กระท่อมเล็กๆ ที่อบอุ่น

สำเباหลวงสีทองอร่ามที่ประทับตราประทับลัญจกรหยกขาวบริสุทธิ์ ถูกดีดลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *กริ๊ง* สะท้อนก้องความเงียบงันภายในจวนพักรับรองทหารชายแดน กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านจนแม้แต่ฝุ่นละอองในอากาศยังแทบไม่กล้าลอยวน "รับตำแหน่งเชฟหลวงงั้นหรือเจ้าคะ?" หลินฟางเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตคู่คมกริบกวาดมองบุรุษในชุดราชองครักษ์ชั้นสูงผู้มาเยือนอย่างพินิจพิเคราะห์ นางไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากกลับทำให้ราชองครักษ์เฒ่าผู้ผ่านศึกมาโชกโชนถึงกับเสียวสันหลังวาบ "คุณหนูหลิน... นี่คือโอกาสที่คนนับหมื่นใฝ่ฝัน นายท่านใหญ่สกุลเซียวมีเมตตายิ่งนักที่ยังเห็นแก่... ฐานะเดิมของท่าน..." ราชองครักษ์ผู้นั้นพยายามเกลี้ยกล่อมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยามที่ซ่อนไว้ไม่มิด "ฐานะเดิม? หึ! ท่านกำลังพูดถึงตระกูลเซียวผู้สูงส่ง ที่เคยขับไล่ไสส่งข้าออกราวกับหมูเหมือนกับหมา เพียงเพราะข้าไม่ยอมก้มหัวให้การคลุมถุงชนงั้นรึ?" ฟางเซียนก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว กลิ่นอายความกดดันอันทรงพลังจากเชฟอัจฉริยะผู้ผ่านโลกมาสองภพชาติกดทับจนอีกฝ่ายต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "กลับไปทูลนายท่านใหญ่ของท่านเสีย ว่าหลินฟางเซียนผู้นี้ ตายจากตระกูลเซียวไปนานแล้ว ตอนนี้ข้าคือ 'สะใภ้สกุลกู้' และที่นี่... คือบ้านของข้า!" สิ้นคำพูดเฉียบขาด พันจ่ากู้เฉินผู้ยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่เบื้องหลังก็ก้าวออกมาบังร่างบางไว้ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่ผ่านการรบมาโชกโชนแผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างไม่ปิดบัง มือหนากุมด้ามดาบข้างกายแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "ภรรยาข้า ข้าเลี้ยงเองได้ ไม่ต้องรบกวนสุนัขรับใช้จากเมืองหลวงมาออกคำสั่ง!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว แต่กลับกดดันจนราชองครักษ์หน้าซีดเผือด ก่อนที่คนผู้นั้นจะสะบัดชายเสื้อคำรามด้วยความโกรธแล้วจากไปอย่างไม่เต็มใจ ประตูไม้เก่า 3 บานของกระท่อมหลังน้อยถูกปิดลง ตัดขาดความวุ่นวายจากโลกภายนอกทันที ฟางเซียนถอนหายใจยาวเหยียด ร่างกายที่เกร็งเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลง นางหันไปมองรอบๆ กระท่อมหลังใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามา ท่ามกลางกลิ่นอายฝุ่นดินและกลิ่นสาบป่าเก่าๆ นี่คือเรือนหอหลังเล็กที่กู้เฉินใช้เงินเดือนทหารเก็บหอมรอมริบมาเนิ่นนาน แม้จะคับแคบและทรุดโทรมไปบ้างตามสภาพ แต่ความเงียบสงบและความเป็นอิสระที่ได้รับในวันนี้ มีค่ามากกว่าทองคำทั้งห้องของจวนสกุลเซียวเสียอีก "เหนื่อยหน่อยนะเจ้าคะ พี่กู้" นางเอ่ยเสียงอ่อนโยน พลาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามีหนุ่มที่ยืนหน้าเคร่งเครียดอยู่ กู้เฉินรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นความอ่อนโยนทันทีเมื่อหันมามองภรรยา มือใหญ่หยาบกร้านจากการจับอาวุธเอื้อมมาปัดปอยผมที่ปรกลานหน้าผากของนางออกอย่างทะนุถนอม "พี่ต่างหากที่ทำให้เจ้าต้องลำบาก ตระกูลเซียวพวกนั้น... มันยังไม่ยอมรามือสินะ" "ปล่อยพวกมันเถอะเจ้าคะ ทางใครทางมัน หากกล้าส่งคนมารังควานอีก ข้ามีวิธีต้อนรับด้วย 'พริกหอมหม่าล่า' สูตรพิเศษแน่" ฟางเซียนหัวเราะคิกคัก ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ แต่นางรู้ดีว่า ท้องที่ว่างเปล่าในยามนี้ส่งเสียงร้องประท้วงยิ่งกว่าสิ่งใด การเริ่มต้นชีวิตใหม่ในกระท่อมเล็กๆ แห่งนี้ จะเริ่มต้นด้วยความอดอยากไม่ได้เด็ดขาด! "พี่กู้ ข้าอยากทำความสะอาดบ้าน แล้วก็... อยากทำอาหารฉลองการขึ้นบ้านใหม่ของเราเจ้าค่ะ" ฟางเซียนเอ่ยชวนด้วยดวงตาวาววับ แม้ภายนอกกระท่อมจะดูขัดสน แต่นางแอบซ่อนความลับอันยิ่งใหญ่เอาไว้ นั่นคือ 'มิติห้างสรรพสินค้าอัจฉริยะ' จากยุคปัจจุบันที่ติดตามวิญญาณมาด้วย เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสอากาศว่างเปล่า นางก็สามารถดึงวัตถุดิบชั้นเลิศออกมาได้ตามใจชอบ! พลันรอยยิ้มซุกซนก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยหวาน นางหันไปสบตากับสามีที่ยืนมองด้วยสายตาคลั่งรักไม่เสื่อมคลาย "คืนนี้... ข้าจะทำเมนูเด็ดที่รับรองว่าท่านไม่เคยลิ้มรสที่ไหนมาก่อนในแผ่นดินนี้เจ้าค่ะ!" มือเรียวบางเริ่มจัดการปัดกวาดเช็ดถูเรือนหอหลังน้อยร่วมกับสามี บรรยากาศอบอุ่นคละเคล้าด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ความรักความผูกพันค่อยๆ ถักทอขึ้นทีละน้อยท่ามกลางกลิ่นหอมกรุ่นของดินหลังฝนตก ทว่า... ในขณะที่ทั้งสองกำลังช่วยกันจัดโต๊ะไม้ตัวเล็กริมหน้าต่าง เพื่อเตรียมลิ้มลองอาหารค่ำมื้อแรกในบ้านใหม่นั่นเอง *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและไร้มารยาท ทำลายบรรยากาศอันแสนหวานในพริบตา กู้เฉินขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงขึ้นทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคุ้นเคยและน่ารำคาญใจที่ยืนอยู่หน้าบ้าน ฟางเซียนชะงักมือที่กำลังจัดจานกระเบื้องเคลือบ รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก นางหันไปสบตากับสามีพร้อมกับเอ่ยกระซิบเบาๆ "ดูท่า... แม่สามีผู้ประเสริฐของท่าน จะทนเห็นเรามีความสุขไม่ได้สินะเจ้าคะ ถึงได้รีบมาเคาะประตูต้อนรับเราตั้งแต่คืนแรกแบบนี้..." ประตูกระท่อมค่อยๆ ถูกผลักออกเผยให้เห็นร่างท้วมของหญิงสูงวัยที่ยืนเท้าสะเอวใบหน้าบึ้งตึง พร้อมที่จะเปิดฉากพ่นคำด่าทอใส่สองสามีภรรยาอย่างเต็มที่! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ!