ของขวัญจากคนแปลกหน้า

"รินรดา... หลานทำตัวเหลวไหลใหญ่โตแล้วนะ ถึงขนาดกล้าไล่อาตัวเองออกจากร้านแบบนี้เชียวหรือ" เสียงแหบห้าวของลุงประสิทธิ์ดังแทรกผ่านความโกลาหลยามบ่ายของตลาดสดเก่าแก่ แรงกดดันจากสายตาของพ่อค้าแม่ขายรอบด้านพุ่งตรงมายังรถเข็นคันเล็กราวกับห่าฝน รินรดายืนนิ่ง ใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มบางเบาที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึง มือเรียวที่เพิ่งวางทัพพีสเตนเลสลงบนถาดเครื่องปรุงไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ความเงียบงันปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่หญิงสาวจะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "คำว่า 'ไล่' คงไม่ถูกเสียทีเดียวนะครับคุณลุง... อ้อ เผลอพูดภาษาเดียวกับคุณลุงไปเสียสนิท ต้องเรียกว่า 'เชิญออกนอกพื้นที่ทำกิน' ถึงจะถูกต้องตามกฎหมายและกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ต่างหาก" รินรดากวาดสายตามองเอกสารสิทธิ์ในมือที่เพิ่งคัดมาจากสำนักงานที่ดินเมื่อเช้าตรู่ "ถ้าจำไม่ผิด สัญญาเช่าช่วงที่พ่อฉันเคยทำไว้ มันสิ้นสุดลงตั้งแต่ปีมะเมียแล้วนี่ครับ หรือความจำของคุณลุงเริ่มเสื่อมถอยไปตามอายุขัย ถึงได้ลืมว่าที่ตรงนี้ไม่ใช่สมบัติที่หล่นทับมาจากฟ้าของตระกูลฝั่งโน้น" ประสิทธิ์หน้าดำคร่ำเคร่ง ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อข้างแก้มกระตุก ความอับอายที่ถูกเด็กสาวรุ่นลูกตบหน้ากลางตลาดทำให้เขาชี้หน้าคาดโทษ "แก... นังเด็กเนรคุณ ปีกกล้าขาแข็งนักนะ!" "เชิญด่าตามสบายครับ แต่อย่าลืมว่าเสียงโวยวายของลุงกำลังเรียกให้ตำรวจสายตรวจที่เดินตรวจความเรียบร้อยอยู่ปากซอยหันมาสนใจ ถ้าไม่อยากให้ออกสื่อท้องถิ่นข้อหาบุกรุกและก่อความวุ่นวาย ผมแนะนำให้ก้าวเท้าซ้ายถอยหลังออกไปสามก้าวจะงดงามกว่านะครับ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำพักน้ำแรงที่นิ่งสนิท ทว่าแววตากลับเด็ดเดี่ยวจนประสิทธิ์ต้องเป็นฝ่ายถอยกรูด เขาพึมพำคำหยาบคายออกมาคำหนึ่งก่อนสะบัดก้นเดินหนีหายไปในฝูงชน ทิ้งไว้เพียงเสียงซุบซิบและสายตากึ่งชื่นชมกึ่งหวาดหวั่นจากรอบข้าง หญิงสาวถอนหายใจยาวเหยียด ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ความเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมเริ่มกัดกินเรียวแรง แต่ปัญหายังไม่หมดเพียงแค่นั้น เตาแก๊สตัวเก่าที่ใช้เคี่ยวซุปกระดูกหมูมานานหลายปีเกิดส่งเสียงฟี้ประหลาด เปลวไฟสีส้มเปลี่ยนเป็นสีแดงยวบยาบก่อนจะดับสนิทลงต่อหน้าต่อตา "ให้ตายสิ... หัวเตาพังเอาตอนนี้เนี่ยนะ" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น มองเตาแก๊สคู่ชีพด้วยความจนปัญญา ค่ำนี้ยังมีออเดอร์ข้าวหน้าหมูตุ๋นยาจีนรอส่งให้ลูกค้าประจำกลุ่มใหญ่ หากไม่มีเตาชุดใหม่ที่มีกำลังไฟแรงพอ การเคี่ยวเนื้อให้เปื่อยนุ่มละลายในปากย่อมเป็นไปไม่ได้เลยในเวลาอีกไม่ถึงสองชั่วโมง ทว่า ในขณะที่เธอกำลังจะปิดร้านเพื่อวิ่งวุ่นหาซื้ออุปกรณ์ใหม่ รถกระบะสีดำสนิทรุ่นหายากคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าร้านอย่างเงียบเชียบ ประตูฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ในชุดเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก ศิลา ก้าวลงมาด้วยท่าทางสุขุมนุ่มลึกดังเช่นเคย เขากวาดสายตามองสภาพความวุ่นวายรอบร้านเล็กน้อย ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่เตาแก๊สสภาพทรุดโทรม "ได้ข่าวว่ามีคนแถวนี้เกือบโดนหมาบ้ากัดกลางตลาด" ศิลาเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่เล็กน้อย ทว่าแววตากลับสำรวจร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของเชฟสาวอย่างละเอียดถี่ถ้วน "ถ้าหมายถึงตาลุงคนนั้น เขาไม่ใช่แค่หมาบ้าครับคุณศิลา แต่เป็นหมาป่าที่จ้องจะฮุบกระดูกชิ้นสุดท้ายต่างหาก" รินรดาถอนหายใจ ยอมรับทิชชูที่ยื่นมาให้อย่างอ่อนแรง "แล้วคุณมาทำอะไรแถวนี้ครับ อย่าบอกนะว่าผ่านมาบังเอิญอีกแล้ว" "ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้หรอกครับ มีแต่ความตั้งใจที่ถูกจัดวางไว้ให้ถูกจังหวะ" ศิลาตอบเรียบๆ ก่อนจะพยักเพยิดให้คนงานขับรถกระบะถอยหลังเข้ามาใกล้ พร้อมกับเปิดผ้าใบคลุมท้ายรถออก เผยให้เห็นกล่องลังไม้สนขนาดใหญ่หลายใบ รินรดาขมวดคิ้ว "นั่นอะไรครับ?" "อุปกรณ์ครัวชุดใหม่" ศิลาเดินไปเปิดลังไม้ออก เผยให้เห็นเตาแก๊สแรงดันสูงสเตนเลสเกรดพรีเมียม หัวเตาทองเหลืองนำเข้า พร้อมชุดหม้อตุ๋นแรงดันไอน้ำขนาดใหญ่ที่เธอเคยบ่นให้ฟังเมื่อหลายวันก่อนว่าอยากได้แต่ราคาแพงเกินเอื้อม "เตาเก่าของคุณหมดอายุขัยแล้ว การฝืนใช้ต่อไปมีแต่จะทำให้รสชาติอาหารเพี้ยน และเป็นอันตรายต่อตัวคุณเองด้วย" รินรดากะพริบตาปริบๆ มองอุปกรณ์ราคาแพงลิบลิ่วตรงหน้าสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่ม "เดี๋ยวนะครับคุณศิลา... ฉันไม่ได้สั่งของพวกนี้ และที่สำคัญ ฉันไม่มีเงินก้อนโตขนาดนี้มาจ่ายค่าของนำเข้าพวกนี้หรอ" "ใครบอกว่าให้คุณจ่ายเงิน?" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ปรากฏที่มุมปาก "นี่คือสินค้าตัวอย่างที่ทางบริษัทนำเข้าเครื่องครัวส่งมาให้ทด nghiệmใช้งาน และบังเอิญว่า... ผมไม่มีโกดังเก็บของ คุณช่วยรับไว้ทดลองใช้แล้วรีวิวผลลัพธ์ให้ผมฟังหน่อยก็แล้วกัน ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ไม่เลวใช่ไหมครับเชฟริน" "ข้ออ้างฟังไม่ขึ้นเลยสักนิดครับ..." รินรดากล่าวเสียงเบา เรี่ยวแรงที่จะเถียงเริ่มหมดลงเมื่อความหอมกรุ่นของเตาใหม่ลอยมาเตะจมูกในจินตนาการ เธอมองหน้าศิลาด้วยความรู้สึกซับซ้อน ผู้ชายคนนี้มักจะเข้ามาในชีวิตเธอในยามที่วิกฤตที่สุด และมักจะมีวิธีช่วยเหลือแบบที่ไม่ทำให้ศักดิ์ศรีของเธอต้องด่างพร้อยเสมอ "ถือว่าผมลงทุนกับความสุขในการกินของตัวเองก็แล้วกันครับ" ศิลาเอ่ยตัดบทอย่างเผด็จการ แต่แววตาที่มองเธอกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนน่าประหลาด "ลงมือเปลี่ยนเตาเถอะครับ แดดร่มลมตกแล้ว ลูกค้าของคุณน่าจะเริ่มตั้งตารอข้าวหน้าหมูตุ๋นฝีมือคุณกันแล้วกระมัง" ภายใต้การลงมืออย่างรวดเร็วของคนงานที่ศิลาพามา ไม่ถึงยี่สิบนาทีต่อมา เตาแก๊สชุดใหม่ก็ถูกติดตั้งเข้าที่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ประกายไฟสีฟ้าเข้มพวยพุ่งขึ้นอย่างทรงพลัง ส่งความร้อนสม่ำเสมอพร้อมสำหรับการเคี่ยวอาหารจานเด็ด รินรดากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เธอกลับมาจับทัพพีด้วยความมั่นใจ กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีน ทั้งโป๊ยกั๊กอบเชย และพริกไทยดำเริ่มคั่วในกระทะเหล็ก ส่งกลิ่นหอมกรุ่นจรุงใจฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตรอกซอกซอยของตลาด เรียกน้ำย่อยของผู้คนที่เดินผ่านไปมาให้ต้องหันขวับมามองเป็นตาเดียว ศิลายืนมองหญิงสาวที่กำลังงละมุนอยู่กับการปรุงอาหาร รอยยิ้มพึงพอใจประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้ากันเปื้อนสีเข้มที่แขวนอยู่มาถือไว้เตรียมยื่นให้ ทว่าจังหวะนั้นเอง สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นกระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นเล็กที่เสียบอยู่ใต้กระจกมองข้างรถกระบะของตนเอง มันเป็นกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่คุ้นตาอย่างยิ่ง... *"ระวังตัวไว้ให้ดี ตาแก่ประสิทธิ์มันไม่ได้มาคนเดียว ยายป้าข้างบ้านบอกว่ามันแอบไปจ้างนักเลงหัวไม้จากตลาดล่างมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ตอนเย็น เพื่อพังร้านเธอ... ด้วยความหวังดีจากคนใกล้ตัวที่เธอคาดไม่ถึง"* ศิลาขยำกระดาษโน้ตในมือทันที ใบหน้าที่เคยสุขุมเยือกเย็นกลับเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีด แววตาดำมืดลงวูบหนึ่งขณะที่หันไปมองเงามืดตรงหัวมุมถนนฝั่งตรงข้าม ซึ่งมีร่างเงาของชายฉกรรจ์สามคนกำลังเดินเลาะเข้ามาอย่างมีพิรุธ "เชฟริน..." ศิลาเอ่ยเรียกเสียงต่ำ ทว่าแฝงความเฉียบขาดจนรินรดาต้องชะงักมือจากการเคี่ยวซุป "ดูเหมือนว่า... อาหารมื้อนี้ของเรา จะต้องมีแขกไม่เชิญมาร่วมโต๊ะเสียแล้วล่ะครับ" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสความสุขไปกับกลิ่นไอความอบอุ่นนี้ด้วยกันนะครับ