หุบเขาอัคคีทมิฬ

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับไอความร้อนระอุของลาวาใต้พิภพ จนแทบทำให้ลมหายใจแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิง ไป๋หลางยืนหยัดอยู่บนหน้าผาสีชาด ปลายเท้าย่างก้าวเหยียบบלพื้นดินที่แตกระแหงราวน้ำแข็งต้องอัคคี แววตาของเขาคมกริบดุจคมกระบี่ที่เพิ่งออกจากฝัก ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทสะบัดพลิ้วตามแรงพายุเพลิงที่โหมกระหน่ำ รอบกายปรากฏรังสีปราณกระบี่สีครามเข้มข้นแผ่พุ่งเสียดแทงฟ้าดิน จนมิติรอบด้านเกิดรอยปริร้าวบางเบา—นี่คือวิถีแห่งจอมยุทธ์ผู้ทะนงตน ผู้ไม่เคยแม้แต่จะก้มหัวให้กฎเกณฑ์แห่งสวรรค์ "ออกมาเถอะ... สุนัขรับใช้แห่งพรรคอสูรโลหิต ซ่อนตัวอยู่ในเงาอัคคีเช่นนี้ ไม่ละอายแก่ใจบ้างหรือ" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังก้องกังวานกลบเสียงคำรามของหุบเขาอัคคีทมิฬ ทว่าไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงความเย้ยหยันที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ *ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!* เงาร่างนับสิบสายพุ่งแหวกอากาศออกมาจากม่านควันพิษสีม่วงเข้ม พวกมันล้วนสวมหน้ากากกระดูกอสูรและถืออาวุธอาบยาพิษร้ายแรง ปราณมารแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วสารทิศ ปิดตายทุกเส้นทางถอยรồngของไป๋หลางอย่างสมบูรณ์ "ไป๋หลาง! เจ้าช่างกล้าดียิ่งนักที่รนหาที่ตาย บุกเข้ามาถึงเขตหวงห้ามของพรรคเรา วัตถุดิบเซียน 'บัวเพลิงเก้าสวรรค์' หาใช่สิ่งที่คนไร้ค่าเช่นเจ้าจะแตะต้องได้ ส่งหัวของเจ้ามาเสียดีๆ!" ผู้นำเงาสีเลือดแผดเสียงหัวร่อลั่น รัศมีพลังขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสมบูรณ์แบบระเบิดออก กดทับจนพื้นดินใต้ร่างไป๋หลางทรุดฮวบลง ทว่า ไป๋หลางกลับมิได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย มุมปากของเขายกยดขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันอันตระการตา "คนไร้ค่า... เช่นนั้นหรือ?" ฉับพลันนั้น อุณหภูมิในรัศมีร้อยลี้ก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลันราวกับปาฏิหาริย์ ละอองเกล็ดน้ำแข็งสีเงินยวงโปรยปรายลงท่ามกลางเปลวเพลิง ท้องฟ้าที่เคยถูกย้อมด้วยสีแดงฉานของอัคคี กลับถูกความหนתเหน็บอันบริสุทธิ์และสง่างามเข้าปกคลุมในพริบตา เงาร่างระหงดุจเทพเซียนปรากฏขึ้นเบื้องหน้าไป๋หลางอย่างไร้ซุ่มเสียง หลี่ชิงเซวี่ยก้าวเดินบนกลีบดอกเหมันต์ที่ร่วงหล่น อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์พลิ้วไหวราวกับภาพวาด นางหาได้ชายตาแลเหล่ามือสังหารพรรคอสูรโลหิตแม้แต่น้อย ดวงพักตร์งดงามล้ำเลิศไร้ที่ติเยือกเย็นราวน้ำแข็งพันปี ทว่านัยน์ตาคู่คมที่ทอดมองไป๋หลางกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยล้ำลึกที่มอบให้แก่เขาเพียงผู้เดียว "เจ้าดื้อรั้นเกินไปแล้ว... ไป๋หลาง" เสียงหวานใสดังก้องกังวานราวกับระฆังแก้ว ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่แช่แข็งวิญญาณได้ "คนพวกนี้... รังแกเจ้าไม่ได้" "ชิงเซวี่ย... ข้าบอกแล้วว่าข้าจัดการเองได้" ไป๋หลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งที่อ่านไม่ออก "ข้ารู้ว่าเจ้าทำได้ แต่ข้า... ทนเห็นผู้ใดกล้าหาญกำแหงต่อหน้าเจ้าไม่ได้" คำพูดราบเรียบแต่มั่นคงดุจหินผานั้น ทำให้หัวใจของจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนกระตุกวูบ หลี่ชิงเซวี่ยสะบัดมือเบาๆ กระบี่เหมันต์พันปีในมือเปล่งประกายแสงสีฟ้าครามเจิดจ้า อุณหภูมิดิ่งลงจนติดลบหลายร้อยองศาในชั่วพริบตา น้ำแข็งและไฟปะทะกันจนเกิดเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว ไอความร้อนและไอน้ำพวยพุ่งปกคลุมไปทั่วหุบเขา "ฆ่าพวกมัน!" ผู้นำพรรคอสูรโลหิตคำรามลั่น สั่งการให้สมุนทั้งหมดพุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกัน คลื่นปราณมารสีโลหิตพุ่งทะยานราวกับคลื่นยักษ์มุ่งหมายจะกลืนกินทั้งสองให้แหลกสลาย ไป๋หลางแค่นเสียงเย็นชา กระบี่ในมือชักออกจากฝักอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกตารางนิ้วที่คมกระบี่เคลื่อนผ่าน กลับเต็มไปด้วยเจตจำนงแห่งกระบี่ที่พร้อมจะผ่าฝ่าแม้แต่สรวงสวรรค์ "ในเมื่อพวกมันอยากตายนัก... ข้าก็จะสงเคราะห์ให้เอง!" การต่อสู้ที่ดุเดือดเลือดพล่านระเบิดขึ้นท่ามกลางหุบเขาอัคคีทมิฬ คมกระบี่เหมันต์และอัคคีจิตวิญญาณประสานกันอย่างไร้ที่ติ เลือดสีสดสาดกระเซ็นตัดกับเกล็ดน้ำแข็งขาวโพลน ภาพอันงดงามและโหดร้ายดำเนินไปอย่างรวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน ทว่าในจังหวะที่การสังหารหมู่กำลังดำเนินไปสู่จุดไคลแม็กซ์นั้นเอง... เงาดำลึกลับสายหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลังหลี่ชิงเซวี่ยอย่างเงียบเชียบ ปราณทมิฬโบราณที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตายพุ่งตรงเข้าแผ่นหลังบอบบางของนางโดยที่นางยังมุ่งเน้นการโจมตีเบื้องหน้า! "ชิงเซวี่ย ระวัง!" ไป๋หลางแผดเสียงลั่นด้วยความตระหนก สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุดเป็นครั้งแรก ทว่า... สายไปเสียแล้ว คลื่นปราณทมิฬนั้นรวดเร็วยิ่งกว่าความคิด และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน หาใช่การแย่งชิงบัวเพลิง... แต่คือชีวิตของนางพญาเซียนผู้เป็นดวงใจของเขา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหนาวยะเยือกและเพลิงอัคคีนี้ไปด้วยกันนะคะ