การกลับมาของกู้เฉิน

“แม่คะ... แกงถ้วยนี้ ถ้าหากว่าทานไม่หมด รังแต่จะทำให้เสียรสชาติอันล้ำค่าไปเสียเปล่าๆ นะคะ” น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงไว้ด้วยประกายคมกริบดั่งมีดเจียระไน ดังขึ้นทำลายความเงียบงันที่ปกคลุมห้องอาหารจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน หลินฟางเซียนยกยิ้มมุมปากอย่างงดงาม ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับทำให้แผ่นหลังของแม่สามีสกุลกู้เย็นวาบราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งขั้วโลก กู้เฉินชะงักฝ่ามือที่เอื้อมมาหมายจะคว้าข้อมือภรรยา สายตาคมกริบของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนกวาดมองไปรอบโต๊ะอาหาร บรรยากาศรอบตัวเขาแผ่ซ่านไอสังหารจางๆ ที่ได้มาจากการปฏิบัติภารกิจลับระดับชาติ เขากลับมาเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน และภาพที่ปรากฏต่อสายตาก็คือมารดาบังเกิดเกล้ากำลังทำท่าทางฮึดฮัดจะเอาเรื่องภรรยาตัวน้อยของเขาอีกแล้ว “ฟางเซียน... เธอ... เธอพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!” แม่สามีสะดุ้งสุดตัว รีบดึงชามแกงเข้าหาตัวราวกับกลัวว่ามันจะบินหนี ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดระแวงระคนตกใจ เมื่อครู่นี้... หรือว่าลูกสะใภ้คนนี้จะล่วงรู้แผนการสกปรกที่นางซุกซ่อนไว้เบื้องหลังถ้วยแกงป่าสมุนไพรนี่แล้ว? “เหลวไหลหรือคะแม่?” ฟางเซียนหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูไพเราะราวกับกระดิ่งเงิน แต่กลับกดดันคนฟังจนหายใจไม่ทั่วท้อง หญิงสาวค่อยๆ วางทัพพีลงกระทบขอบชามกระเบื้องเคลือบอย่างแผ่วเบา ทว่ามั่นคง “แกงป่าใส่รากยอและสมุนไพรขับเลือดสูตรนี้ แม่ต้มเคี่ยวมาตั้งแต่บ่ายแก่ๆ ตั้งใจจะเอาไว้บำรุงใครกันแน่คะ? ในเมื่อสามีของฉันเพิ่งก้าวเท้าเข้าบ้านมาหมาดๆ เขายังไม่ทันได้นั่งพักเหนื่อย แม่กลับรีบเร่งคะั้นคะยอให้ฉันเป็นคนตักเสิร์ฟ... ช่างเป็นความใส่ใจที่ลึกซึ้งเสียจนฉันรู้สึกซาบซึ้งใจจนน้ำตาแทบไหลเลยล่ะค่ะ” “แก... แกหมายความว่ายังไง! ฉันเป็นแม่นะ! จะทำอาหารบำรุงลูกชายตัวเองมันผิดตรงไหนกัน!” แม่สามีแผדเสียงแหลมสูงกลบเกลื่อนความพิรุธ สองมือสั่นเทาจนเกือบทำชามแกงหกเลอะเทอะ “การบำรุงลูกชายไม่ผิดหรอกค่ะแม่... แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า สมุนไพรที่ใส่ลงไปในหม้อนี้ มันไม่ใช่สมุนไพรบำรุงทั่วไปน่ะสิคะ” ฟางเซียนหรี่ตาลง รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะอาหารทีละน้อย ท่วงท่าสง่างามราวนางพญาเสือที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “ในมิติ... เอ๊ย ในตำราสมุนไพรโบราณที่ฉันเคยศึกษามา รากยอชนิดนี้ หากนำมาเคี่ยวกับสมุนไพรฤทธิ์เย็นจัด จะมีสรรพคุณในการขับของเสียและ... ทำให้ร่างกายอ่อนเปลี้ยเพลียแรง ชั่วคราว เหมาะมากสำหรับการ ‘จัดฉาก’ ให้ใครบางคนล้มป่วยลงอย่างไร้สาเหตุ เพื่อจะได้โยนความผิดให้คนอื่น... ว่าไหมคะกู้เฉิน?” ประโยคสุดท้าย หญิงสาวเบนสายตาคมปลาบไปยังสามีร่างสูงใหญ่ที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลัง กู้เฉินขมวดคิ้วมุ่น ดวงตาคู่คมฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาไม่ได้มองมารดาผู้ให้กำเนิด แต่สายตากลับทอดมองภรรยาด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเป็นห่วง หวงแหน และทึ่งในความฉลาดทันคนของเธอ นายทหารหนุ่มก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวภรรยา ฝ่ามือหนาเอื้อมไปโอบไหล่บางไว้หลวมๆ เป็นการประกาศจุดยืนอย่างชัดเจนว่าเขาอยู่ข้างใคร “แม่ครับ...” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงคำเดียว แต่มันกลับทรงพลังราวน้ำหนักค้อนเหล็กทุบลงกลางใจคนฟัง กู้เฉินกวาดสายตามองมารดาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชา “ผมบอกแม่แล้วไม่ใช่เหรอครับ ว่าอย่ามายุ่งกับฟางเซียน ถ้าผมไม่อยู่แล้วบ้านหลังนี้ยังวุ่นวายไม่เลิก เห็นทีผมคงต้องทำเรื่องย้ายทะเบียนบ้านของเราออกไปอยู่ที่ค่ายทหารอย่างถาวรแล้วกระมังครับ” “อะ... ไอ้ลูกอกตัญญู! แกเห็นผู้หญิงคนนี้ดีกว่าแม่หรอกเรอะ!” แม่สามีโกรจนตัวสั่นเทา ชี้หน้าบุตรชายด้วยความคับแค้นใจ “ฉันอุ้มท้องแกมานะ! แกกล้าขู่แม่เพราะอีสะใภ้ปากร้ายนี่งั้นเหรอ!” “ผมไม่ได้ขู่ครับแม่... แต่ผมพูดจริง” กู้เฉินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น “และที่สำคัญ... การที่ผมกลับมากะทันหันในครั้งนี้ ไม่ใช่เพราะคิดถึงบ้านหลังนี้หรอกครับ แต่ผมได้กลิ่น ‘ความเน่าเฟะ’ บางอย่าง ที่พวกคนโลภในครอบครัวเรากำลังร่วมมือกันทำลับหลังผมต่างหาก” สิ้นคำพูดของกู้เฉิน อุณหภูมิภายในห้องอาหารก็ราวกับดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที ใบหน้าของแม่สามีเผือดซีดลงจนกลายเป็นสีเทา ร่างชราทรุดฮวบลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยความหมดแรง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นกลัวสุดขีด เขารู้... ลูกชายคนนี้ฉลาดเป็นกรด ยิ่งออกไปปฏิบัติภารกิจลับในพื้นที่ชายแดนมานานหลายเดือน ความระแวดระวังและสายตาที่มองทะลุปรุโปร่งยิ่งเฉียบคมราวกับใบมีดโกน! ฟางเซียนลอบยิ้มในใจ เธอกวาดสายตามองท่าทีลุกลี้ลุกลนของแม่สามีแล้วก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึง ‘ความลับ’ ที่กู้เฉินเพิ่งจะหอบหิ้วกลับมาด้วย ใช่... สามีของเธอไม่ได้กลับมามือเปล่า ในกระเป๋าเป้ทหารใบใหญ่ที่วางอยู่ตรงมุมห้อง ไม่ได้มีเพียงแค่เสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นหรือจดหมายราชการ แต่ยังมีเอกสารชิ้นสำคัญที่เกี่ยวข้องกับการฮุบที่ดินทำกินของตระกูลกู้โดยน้ำมือของบรรดาญาติฝ่ายพ่อที่จ้องสูบเลือดสูบเนื้อ ซึ่งแม่สามีแอบไปเซ็นสัญญาขายฝากไว้เบื้องหลัง โดยหวังจะฮุบเงินก้อนโตมาปรเปรอให้ลูกชายคนเล็กที่ติดการพนัน! “กู้เฉินคะ...” ฟางเซียนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลชวนฟัง ทว่ากลับสร้างความตื่นตระหนกให้แม่สามียิ่งกว่าเดิม “ในเมื่อคุณกลับมาเหนื่อยๆ แบบนี้ อย่าเพิ่งมาอารมณ์เสียกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเลยค่ะ ไปค่ะ... เข้าไปพักผ่อนล้างหน้าล้างตาก่อน ส่วนแกงถ้วยนี้... เดี๋ยวฉันจะจัดการ ‘เททิ้ง’ ให้ถูกที่ถูกทางเอง รับรองว่าจะไม่มีสารพิษตกค้างหลงเหลือให้เป็นเสนียดจัญไรแก่บ้านเราอย่างแน่นอนค่ะ” “อืม... ฟังเธอทั้งหมดนั่นแหละภรรยา” กู้เฉินพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสนามรบ เขายอมลดตัวลงโอบเอวบางของภรรยาอย่างรักใคร่ ท่าทีที่ปฏิบัติราวกับเธอกลัวเธอจะบอบช้ำ ทำเอาแม่สามีที่นั่งอยู่ตรงข้ามแทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความริษยา ทว่า... ในวินาทีที่กู้เฉินกำลังจะพาภรรยาเดินเลี่ยงออกไปจากห้องอาหารนั้นเอง เสียงเคาะประตูกระแทกกระทั้นอย่างรุนแรงจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน! *ปัง! ปัง! ปัง!* “เปิดประตูโว้ย! หลินฟางเซียน! นังสะใภ้ตัวแสบ แกกล้าดียังไงถึงกล้าแจ้งตำรวจมาจับลูกชายฉัน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันพังบ้านแกแน่!” เสียงแผดแหลมของป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าด้านหน้าทนดังทะลุประตูไม้เก่าๆ เข้ามา พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว บ่งบอกว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาคนเดียว แต่คงยกพวกมาหมายจะฉีกอกเธอให้เป็นชิ้นๆ! กู้เฉินชะงักฝีเท้า ใบหน้าคมเข้มที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงเมื่อครู่ กลับมาเคร่งขรึมและดุดันขึ้นอีกครั้ง รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับพายุลูกใหญ่ที่กำลังก่อตัว ฟางเซียนหรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง... หึ ในที่สุด ‘ปลาตัวใหญ่’ ก็ว่าיเข้าอวยชัยให้เธอนำมาทำเมนูเด็ดฟาดหัวส่งท้ายในค่ำคืนนี้แล้วสินะคะ หญิงสาวหันไปสบตากับสามีหนุ่ม ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าเกมการเอาคืนตระกูลจอมสูบเลือดสูบเนื้อชุดใหญ่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงแล้ว! และในขณะที่กู้เฉินกำลังจะก้าวเท้าเดินไปปลดกลอนประตูเพื่อต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากระเบียงหลังบ้าน พร้อมกับเงาร่างของบุรุษปริศนาในชุดเสื้อคลุมสีเข้มที่ปีนกำแพงเข้ามาอย่างเงียบเชียบ... ก่อนที่กระดาษโน้ตเปื้อนคราบเลือดแผ่นหนึ่งจะถูกโยนตก แทบเท้าของฟางเซียน พร้อมกับข้อความสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ว่า: *“ระวังตัวไว้... คนในค่ายไม่ได้มีแค่พวกเราที่ไว้ใจได้”* ฟางเซียนก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น หัวใจกระตุกวูบไปชั่วขณะ! --- *ครัวคุณยายขอขอบคุณคุณรี้ดทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนรสชาติความแซ่บสะใจนี้ด้วยดีเสมอมานะคะ!*