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?” คีย์ถามเพื่อนๆ โดยไม่ละสายตาจากฉัน “ถ้าอยากให้โปรเจกต์นี้สำเร็จ... ก็ช่วยทำตัวให้เงียบๆ หน่อย จะได้ไหม?” ประโยคนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ มาร์คอ้าปากค้าง ส่วนคนอื่นๆ ต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ฉันเองก็ตกตะลึงจนลืมหายใจ คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางลากฉันให้ลุกขึ้นตาม เขาหันไปพูดกับแก๊งเพื่อนที่กำลังอึ้ง “วันนี้พอแค่นี้ก่อน พวกแกกลับไปได้แล้ว ฉันมีเรื่อง ‘สำคัญ’ ต้องคุยกับ ‘แฟนนอกสมมติ’ ของฉันต่อ” “ห้ะ... แฟน?” ฉันอุทานเสียงหลง คีย์ไม่สนใจเสียงทักท้วงของเพื่อน เขาต้อนทุกคนออกไปหน้าห้องด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะปิดประตูใส่หน้ามาร์คที่ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างทิ้งท้าย เสียงล็อกประตูดัง *กริ๊ก* กลายเป็นเสียงเดียวที่ดังก้องอยู่ในห้องที่แคบลงถนัดตา ฉันถอยหลังจนติดประตูห้อง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ คีย์เดินเข้ามาใกล้จนฉันไม่มีที่ให้หนีอีกต่อไป เขาใช้แขนทั้งสองข้างยันขอบประตู ขังฉันไว้ในอ้อมแขน “คีย์... นายจะทำอะไร” ฉันถามเสียงสั่น เขาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราเกือบจะแตะกัน “เมื่อกี้ไม่ได้พูดเล่นนะฟ้าใส...” “อะไรนะ?” “เรื่องที่บอกว่าจะเป็นแฟนน่ะ... ถ้ามันต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดจนคนทั้งคณะเข้าใจไปแล้ว งั้นเรามาทำให้มันเป็นเรื่องจริงกันเลยดีไหม?” หัวใจของฉันเหมือนจะหยุดเต้นในวินาทีนั้น สมองขาวโพลนไปหมด แต่ก่อนที่ฉันจะได้หาคำตอบมาโต้แย้ง เสียงแอปพลิเคชันแชตในมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นรัวๆ ฉันเหลือบสายตาไปมอง เห็นชื่อผู้ส่งที่คุ้นเคย... ‘มาร์ค’ ส่งข้อความมาว่า *‘ลืมบอกไป! ไอ้คีย์มันแอบถ่ายรูปเธอตอนนอนไว้ตั้งนานแล้วนะเว้ย ดูในอัลบั้มลับมันสิ!’* ฉันเบิกตากว้าง หันไปมองคีย์ที่ดูเหมือนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นฉันจ้องมือถือ “นั่นมาร์คส่งอะไรมา... อัลบั้มลับอะไรคีย์!” คีย์เปลี่ยนสีหน้าเป็นเลิ่กลั่กทันที เขาพยายามจะคว้ามือถือฉันไป แต่ฉันไวกว่า รีบคว้ามันมากดเปิดแอปฯ ทันที แล้วภาพแรกที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ... คือรูปของฉันที่กำลังนอนหลับตาพริ้มในห้องของเขาเมื่อคืน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่วุ่นวายนี้ไปพร้อมกับสมุดบันทึกสีน้ำตาลนะคะ