ความลับในแก้วไวน์

เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากกลไกการขึ้นลำของปืนพกกระบอกนั้น ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก คิริล วาเลนตินอฟ ไม่ได้หันกลับมามองผม แต่แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแผ่ซ่านไอสังหารที่เย็นยะเยือกออกมาจนผมรู้สึกได้ ร่างกายของพิมพ์มาดาถูกดันให้ถอยร่นไปอยู่ด้านหลังลำตัวของเขาอย่างปกป้องแกมบังคับ—แม้ว่าตัวตนของเธอจะไม่เคยยอมจำนนต่อใครง่ายๆ ก็ตาม ประตูเหล็กหนาน้ำหนักหลายตันบานนั้นถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง แต่ความกดดันที่แผ่พุ่งเข้ามาภายในเซฟเฮาส์กลับหนักหน่วงเสียยิ่งกว่าพายุฝน "ลดปืนลงเถอะ คิริล... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อเอาชีวิตพวกนาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเล็กน้อยเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปรดปรานของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบ เขาก้าวพ้นกรอบประตูเข้ามาด้วยท่าทีสุขุม นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองสภาพภายในห้องที่เพิ่งผ่านพ้นความตึงเครียดทางอารมณ์มาหมาดๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่รอยยิ้มเยาะหยันบนมุมปากของเจ้าพ่อค้าอาวุธเถื่อน คิริลยังคงไม่ลดปืนในมือ ปลายกระบอกสีดำสนิทเล็งตรงไปยังจุดตายของผู้มาเยือนอย่างแม่นยำ ดวงตาสีเทาเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระแวดระวัง "เวลานี้ ตีสองสี่สิบนาที ในเซฟเฮาส์ที่แม้แต่เงาของฉันยังไม่อยากเหยียบเข้ามา... ดีเทอร์ นายกล้ามากนะที่โผล่หัวมาที่นี่ด้วยตัวเอง" คิริลเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไว้ด้วยกระแสคลั่งที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ "หรือว่าหุ้นส่วนคนสำคัญจากเบอร์ลินเริ่มเบื่อหน่ายกับการหายใจซะแล้ว" ดีเทอร์ยกมือทั้งสองข้างขึ้นระดับอกเล็กน้อยเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แต่รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับเต็มไปด้วยเลศนัย เขากวาดสายตาผ่านไหล่กว้างของคิริลไปสบตากับพิมพ์มาดาที่ยืนหน้าเครียดอยู่ด้านหลัง "สวัสดีครับผู้หมวดพิมพ์มาดา... ดูท่าทางคุณจะยังปลอดภัยดี สินค้ามีค่าชิ้นนี้ของคิริลคงดูแลรักษาไว้ไม่ให้มีรอยขีดข่วนสินะครับ" ดีเทอร์ทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่ารำคาญในความรู้สึกของผม พิมพ์มาดากัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยฉายแววชิงชังอย่างปิดไม่มิด เธอจำหน้าชายคนนี้ได้ดี—หนึ่งในหัวเรือใหญ่ของเครือข่ายค้ามนุษย์และอาวุธข้ามชาติที่เชื่อมโยงกับปมการตายของครอบครัวเธอ "หุบปากซะ ดีเทอร์" พิมพ์มาดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามขยับตัวก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับมัน แต่ท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กของคิริลกลับยกขึ้นขวางเอวเธอไว้โดยไม่หันกลับมามอง แรงกดนั้นหนักหนแน่นจนเธอทำได้เพียงหายใจฮึดฮัดด้วยความขัดเคือง "ถอยไปยัยแมวป่า เธอยังไม่มีสิทธิ์ต่อรองอะไรในตอนนี้" คิริลกระซิบเสียงต่ำลอดไรฟันด้วยความดุดัน ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเต็มตัว "ว่าธุระของนายมา ดีเทอร์ ถ้ามันไม่คุ้มค่าพอที่จะแลกกับกระสุนในรังเพลิงนี้ เตรียมตัวฝังร่างไว้ที่นี่ได้เลย" ดีเทอร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เดินน่องผ่อนคลายเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งที่วางขวดไวน์และแก้วคริสตัลอยู่ เขารินไวน์สีแดงเข้มลงในแก้วด้วยท่าทีสบายอารมณ์ราวกับนี่คือห้องรับแขกในบ้านของตัวเอง ไม่ใช่เขตอันตรายของมาเฟียรัสเซีย "ใจร้อนเสียจริง คิริล... นายก็รู้ว่าเราทำธุรกิจร่วมกันมานานแค่ไหนแล้ว ฉันไม่ได้มาเพื่อเปิดฉากสงครามประสาทกับนายในคืนนี้หรอกนะ" ดีเทอร์จิบไวน์อึกหนึ่งก่อนจะวางแก้วลง "ฉันแค่ได้ข่าวว่า... สินค้าชิ้นพิเศษที่นายซ่อนไว้ มีข้อมูลบางอย่างที่ตำรวจสากลกำลังตามหา และบังเอิญว่า... ข้อมูลชุดนั้นมันอาจจะย้อนกลับมาแว้งกัดคอพวกเราทุกคนเข้าสักวัน" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที อุณห็ภูมิลดฮวบลงจนน่าใจหาย คิริลหรี่ตามองดีเทอร์นิ่ง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก "นายกำลังสงสัยความภักดีของฉัน... หรือกำลังหวาดกลัวผู้หญิงคนนี้กันแน่ ดีเทอร์?" "ฉันกลัวความโลภของนายต่างหาก คิริล" ดีเทอร์หันมาสบตากลับอย่างไม่เกรงกลัว "ผู้หญิงคนนี้สูญเสียทุกอย่างเพราะองค์กรของเรา ถ้าเธอรอดไปได้ คนแรกที่จะถูกเชือดคอก็คือพวกเรา... นายเก็บเธอไว้ข้างตัวแบบนี้ เพราะผลประโยชน์ หรือเพราะความหลงใหลชั่วครู่ชั่วยามกันแน่?" คำพูดของดีเทอร์จี้ตรงจุดดำมืดในความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยวระหว่างอัลฟ่าสายดาร์กกับเชลยสาวหัวรั้นทันที คิริลนิ่งไปชั่วอึดใจ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน แววตาสيเทาเข้มสะท้อนความดุดันและอำนาจเบ็ดเสร็จ "เรื่องนั้นมันเป็นเกมของฉัน... และไม่มีใครหน้าไหนมีสิทธิ์มาตั้งคำถามกับการตัดสินใจของฉันทั้งนั้น แม้แต่นาย ดีเทอร์" พิมพ์มาดายืนมองแผ่นหลังกว้างนั้นด้วยความรู้สึกที่สับสนระคนปั่นป่วน หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อดีเทอร์ แต่เป็นเพราะความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นยามที่คิริลเอ่ยปากปกป้องเธอ—แม้ว่ามันจะมาจากความต้องการที่จะครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวก็ตาม ดีเทอร์ยิ้มเยาะ ยกแก้วไวน์ขึ้นหมุนวนช้าๆ "ตามใจนายเถอะ คิริล ถ้านายมั่นใจว่าคุมเกมนี้ได้... แต่อย่าลืมว่าในแก้วไวน์ใบนี้ไม่ได้มีแค่รสชาติหอมหวานขององุ่นชั้นดีหรอกนะ บางครั้ง... พิษร้ายก็มักจะซ่อนอยู่ใต้ความลุ่มหลงเสมอ" พูดจบ ดีเทอร์ก็วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เสียงแก้วกระทบเนื้อไม้ดัง "กริ๊ก" เบาๆ ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินกลับออกไปทางเดิมอย่างไม่รีบร้อน ทิ้งความตึงเครียดและกลิ่นอายอันตรายไว้เบื้องหลัง ประตูเหล็กปิดสนิทลงอีกครั้ง ความเงียบกลับมาปกคลุมเซฟเฮาส์แห่งนี้ คิริลยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะหันขวับกลับมา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวพิมพ์มาดาราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อเข้ามุมมืด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของเธอแล้วดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับร่างบาง "คิริล... ปล่อยนะ!" พิมพ์มาดาอุทานด้วยความตกใจ พยายามขัดขืนแต่แรงของเธอกลับเทียบไม่ได้เลยกับอัลฟ่าหนุ่มที่กำลังเดือดดาล คิริลไม่สนใจเสียงประท้วง มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาตรึงคางนอมเรียวของเธอให้เงยขึ้นรับสายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความเร่าร้อนและหวงแหน นัยน์ตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับจะแผดเผาให้มอดไหม้ "เธอได้ยินที่มันพูดไหม, พิมพ์มาดา?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มจนขนลุกซู่ "มันบอกว่า... มีพิษซ่อนอยู่ใต้ความลุ่มหลง" พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ปากจะพยายามเม้มแน่นเพื่อแสดงความแข็งกร้าว แต่ร่างกายกลับสั่นเทาด้วยแรงดึงดูดอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ฉัน... ฉันไม่สนข้อตกลงบ้าๆ ของพวกแกทั้งนั้น..." คิริลหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ต่ำทุ้มและน่ากลัว เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูของเธอ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นคำสั่งเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิ... ว่าเธอกล้าพอที่จะกลืนพิษแก้วนี้ลงไป หรือจะยอมจำนนให้ฉันแผดเผาจนไม่เหลือซากคาอ้อมแขนนี้กันแน่... ยัยแมวป่า" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำพูดของเธออย่างดิบเถื่อนและเร่าร้อนในวินาทีต่อมา... - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของภาคินทร์เที่ยงคืนเสมอนะครับ