หมากเกมที่สอง

“คุณกำลังเอาอาชีพทนายความที่สร้างมาด้วยหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาตลอดสิบปีมาวางเดิมพันบนกระดานหมากรุกที่ไม่มีวันชนะรินรดา คุณสติหลุดไปแล้วหรืออย่างไร” เสียงทุ้มต่ำของกวินทร์ดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกพิมพ์ เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากสมุดโน้ตปกหนังที่เขากำลังขีดเขียนตัวอักษรบางอย่างลงไป หากแต่น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความเย็นชาที่กรีดลึกไปถึงกระดูก รินรดาวางแฟ้มเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงของมันดังกระทบพื้นผิวราวกับประกาศิตที่ตัดสินชะตากรรมของเธอเอง ดวงตาคู่คมของทนายสาวจ้องมองไปยังแผ่นหลังที่ตั้งตรงราวกับรูปสลักของกวินทร์ เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำวิจารณ์ แต่เธอมาเพื่อส่งมอบ ‘ตาเดิน’ ที่เหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียว “ถ้าตรรกะและหลักฐานทางกฎหมายไม่สามารถปกป้องคนที่สมควรได้รับความยุติธรรมได้ ผมก็คงไม่มีความจำเป็นต้องเก็บรักษาใบอนุญาตว่าความนี้ไว้เหมือนขยะที่ไร้ค่าหรอกครับกวินทร์” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์หนักแน่นดุจหินผา “ผมไม่ได้เดิมพันเพื่อคุณ แต่ผมกำลังเดิมพันกับความเชื่อที่ว่า ‘ความจริง’ ยังมีที่ยืนอยู่ในโลกที่ถูกบิดเบือนด้วยบทกวีของคุณ” กวินทร์ชะงักปลายปากกา เขาหมุนตัวกลับมา สายตาของเขามีประกายบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความโกรธ แต่มันคือความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากแห่งกวีผู้เย็นชา เขาเดินก้าวเข้าหาเธอช้าๆ จังหวะฝีเท้าของเขาสม่ำเสมอจนดูเหมือนการร่ายรำในจังหวะแทงโก้ที่เต็มไปด้วยคมมีด “ความจริงของทนาย คือความจริงที่แปดเปื้อนด้วยตัวอักษรในประมวลกฎหมาย แต่ความจริงของกวี คือความจริงที่ไหลเวียนอยู่ในกระแสเลือด” กวินทร์หยุดลงตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้ว จนรินรดาได้กลิ่นไอของชาเอิร์ลเกรย์และกลิ่นกระดาษเก่าจากตัวเขา “คุณคิดว่าการเอาชื่อเสียงของคุณไปทิ้งในคดีนี้จะทำให้โลกหมุนเปลี่ยนไปหรือครับ? รินรดา... คนพวกนั้นไม่เพียงแค่จะทำลายคดีของคุณ พวกเขาจะทำให้คุณหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์กฎหมายอย่างที่ครอบครัวคุณเคยเผชิญ” รินรดาไม่หลบสายตา เธอโน้มตัวเข้าไปใกล้ขึ้นจนลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน “ถ้าครอบครัวของผมคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกในสายตาคุณ งั้นคดีนี้ก็จะเป็นบทพิสูจน์ว่าหัวใจที่ไร้ความรู้สึกดวงนี้ สามารถบดขยี้ความผิดปกติที่คุณพยายามปกปิดไว้ได้” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ กวินทร์มองลึกลงไปในดวงตาของเธอ พยายามค้นหาความหวาดกลัว แต่สิ่งที่เขาพบกลับมีเพียงความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม เขารู้ดีว่าเขากำลังเผชิญกับผู้หญิงที่ฉลาดเป็นกรดและเด็ดขาดจนน่ากลัวพอๆ กับความลึกลับที่เขาถือครองอยู่ “คุณเลือกเองนะ” กวินทร์เอ่ยเบาๆ ก่อนจะหยิบจดหมายฉบับหนึ่งที่วางซ่อนอยู่ใต้กองหนังสือยื่นให้เธอ “ในนี้คือรหัสลับของคดีที่คุณกำลังขุดคุ้ย มันไม่ใช่คดีความธรรมดา แต่มันคือโครงสร้างทั้งหมดของความฉ้อฉลที่คนระดับสูงในรัฐบาลต้องการให้ฝังลงดินพร้อมกับศพของกวีที่ตายไปเมื่อยี่สิบปีก่อน” รินรดารับจดหมายมา มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นตราประทับสีแดงฉานที่ไม่คุ้นตา เธอรู้ดีว่าทันทีที่แกะจดหมายนี้ออก เส้นทางชีวิตของเธอจะเปลี่ยนไปตลอดกาล เธอจะไม่ใช่ทนายความผู้เที่ยงธรรมอีกต่อไป แต่จะเป็นตัวหมากบนกระดานที่ถูกไล่ล่าโดยผู้คุมอำนาจที่มองไม่เห็น ขณะที่รินรดากำลังจะดึงซองจดหมายนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้นสามครั้ง ก่อนที่ประตูจะถูกผลักออกโดยไม่มีการอนุญาต ร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิทสามคนก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าเรียบเฉยที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด “คุณกวินทร์ครับ ท่านรัฐมนตรีมีธุระด่วนที่อยากจะขอปรึกษาเกี่ยวกับ ‘ผลงานชิ้นเอก’ ที่คุณเก็บไว้” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้นพลางเหลือบมองมาที่รินรดาด้วยสายตาที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง รินรดาหันกลับไปมองกวินทร์ที่ยืนนิ่งสนิท ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นความว่างเปล่าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขากำลังจะพูดบางอย่าง แต่เสียงฝีเท้าอีกชุดหนึ่งที่ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอกกลับหยุดทุกคำพูดไว้ ประตูห้องทำงานถูกเปิดกว้างขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นบุคคลที่รินรดาไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ เธอคืออดีตผู้พิพากษาอาวุโสผู้ซึ่งเคยเป็นคนปิดคดีที่ครอบครัวของรินรดาเสียชีวิตเมื่อสิบปีที่แล้ว และในมือของหญิงชราคนนั้น คือแฟ้มเอกสารที่มีชื่อของรินรดาประทับอยู่บนหน้าปก... พร้อมกับคำสั่งถอนใบอนุญาตว่าความของเธอที่เพิ่งถูกเซ็นลงนามเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา “รินรดา... เกมนี้จบลงตั้งแต่คุณก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้ว” หญิงชรากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางโยนเอกสารลงบนโต๊ะ รินรดามองเอกสารตรงหน้าก่อนจะเบนสายตากลับไปหากวินทร์ เห็นเขากำลังยิ้ม... ยิ้มที่ดูเหมือนจะเจ็บปวดและสมเพชในเวลาเดียวกัน หวังว่าบทนี้จะสร้างอรรถรสที่เข้มข้นให้กับท่านผู้อ่านทุกท่านนะครับ บทกวีใต้ร่มเงา