รสนิยมที่ไร้ความเมตตา

กลิ่นดินปืนที่เพิ่งลั่นไกยังคละคลุ้งอยู่ในความมืดอับชื้นของเซฟเฮาส์ใต้ดิน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของกลุ่มมือสังหารที่บุกเข้ามาเมื่อครู่เงียบเสียงลงแล้ว เหลือเพียงเสียงหอบหายใจระรัวของร้อยตำรวจเอกหญิง พิมพ์มาดา ที่แผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งของชายหนุ่มผู้เป็นทั้งเป้าหมายและผู้กักขังเธอไว้ในเวลาเดียวกัน คิริล วาเลนตินอฟ ไม่ได้ขยับเขยื้อน ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มของเขายังคงยืนตระหง่านบังร่างบางไว้มิดชิด มือหนาข้างหนึ่งกดกระชากลำกล้องปืนกลมือไว้มั่น ขณะที่สายตาสีเทาเข้มคมกริบกวาดมองผ่านความสลัวเพื่อประเมินสถานการณ์ภายนอก ความนิ่งสงบของเขาในยามคับขันให้ความรู้สึกน่าเกรงขามเสียจนคนมองแทบลืมหายใจ "ปลอดภัยแล้วครับ... แมวน้อยจอมพยศ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชัน พิมพ์มาดาสะบัดหน้าหนีพร้อมกับพยายามขยับตัวออกห่าง ทว่าอ้อมแขนที่โอบรอบเอวสอบของเธอกลับรัดแน่นขึ้นราวกับคีมเหล็ก "ปล่อยฉัน คิริล ฉันไม่ใช่ลูกน้องคุณ และฉันช่วยตัวเองได้" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความดื้อรั้น แม้ว่าหัวใจจะยังเต้นโครมครามจากเหตุระทึกขวัญเมื่อครู่ คิริลหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผ่นหลังของเธอ ชายหนุ่มค่อยๆ ลดปืนลง ก่อนจะหมุนร่างบางให้หันมาเผชิญหน้ากัน ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นมองสำรวจสำุรพใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อและความโกรธขึงด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความหลงใหลที่ดิบเถื่อนและอันตรายยิ่งกว่าสิ่งใด "ดื้อด้าน... ทั้งที่รู้ว่าถ้าผมมาช้ากว่านี้วินาทีเดียว กระสุนพวกนั้นคงฝังอยู่ในร่างอรชรนี่ไปแล้ว คุณยังจะมีแก่ใจมาทำเสียงแข็งใส่ผมอีกหรือครับ พิมพ์มาดา" นิ้วเรียวยาวของเจ้าพ่อค้าอาวุธเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากกรอบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ พิมพ์มาดาปัดมือเขาทิ้งทันที ทว่าคิริลกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้เหนือศีรษะด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงกดดันมหาศาลจากความเป็นอัลฟ่าแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวราวกับจะเบาบางลง "คุณต้องการอะไรกันแน่ คิริล? จับฉันมา ขังฉันไว้ แล้วก็มาเล่นละครปกป้องฉันเนี่ยนะ?" เธอเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความทระนงที่ยังคงคุกรุ่น คิริลโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสจากลมหายใจร้อนผ่าวทำให้พิมพ์มาดากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม รอยยิ้มที่เธอยอมรับตามตรงว่ามันทั้งน่ากลัวและทรงเสน่ห์จนน่าประณาม "ผมไม่ได้เล่นละครครับ..." คิริลเอ่ยเสียงพร่า สายตาเคลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "ผมแค่กำลังจะแสดงให้คุณเห็นว่า... โลกที่คุณกำลังดิ้นรนอยู่น่ะ มันกว้างใหญ่และโหดร้ายเกินกว่าที่ตำรวจน้ำดีอย่างคุณจะจินตนาการไหว และข้อเสนอของผม... คือทางรอดเดียวที่คุณมีในตอนนี้" "ฉันไม่ยอมจำนนให้ฆาตกรอย่างคุณหรอก!" "งั้นหรือครับ..." คำพูดของคิริลขาดหายไปเมื่อริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทั้งหมดของเธออย่างอุกอาจ มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการประกาศิตและการลงทัณฑ์สำหรับความดื้อรั้น พิมพ์มาดาลืมตาโพรงด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อก่อนจะพยายามบิดเร้าหลบหนี ฟันเรียวขบเม้มเพื่อขัดขืน ทว่าความเด็ดเดี่ยวของเธอกลับพังทลายลงอย่างรวดเร็วภายใต้สัมผัสที่เชี่ยวชาญและเร่าร้อนเกินต้านทาน มือหนาที่เคยตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนมาโอบประคองท้ายทอยบังคับให้เธอรับสัมผัสที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากจนสติของหญิงสาวพร่าเลือน เสียงครางประท้วงในลำคอถูกกลืนหายไปกับรสจูบอันเอาแต่ใจ แรงดึงดูดมหาศาลระหว่างเขากับเธอดึงพวกเขาร่วงหล่นลงสู่ห้วงปรารถนาอันมืดมนและไร้ทางออก เมื่อคิริลผริมฝีปากออกช้าๆ พิมพ์มาดาหอบหายใจโยนตัวด้วยความเหนื่อยอ่อน ใบหน้าหวานแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำด้วยความเคืองแค้นและอารมณ์บางอย่างที่ตีรวนอยู่ในอกจนน่ากลัว "จำนนซะ... พิมพ์มาดา" เสียงกระซิบพร่าทุ้มข้างใบหูเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธ "ยอมเป็นของผม แล้วผมจะมอบทุกอย่างที่คุณต้องการ... แม้กระทั่งหัวใจของพวกมันที่ฆ่าครอบครัวคุณ" ร่างบางสะั่นสะท้านกับชื่อของความแค้นที่ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาสีเข้มมองสบกับดวงตาสีเทาเข้มที่เต็มไปด้วยความเย้ายวนและอันตราย ความขัดแย้งในจิตใจปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างศักดิ์ศรีของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์กับความปรารถนาอันมืดดำที่เขากำลังจุดไฟเผาผลาญเธอ ในจังหวะที่พิมพ์มาดากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบ เสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นแว่วๆ จากด้านนอกเซฟเฮาส์ พร้อมกับเสียงเคาะประตูสามครั้งเป็นรหัสลับที่ทำให้สีหน้าของคิริลเปลี่ยนจากความเร่าร้อนเป็นความเยือกเย็นเฉียบพลันในเสี้ยววินาที คิริลละสายตาจากริมฝีปากบวมเจ่อของเธออย่างไม่เต็มใจนัก เขาดึงตัวเธอกลับมาซ่อนไว้ด้านหลังลำตัวอีกครั้งด้วยมือข้างหนึ่ง พร้อมกับชักอาวุธพกขึ้นมาขึ้นลำกล้องอย่างเงียบเชียบ ดวงตาสีเทาเข้มหันไปจ้องมองประตูเหล็กหนาที่กำลังถูกบิดเปิดออกช้าๆ โดยบุคคลที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปในห้วงอารมณ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกันนะครับ