ความขัดแย้งที่เริ่มก่อตัว

"ของในไหหมักซีיוวชุดนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะยายแก่บ้านนั้นแอบสาดน้ำเกลือเค็มจัดลงไปตอนกลางคืน ป่านนี้กลิ่นคงหอมตลบอบอวลไปสามบ้านแปดบ้านแล้วค่ะ!" เสียงกระแทกกระทั้นของป้าสะใภ้ใหญ่แห่งตระกูลกู้ดังแว่วมาจากหลังรั้วไม้ไผ่ พร้อมกับเสียงหัวเราะคิกคักสมอกสมใจของบรรดาญาติห่างๆ ที่จงใจรวมตัวกันนินทาเสียงดังให้ถึงหูคนในบ้าน หลินฟางเซียนชะงักมือที่กำลังนวดแป้งสาลีเนื้อเนียนสำหรับทำ 'ซาลาเปาไส้หมูสับซอสหมาล่าสูตรโบราณ' ดวงตากลมโตฉายแววเย็นเยียบขึ้นวูบหนึ่ง เธอไม่ได้วิ่งออกไปโวยวายตีโพยตีพายเหมือนที่พวกมันวาดฝันไว้ ทว่าริมฝีปากอิ่มกลับคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนที่มองอยู่ใกล้ๆ อย่างพันจ่ากู้เฉินถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่นแทนพวกปากมากเหล่านั้น สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาโอบเอวภรรยาจากด้านหลัง ฝ่ามือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธและถือจอบไถนาค่อยๆ เกลี่ยแป้งเปื้อนแก้มเนียนของเธอออกอย่างเบามือ สายตาคมกริบมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความขุ่นเคือง "พี่ออกไปจัดการเองค่ะ... พวกนี้ชักจะได้ใจกันใหญ่" "ไม่ต้องหريكค่ะ, สามี" ฟางเซียนเอ่ยเสียงนุ่ม มือเรียวยังคงนวดแป้งต่อไปอย่างเป็นจังหวะ "ปล่อยให้เห่าไปเถอะค่ะ ยิ่งพวกมันพยายามสร้างเรื่องใส่ร้าย ป้ายสีเรามากเท่าไหร่... ฟ้าดินก็ยิ่งเปิดทางให้เราฟาดหน้าพวกมันได้เจ็บแสบมากขึ้นเท่านั้น จำคำของฉันไว้นะคะ... คนโง่ที่คิดจะขุดหลุมฝังคนอื่น สุดท้ายมักจะเป็นคนที่ตกลงไปนอนดิ้นอยู่ในหลุมนั้นเองเสมอ" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งมีดบินเล่มเล็กกรีดลงกลางใจ กู้เฉินมองภรรยาด้วยความรักและทึ่งระคนกัน ผู้หญิงคนนี้ไม่เพียงแต่ทำอาหารอร่อยจนสร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำจากการค้าขายลับๆ ในตลาดมืด แต่ความเฉลียวฉลาดทันคนของเธอยังน่ากลัวยิ่งกว่ากองร้อยทหารราบเสียอีก เหตุการณ์เมื่อวานซืนยังคงชัดเจนในความทรงจำ แม่สามีสกุลกู้ร่วมมือกับญาติพี่น้องปล่อยข่าวลือว่า 'สูตรอาหารและสินค้าในร้านค้าของฟางเซียนได้มาจากการขโมยของหลวง' แถมยังอ้างว่าเธอเป็นตัวกาลกิณีที่ทำให้ตระกูลกู้ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง หวังจะกดดันให้กู้เฉินหย่าขาดแล้วไล่เธอออกจากบ้านมือเปล่า เพื่อที่พวกมันจะได้ฮุบเงินสดและสินค้าในมิติพิเศษของเธอมาเป็นของตนเอง แต่พวกมันคาดไม่ถึงเลยว่า... ทุกความเคลื่อนไหวอยู่ในสายตาของฟางเซียนผ่านระบบกล้องวงจรปิดในมิติห้างสรรพสินค้าทั้งหมด! "วันนี้เราจะทำเมนูเด็ดค่ะ กู้เฉิน..." ฟางเซียนหันมาสบตาคมเข้มของสามี รอยยิ้มซุกซนปรากฏขึ้นที่มุมปาก "หมูสามชั้นตุ๋นพะโล้เครื่องเทศจีนโบราณ ผัดด้วยพริกแห้งฮวาเจียวคั่วหอมๆ ราดบนข้าวสวยร้อนๆ... ฉันอยากรู้จริ๊งๆ ว่า กลิ่นหอมฟุ้งที่ลอยข้ามรั้วไปเตะจมูกคนแถวนี้ จะทำให้พวกไส้แห้งปากเปรดพวกนั้นน้ำลายสอจนลงไปดิ้นพล่านกับพื้นได้สักกี่น้ำ" ขณะที่สองสามีภรรยากำลังเตรียมวัตถุดิบด้วยความรื่นรมย์ ด้านนอกรั้วบ้านสถานการณ์เริ่มทวีความตึงเครียดขึ้น แม่สามีสกุลกู้เดินนําลิ่วเข้ามาในเขตบ้านด้วยท่าทางวางอำนาจ มือเหี่ยวย่นชี้หน้าด่าทอเสียงแหลมสูง "นังสะใภ้ตัวดี! แกยังมีความหน้าด้านอยู่กินในบ้านหลังนี้อีกเรอะ! ชาวบ้านเขาลือกันทั่วว่าของที่แกเอามาขายเป็นของผิดกฎหมายที่ขโมยมาจากคลังกองทัพ! แกอยากให้ลูกชายฉันติดคุกหัวโตหรือไงถึงได้ทำตัวระยำแบบนี้!" ฟางเซียนค่อยๆ วางมีดลงบนเขียงอย่างใจเย็น เธอกลั้วหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เดินออกไปเผชิญหน้ากับแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวรอหาเรื่องอยู่กลางลานบ้าน ดวงตาคู่คมจ้องมองหญิงสูงวัยผู้ให้กำเนิดสามีด้วยแววตานิ่งสนิทไร้ความยำเกรง "คุณแม่คะ..." ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล แต่กังวานชัดเจนจนคนที่แอบดูอยู่แถวรั้วต้องเงียบกริบเพื่อเงี่ยหูฟัง "ก่อนที่ท่านจะกล่าวหาว่าฉันขโมยของหลวง กรุณาใช้สมองส่วนน้อยที่มีคิดทบทวนดูให้ดีเสียก่อนนะคะว่า... ลำพังแค่กุญแจคลังสินค้า และยามเฝ้าประตูที่มีสุนัขดมกลิ่นของกองทัพ ถ้าฉันเป็นแค่ภรรยาชาวนาธรรมดา จะมีปัญญาเดินเข้าไปหยิบฉวยของออกมาได้อย่างไร? หรือว่า... ท่านกำลังยอมรับทางอ้อมว่า ลูกชายของท่าน ซึ่งเป็นถึงพันจ่าผู้ดูแลคลังสินค้าโดยตรง เป็นคนพาฉันเข้าไปขนของกันแนคะ?" คำพูดประโยคเดียว ทำเอาแม่สามีหน้าซีดเผือดอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เพราะไม่คิดว่าลูกสะใภ้จะตลบหลังด้วยข้อหานี้ ซึ่งหากลามปามไปถึงกองทัพ ลูกชายคนโปรดของนางอาจจะซวยไปด้วยจริงๆ "แก... แกกล้าดียังไงมาโยนความผิดให้พี่ชายแก!" แม่สามีแว้ดขึ้นด้วยความจนมุม "ฉันไม่ได้โยนความผิดให้ใครค่ะ ฉันแค่พูดความจริงตามตรรกะของคนที่มีสติปัญญา" ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว แรงกดดันรอบตัวทำให้แม่สามีต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "และถ้าใครยังกล้าปล่อยข่าวลือเสียหายใส่ร้ายฉันอีก... หลักฐานการยักยอกเงินกองกลางของตระกูลกู้ที่พวกท่านร่วมมือกันทำเมื่อปีที่แล้ว รวมถึงบัญชีลับที่แอบขายโควตาเสบียง... ฉันคงต้องส่งมันไปถึงโต๊ะผู้บังคับบัญชาของกองทัพในวันพรุ่งนี้พอดิบพอดีเลยล่ะค่ะ!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที บรรดาญาติที่แอบฟังอยู่ต่างหน้าถอดสี รีบทยอยถอยกรูดออกจากรั้วบ้านราวกับเห็นผี เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าเรื่องทุจริตในตระกูลนั้นมีมูลความจริง และถ้าทางการตรวจสอบขึ้นมาจริงๆ มีหวังได้ไปนอนกินข้าวแดงในคุกกันยกครัวแน่ แม่สามีตัวสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว นางชี้หน้าฟางเซียนด้วยมือที่สั่นระริก "แก... นังตัวแสบ... แกมันปีศาจชัดๆ!" "ขอบคุณที่ชมค่ะ" ฟางเซียนยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้หนึ่งที "เชิญกลับไปพักผ่อนที่บ้านของท่านเถอะค่ะ แก่แล้ว อย่าเที่ยวเดินตากแดดตากลมตะโกนโวยวายให้เสียสุขภาพอนามัยเลยนะคะ เดี๋ยวดันความดันขึ้นตายไปจะหาว่าฉันไม่เตือน" เมื่อจัดการพวกตัวน่ารำคาญจนกระเจิงไปหมดแล้ว บรรยากาศแสนอบอุ่นในครัวก็กลับคืนมาอีกครั้ง กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีนผสมผสานกับน้ำตาลเคี่ยวจนเป็นคาราเมลสีอำพันเริ่มส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วบริเวณบ้าน หมูสามชั้นหั่นเต๋าชิ้นโตถูกเคี่ยวจนนุ่มละลายในปาก น้ำซุปพะโล้เข้มข้นเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยไปไกลเกินกว่ารั้วบ้านสิบเมตร ฟางเซียนตักข้าวสวยร้อนๆ ใส่ชาม ราดด้วยหมูตุ๋นพะโล้ฉ่ำๆ โปะด้วยไข่ต้มพะโล้สีเข้มที่ซึมซับเครื่องเทศจนเข้าเนื้อ โรยหน้าด้วยผักชีสดสีเขียวขจี ส่งส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนกู้เฉินถึงกับกลืนน้ำลาย ทว่า ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะตักอาหารเข้าปากเพื่อลิ้มรสความอร่อยหลังจากผ่านศึกหนักมาได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอย่างรุนแรง... *ก๊อกๆๆ!* ไม่ใช่เสียงเคาะของชาวบ้านทั่วไป แต่เป็นเสียงเคาะแบบจังหวะราชการที่หนักแน่นและเร่งรีบ กู้เฉินขมวดคิ้วลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู ทันทีที่บานประตูไม้เปิดออก นายทหารยศนายร้อยคนหนึ่งก็ยืนหน้าตาตื่นตระหนก ถือเอกสารตราครุฑสีแดงฉานในมือ พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงหอบเหนื่อยว่า... "พันจ่ากู้! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ทางกองทัพได้รับจดหมายสนเท่ห์กล่าวหาว่าภรรยาของคุณ... เป็นสายลับต่างชาติที่แฝงตัวมาขโมยสูตรลับอาหารยุทธศาสตร์ และตอนนี้ท่านผู้บัญชาการกำลังนำกำลังมาตรวจสอบบ้านของคุณด้วยตัวเองครับ!" ฟางเซียนชะงักช้อนในมือ รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งในพริบตา ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ!