การตัดสินใจแยกบ้าน

"เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้ามาทวงเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยของสกุลกู้!" เสียงทุ้มห้าวหยาบคายตะโกนก้องท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล พร้อมกับเงาร่างใหญ่โตหลายร่างที่ทาบทับลงบนบานหน้าต่างกระดาษสา เสียงทุบไม้กระแทกประตูดังโครมครามจนโครงเรือนเก่าคร่ำคร่าสั่นสะเทือน หลินฟางเซียนมิได้ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย นางค่อยๆ วางถ้วยน้ำชาสมุนไพรที่เพิ่งปรุงเสร็จลงบนโต๊ะไม้ไผ่ ดวงตากลมโตฉายแววเยียบเย็นราวกับมองดูตัวตลกที่กำลังเล่นละครฉากใหญ่ ในมิติห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังจิตสำนึกของนาง อุปกรณ์วิเคราะห์เสียงและกล้องวงจรปิดขนาดจิ๋วกำลังทำงานอย่างเงียบเชเชียบ ปรากฏภาพของบรรดาเจ้าหนี้หน้าเลือดจากตำบลข้างเคียงที่แม่สามีตัวดีแอบไปกู้ยืมมาเพื่อเอาใจพี่ชายคนโตของสามี โดยใช้ชื่อของกู้เฉินเป็นผู้ค้ำประกันโดยที่เจ้าตัวไม่รู้เรื่องรู้ราว "ฟางเซียน..." เสียงทุ้มต่ำของกู้เฉินดังขึ้นข้างกาย ชายหนุ่มก้าวออกมาจากมุมมืด ร่างกายกำยำในชุดเสื้อกล้ามทหารเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อตึงEเกร็ง ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง ดวงตาคู่นคมกริบดุจพญาเหยี่ยวฉายแววอำมหิตจนน่ากลัว มือหนาเอื้อมมาจับมือบางของภรรยาไว้แน่น "เจ้าอยู่ข้างหลังข้า เดี๋ยวข้าจัดการเอง" ฟางเซียนอมยิ้มบางเบา นางดึงมือกลับเบาๆ แล้วส่ายหน้า "สามีเจ้าค่ะ คนพวกนี้มาด้วยความโลภ หากท่านใช้กำลังแก้ปัญหา พวกมันก็จะมีข้ออ้างไปฟ้องร้องทางการและประจานพวกเราไม่จบไม่สิ้น... วันนี้แหละ คือวันที่เราจะตัดรากถอนโคนปัญหาเรื้อรังนี้เสียที" แอด... เสียงบานประตูไม้เก่าแก่ถูกผลักเปิดออก กู้เฉินก้าวออกไปยืนตระหง่านขวางทางเข้า รัศมีอำมหิตของนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชนแผ่ซ่านจนพวกนักเลงหัวไม้ชะงักถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "พวกเจ้ากล้าดียังไงมาโวยวายยามวิกาลที่เรือนของข้า!" กู้เฉินเค้นเสียงคำรามต่ำ "โอ๊ะ! พ่อหนุ่มนายทหารผู้กล้ากลับมาแล้วนี่!" ชายร่างอ้วนท้วนไว้หนวดเคราครึ้ม หัวหน้ากลุ่มเจ้าหนี้หัวเราะเยาะ "แม่ของเจ้าเซ็นสัญญากู้ยืมเงินห้าสิบตำลึงทอง พร้อมดอกเบี้ยทบต้นทบดอกรวมเป็นแปดสิบตำลึง! ในเมื่อเจ้าเป็นลูกชาย และบ้านหลังนี้ก็เป็นทรัพย์สินของสกุลกู้ ถ้าไม่มีเงินจ่าย ก็เอาตัวภรรยาขี้โรคของเจ้ามาขัดดอกเสียดีๆ!" สิ้นคำพูดนั้น แววตากู้เฉินก็วาวโรจน์ขึ้น ร่างสูงใหญ่พุ่งเข้าประชิดตัวหัวหน้ากลุ่มนักเลงในพริบตาเดียว มือหนาคว้าคอเสื้ออีกฝ่ายกระชากขึ้นมาจนเท้าลอยเหนือพื้นด้วยมือเดียว แรงกดดันมหาศาลทำให้ชายอ้วนหน้าเขียวคล้ำหายใจไม่ออก "พูดจาให้มันระวังปากหน่อย หากไม่อยากให้คอของเจ้าหลุดจากบ่า" กู้เฉินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ "ใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ ท่านพี่" ฟางเซียนเดินทอดน่องออกมาจากความมืด ใบหน้างามประดับรอยยิ้มพิมใจแต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความอบอุ่น นางกวาดสายตามองกลุ่มเจ้าหนี้ที่เริ่มหน้าถอดสี "อยากได้เงินแปดสิบตำลึงนักใช่ไหมเจ้าคะ? ได้... แต่ต้องดูว่าพวกท่านมีปัญญาเอาไปหรือเปล่า" นางตบมือเบาๆ สองครั้ง ประตูห้องโถงด้านหลังก็เปิดออก กลิ่นหอมอวลของเครื่องเทศโบราณนานาชนิด ไม่ว่าจะเป็นกานพลู ลูกจันทน์เทศ พริกไทยเสฉวน และอบเชย ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณจนกลบกลิ่นอับยามค่ำคืนสนิท บนโต๊ะไม้มีหม้อดินขนาดใหญ่ที่กำลังเคี่ยว "น้ำซุปพะโล้สูตรโบราณพันปี" ส่งควันฉุยสีอำพัน กลิ่นหอมเย้ายวนใจจนคนท้องร้องจ๊อกขึ้นมาทันที แม่สามีสกุลกู้ที่แอบหลบอยู่หลังมุมเสาถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือมาขยุ้มชายเสื้อตัวเองด้วยความหิวและโลภปนเป "เจ้า... เจ้าหมายความว่ายังไง เอาอาหารมาล่อพวกข้าเรอะ?" หัวหน้าโจรเค้นเสียงถามหลังจากกู้เฉินยอมปล่อยมือให้ตกลงมากระแทกพื้น "ข้าไม่ได้ล่อพวกท่านด้วยอาหาร... แต่ข้ากำลังจะใช้ 'สัญญาฉบับใหม่' มาแลกกับอิสรภาพของพวกเราต่างหากเจ้าค่ะ" ฟางเซียนก้าวเข้าไปใกล้ หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ "สัญญากู้ยืมเงินที่พวกท่านถืออยู่ แม่สามีของข้าเป็นคนทำขึ้นโดยพลพรรคและไม่มีลายมือชื่อของบุตรชายผู้เป็นเจ้าบ้านอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ข้าสามารถฟ้องร้องเอาผิดพวกท่านฐานปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยเกินอัตราได้ทันทีในยามเช้า... แต่อย่างว่าแหละ ข้าใจดี ไม่อยากให้เสียเวลาขึ้นโรงขึ้นศาล" นางยื่นกระดาษอีกแผ่นให้ดู "ทางเลือกที่หนึ่ง: พวกท่านแจ้งทางการแล้วรอรับหมายเรียกพร้อมข้อหาปล่อยเงินกู้เถื่อน หรือทางเลือกที่สอง... เซ็นหนังสือสัญญา 'แยกบ้านและตัดขาดความเกี่ยวพันทางการเงิน' ฉบับนี้ต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านและพยานในคืนนี้ แลกกับการที่ข้าจะมอบสูตรลับ 'หมูพะโล้ตุ๋นยาจีน' พร้อมเงินสดสำรองยี่สิบตำลึงให้พวกท่านไปตั้งตัวทันที!" ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณชั่วขณะ กลุ่มเจ้าหนี้หันไปมองหน้ากันเอง กลิ่นหอมของหมูพะโล้ที่ลอยเตะจมูกช่างยั่วยวนใจเสียเหลือเกิน ยิ่งได้ยินคำว่าสูตรอาหารลับที่สามารถนำไปเปิดโรงเตี๊ยมทำกำไรได้มหาศาล ดวงตาของพวกมันก็เป็นประกายวาววับยิ่งกว่าเห็นทองคำ "เจ้าแน่ใจนะว่าจะให้สูตรอาหารนั่นจริงๆ?" หัวหน้าโจรละล่ำละลักถาม "คนอย่างหลินฟางเซียนพูดคำไหนคำนั้นเจ้าค่ะ" นางยิ้มละมุน "แต่มีข้อแม้ว่า... นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ครอบครัวสกุลกู้สายหลักจะต้องเซ็นชื่อยอมรับว่าสามีภรรยาเราได้แยกบ้านออกไปอยู่อย่างอิสระ ห้ามมาเกี่ยวข้องหรือสูบเลือดสูบเนื้อจากพวกเราอีกเป็นอันขาด!" แม่สามีสกุลกู้วิ่งแจ้นออกมาจากมุมมืดทันที ใบหน้าเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว "นังสะไภ้ตัวดี! แกกล้าดียังไงมาบังคับให้ข้าแยกบ้าน! แกคิดจะตัดหางปล่อยวัดพวกเราเรอะ!" ฟางเซียนหันไปมองแม่สามีด้วยแววตานิ่งสนิท เสียงใสเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจน "ท่านแม่... ท่านอยากได้เงินไปปรนเปรอพี่ใหญ่จนบ้านจะพังอยู่แล้วนี่เจ้าคะ? ข้ากับสามีทำมาหากินด้วยลำแข้งตัวเอง ย่อมไม่อยากแบกรับหนี้สินที่พวกท่านก่อขึ้น หากท่านรักลูกชายคนโปรดนัก ก็เชิญอยู่รับกรรมกันตามลำพังเถอะเจ้าค่ะ" กู้เฉินก้าวมายืนเคียงข้างภรรยา แววตาแข็งกร้าวทอดมองมารดาแท้ๆ ของตนเองอย่างไร้เยื่อใย "ที่แม่พูด... ข้าเห็นด้วยกับฟางเซียนทุกประการ นับแต่วันนี้เป็นต้นไป เบี้ยหวัดทหารของข้าจะไม่ส่งมาที่เรือนนี้อีกแล้ว" "เจ้า... เจ้าคนอกตัญญู!" แม่สามีร้องกรี๊ดลั่น ทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้นเมื่อรู้ว่าแหล่งเงินทองของนางขาดสะบั้นลงแล้วจริงๆ ฝ่ายหัวหน้าโจรเห็นท่าไม่ดี รีบคว้าพู่กันจุ่มหมึกแล้วกดประทับลายนิ้วมือลงบนสัญญาแยกบ้านและหนังสือสلاحสิทธิ์ทันทีอย่างไม่ลังเล เมื่อผลประโยชน์ตรงหน้ามีค่ามากกว่าการทวงหนี้กับคนจนตรอก ฟางเซียนรับเอกสารมาตรวจสอบความถูกต้องด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหยิบห่อกระดาษบรรจุเครื่องเทศสูตรลับและถุงเงินยี่สิบตำลึงโยนให้พวกมันไป ครู่ต่อมา กลุ่มเจ้าหนี้และนักเลงต่างพากันล่าถอยหายลับไปในความมืด เหลือไว้เพียงความเงียบสงบที่โรยตัวลงมาอีกครั้ง บนโต๊ะไม้กลางเรือน หม้อพะโล้ยังคงส่งกลิ่นหอมกรุ่นยั่วยวน กู้เฉินถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ก่อนจะหันมาโอบกอดร่างบางของภรรยาไว้แน่น ใบหน้าคมซบลงบนลาดไหล่เล็ก "ข้าขอโทษนะฟางเซียน ที่ทำให้เจ้าต้องเหนื่อยและลำบากใจกับครอบครัวเฮงซวยของข้า" "ท่านพูดอะไรกันเจ้าคะท่านพี่..." ฟางเซียนเอื้อมมือไปลูบหลังหนาเบาๆ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ต่อจากนี้ไป ไม่มีใครมาขัดขวางความร่ำรวยของเราได้อีกแล้ว... อ้อ จริงสิเจ้าคะ" นางผละออกจากอ้อมกอดเล็กน้อย หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบชิ้นหมูพะโล้สีเข้มตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปากส่งเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ กลิ่นหอมหวานเค็มกลมกล่อมกระจายไปทั่วโพรงปาก ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับด้วยความสุขจากการทำกำไรก้อนโต "พรุ่งนี้เช้า... ตลาดมืดฝั่งตะวันตกจะเปิดทำการแล้วนะเจ้าคะ ท่านพร้อมจะไปช่วยภรรยาคนนี้ 'ฟาดกำไร' แลกเงินตำลึงก้อนโตหรือยังเจ้าคะ?" ทว่า ทันใดนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นอีกครั้ง... ปัง! ปัง! ปัง! ไม่ใช่เสียงของเจ้าหนี้ แต่เป็นเสียงเคาะสามครั้งรวดตามรหัสลับที่คุ้นเคย พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของบุรุษผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาจากเงาสลัวหน้าประตูเรือน—บุคคลที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ในยามวิกาลอย่างเด็ดขาด! "คุณหนูหลิน... ข้าได้รับคำสั่งจาก 'นายท่านใหญ่แห่งจวนสกุลเซียว' ให้มารับตัวท่านกลับไปรับตำแหน่งเชฟหลวงตามสัญญาแล้วขอรับ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ครัวคุณยาย" มาโดยตลอดนะคะ