รอยร้าวในจิตใจ

กลิ่นอายของกระดาษเก่าและฝุ่นผงจากแฟ้มคดีคดีหนึ่ง ลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานเงียบงันยามวิกาล มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบสันแฟ้มหนังสีดำที่เปิดคาไว้ รินรดานั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรในเอกสารราชการด้วยความนิ่งสงบ ทว่าปลายนิ้วเรียวยาวที่เคาะลงบนพนักแขนเก้าอี้เป็นจังหวะช้า ๆ นั้น กำลังฟ้องถึงคลื่นความคิดที่ซัดสาดอยู่ภายใน ตรงข้ามกับเธอ กวินทร์นั่งเอนกายพิงโซฟาหนังสีเข้ม เงาจากมุมห้องทาบทับใบหน้าครึ่งซีกของเขา ปล่อยให้ดวงตาคู่คมกำลังจ้องมองกาน้ำชาเซรามิกบนโต๊ะที่ไอร้อนระเหยขึ้นมาจาง ๆ ราวกับกำลังรอคอยเวลาที่เหมาะสมในการละลายน้ำแข็งระหว่างพวกเขา "คุณกำลังใช้ตรรกะทางกฎหมายฆ่าความจริง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบงันในห้อง "รินรดา... บางครั้งตัวบทกฎหมายก็เป็นเพียงเครื่องมือพรางตาที่มนุษย์สร้างขึ้น เพื่อซ่อนเร้นความผิดบาปที่ตนเองไม่อาจยอมรับ" รินรดาเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มคดี ดวงตาสีเข้มฉายแววท้าทายและเยnชาในแบบฉบับทนายความมืออาชีพ เธอยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย ชนิดที่เรียกว่ารอยยิ้มไม่ได้ไปถึงดวงตา "ถ้าตรรกะและหลักฐานทางกายภาพคือเครื่องมือพรางตา แล้วบทกวีอ้างว้างของคุณคืออะไรล่ะคะ... กวินทร์" รินรดาจงใจเน้นเสียงคำว่า 'คะ' เพื่อเสียดสี "มันคือภาพลวงตาที่ใช้หลบหนีความจริงอันแสนโสมมใช่ไหม คุณใช้ความสวยงามของภาษามากลบเกลื่อนความขี้ขลาดในใจ... โดยเฉพาะเรื่องในอดีตที่คุณพยายามวิ่งหนีมาตลอด" บรรยากาศในห้องราวกับถูกดูดออกไปจนแทบหายใจไม่ออก กวินทร์ไม่โกรธ เขากลับหลับตาลงช้า ๆ สูดลมหายใจเข้าลึกราวกับกำลังดึงความทรงจำที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ดินลึกนับไมล์ขึ้นมาเผชิญหน้า ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง นานนับนาที จนกระทั่งเขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "คุณอยากรู้ความจริงขนาดนั้นเลยหรือ... รินรดา" กวินทร์ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเวิ้งว้างราวกับทะเลทรายยามค่ำคืน "คุณคิดว่าคุณรู้จักความยุติธรรมดีพอแล้วหรือยัง... ในเมื่อคนที่คุณเชื่อมั่นและบูชามาตลอดชีวิต คือคนที่พรากเอาลมหายใจของแม่ผมไปในคืนที่ฝนตกหนักเมื่อยี่สิบปีก่อน" รินรดาชะงัก ร่างกายที่เคยตั้งตรงผ่อนคลายลงชั่วขณะ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ "คุณพูดถึงอะไร... พ่อฉันเป็นผู้พิพากษาที่ซื่อตรงที่สุด ท่านตายในหน้าที่ด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์!" "อุบัติเหตุงั้นหรือ?" กวินทร์หัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเย้ยหยัน "นั่นคือสำนวนที่พ่อของคุณเขียนขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนรอยกระสุนสามนัดที่เจาะเข้าที่หน้าอกของพ่อผมต่างหาก! รินรดา... ผู้พิพากษาผู้ทรงเกียรติที่คุณเคารพรักนักหนา คือผู้ชายคนเดียวกับคนที่เซ็นคำสั่งละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ ปล่อยให้ฆาตกรลอยนวล เพราะแลกกับผลประโยชน์มหาศาล และคืนนั้น... รถคันที่พุ่งชนครอบครัวคุณ จนทำให้แม่ของคุณตายคาที่ ก็คือรถคันเดียวกับที่พ่อของคุณใช้หลบหนีความผิดหลังจากสั่งเก็บพ่อแม่ของผม!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่ากลางห้องทำงานอันเงียบสงบ รินรดานิ่งค้าง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง มือที่เคยจับปากกาไว้แน่นคลายออกโดยไม่รู้ตัว เอกสารในแฟ้มคดีหล่นร่วงลงสู่พื้นกระจายเกลื่อน คำพูดของกวินทร์ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ซ้ำไปซ้ำมา ราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางหน้าผาก ดวงตาสั่นระริกของเธอจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าเป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกว่าตัวเอง "มองไม่เห็น" อะไรเลย "ไม่... ไม่จริง คุณโกหก!" รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือบางกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "พ่อฉันไม่ใช่คนแบบนั้น! ท่านไม่มีวันทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้นเด็ดขาด!" "ถ้าคุณไม่เชื่อ..." กวินทร์ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงาน ก้มตัวลงมองเธอในระยะประชิด แววตาของเขาทั้งดึงดูดและบีบคั้นในคราวเดียวกัน "ลองเปิดลิ้นชักลับใต้โต๊ะตัวนั้นดูสิ... แฟ้มคดีหมายเลข 404 ที่พ่อของคุณเก็บซ่อนไว้จนวินาทีสุดท้ายก่อนที่รถจะคว่ำ... มันอยู่ในห้องนี้... ห้องทำงานของพ่อคุณเอง ที่คุณใช้มันมาตลอดหลายปี" รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองโต๊ะทำงานไม้สักทองโบราณที่เธอยึดถือเป็นสมบัติล้ำค่า หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก ความกลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ ในขณะที่มือเรียวสั่นเทากำลังจะเอื้อมไปแตะที่ขอบโต๊ะเพื่อพิสูจน์ความจริง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นแว่ว ๆ จากทางเดินด้านนอก... เป็นเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ประตูห้องทำงานนี้ทุกที โดยไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้ กวินทร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองประตูห้องที่ปิดสนิท ก่อนจะหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นความระแวดระวังขั้นสุด "มีคนอื่นรู้ว่าเราอยู่ที่นี่..." ขอขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวและเงาอดีตอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ บทกวีใต้ร่มเงา