อาหารมื้อพิเศษคืนนั้น

“แม่เอาเงินที่ไหนไปเป็นหนี้พนันห้าสิบหยวน บอกผมมาเดี๋ยวนี้!” เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของกู้เฉินดังขึ้นเจือด้วยความกรุ่นโกรธจนบรรยากาศในห้องครัวเล็กๆ แทบจะแข็งค้าง แม่สามีสกุลกู้หน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก นางอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ดวงตาตี่เล็กเหลือบมองลูกชายคนโปรดสลับกับร่างสูงสง่าของสามีที่กำลังกำหมัดแน่นด้วยความตกตะลึง ฟางเซียนยืนกอดอกนิ่งเงียบ นางเพียงแต่ปรายตามองละครฉากใหญ่ที่ครอบครัวนี้มักจะหยิบยกขึ้นมาสร้างความปวดหัวให้ไม่เว้นแต่ละวัน แต่วันนี้มันต่างออกไป... หหนี้สินก้อนโตที่แม่สามีแอบไปก่อโดยเอาชื่อของกู้เฉินไปค้ำประกัน กำลังจะกลายเป็นระเบิดเวลาที่ทำลายครอบครัวสกุลกู้จนไม่เหลือชิ้นดี “ฉัน... ฉันแค่วางใจคนผิดไปหน่อยเท่านั้นเองลูก เฉินเอ๋อร์ เจ้าก็ช่วยแม่ใช้หนี้แทนสักครั้งเถอะนะ ถือว่าเห็นแก่คนที่เลี้ยงเจ้ามาจนโต...” แม่สามีเปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว บีบน้ำตาหยดแหมะลงบนหลังมือ เหวี่ยงความน่าสงสารเข้าใส่บุตรชาย ทว่าครั้งนี้กู้เฉินหาได้ใจอ่อนเหมือนเก่าไม่ สายตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองมารดาด้วยความผิดหวังระคนเหนื่อยหน่าย “เลี้ยงให้โตหรือครับ? หรือเลี้ยงไว้เป็นเครื่องมือหาเงินส่งให้พี่ใหญ่ผลาญเล่นกันแน่!” กู้เฉินเค้นเสียงลอดไรฟัน เขารู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของมารดาและพี่ชายตัวแสบดี ทุกหยวนที่เขาส่งกลับบ้านไม่เคยถึงมือมารดาอย่างแท้จริง แต่มันถูกสูบฉีดไปที่บ่อนการพนันในเมืองหมดสิ้น ฟางเซียนยกยิ้มมุมปากอย่างเยียบเย็น นางเดินเข้ามาใกล้เตาไฟที่มีหม้อดินเผาตั้งเคี่ยวอยู่ กลิ่นหอมฉุนของขิงแก่ กระเทียมดอง และเครื่องเทศจีนโบราณลอยฟุ้งกระจายกลบกลิ่นอายความตึงเครียดในห้องลงได้อย่างน่าประหลาด นิ้วเรียวสวยบรรจงเปิดฝาหม้อออก ไอความร้อนพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นหอมเย้ายวนของ “เนื้อตุ๋นน้ำแดงสูตรลับ” ที่เคี่ยวจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก นี่ไม่ใช่แค่อาหารธรรมดา... แต่มันคืองานศิลปะที่ปรุงขึ้นด้วยความประณีตจากมิติลับในห้างสรรพสินค้าของนาง เนื้อวัวสามชั้นติดมันชั้นดีที่ถูกตุ๋นกับน้ำตาลกรวด โป๊ยกั๊ก อบเชย และรากผักชีจนน้ำซุปงวดลงเป็นสีอำพันเข้มข้น รสชาติกลมกล่อมล้ำลึกที่ต่อให้เป็นฮ่องเต้ในวังหลวงก็ยังต้องทรงโปรดปราน “ถ้าคุณยังมัวแต่โมโห เลือดลมจะพลانพ่านเอาเสียเปล่าๆ นะคะ” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด ฟางเซียนตักเนื้อตุ๋นร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาด ลวดลายดอกบัววาดด้วยมือส่งประกายล้อกับแสงไฟตะเกียง นางยื่นชามข้าวสวยหอมกรุ่นควันฉุยไปตรงหน้าสามี กู้เฉินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มที่เคยฉายแววดุดันกวาดมองใบหน้าเนียนใสของภรรยาที่แต่งแต้มด้วยรอยยิ้มบางเบา ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่คล้ายถูกละอองความหอมของอาหารปัดเป่าจนจางหายไปครึ่งหนึ่ง เขารับชามกระเบื้องมาถือไว้ สัมผัสอุ่นๆ จากตัวชามส่งผ่านปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจที่กำลังด้านชา “ทานตอนร้อนๆ เถอะค่ะ เรื่องหนี้สินร้อยแปดพันเก้าของบ้านนี้ เอาไว้ค่อยคุยกันหลับตาลงเสียก่อน ท้องอิ่มแล้ว สมองถึงจะแจ่มใสไม่ใช่หรือคะ” คำพูดเรียบง่ายทว่าเฉียบคมของฟางเซียนทำให้นายทหารหนุ่มพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ เมื่อตะเกียบไม้ไผ่คีบชิ้นเนื้อตุ๋นเข้าปาก สัมผัสแรกคือความนุ่มละลายที่แทบไม่ต้องเคี้ยว ตามด้วยรสชาติเค็มหวานกลมกล่อมที่ซึมซาบเข้าสู่ทุกอณูลิ้น กลิ่นหอมของเครื่องเทศจีนกระจายขึ้นสู่โพรงจมูกปลุกเร้าประสาทสัมผัสทุกส่วน กู้เฉินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว อาหารที่ภรรยาทำในวันนี้... รสชาติช่างยอดเยี่ยมจนหาที่เปรียบไม่ได้ มันไม่ใช่แค่อิ่มท้อง แต่มันให้ความรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และโหยหา ราวกับเขากำลังได้กลับมาสู่ “บ้าน” ที่แท้จริงเป็นครั้งแรกในชีวิต แม่สามีที่นั่งร้องไห้ฟูมฟายอยู่มุมห้อง เมื่อได้กลิ่นหอมเย้ายวนใจของเนื้อตุ๋นลอยเตะจมูก ถึงกับลืมตัวกลืนน้ำลายเอื้อมมือจะคว้าตะเกียบมาตักกินบ้าง แต่ฟางเซียนกลับขยับตัวบังชามข้าวไว้ทันที พร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา “อุ้ย ขอโทษด้วยนะคะคุณแม่ ชามนี้ฉันทำให้สามีของฉันทานเพื่อบำรุงกำลังหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน ส่วนของแม่... คงต้องรอให้เคลียร์เรื่องหนี้สินห้าสิบหยวนให้เรียบร้อยเสียก่อน ถึงจะมีอารมณ์มานั่งทานอาหารอร่อยๆ ร่วมโต๊ะกันนะคะ” คำพูดของสะใภ้รองทำเอาแม่สามีหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธจัดแต่อ้าปากเถียงไม่ออก เพราะหลักฐานคาตาคือกองหนี้สินที่ตนเองก่อขึ้น กู้เฉินวางชามข้าวลงช้าๆ สายตาที่มองมารดาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเคารพรักที่เคยมีลดฮวบลงจนแทบไม่เหลือ ขณะเดียวกัน ความรู้สึกซาบซึ้งและลึกซึ้งต่อภรรยาตัวน้อยกลับพุ่งทะยานขึ้นจนเต็มอก บรรยากาศในห้องครัวเงียบสงบลงอีกครั้ง ทว่ามีความเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ กู้เฉินหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของฟางเซียนที่กำลังเช็ดโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว แววตาของนายทหารหนุ่มฉายประกายความหลงใหลและหวงแหนอย่างปิดไม่มิด รสชาติอาหารมื้อพิเศษคืนนี้ ไม่เพียงแต่สะกดลิ้นของเขา แต่มันกำลังสลักชื่อของภรรยาลงไปในห้องหัวใจของเขาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ทว่า ในขณะที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังก่อตัวลึกซึ้งท่ามกลางกลิ่นอายเครื่องเทศหอมกรุ่น เสียงเคาะประตูด้านนอกบ้านก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง ราวกับตั้งใจจะพังมันให้พังทลายลงมา “เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ข้ามาทวงเงินต้นพร้อมดอกเบี้ยของสกุลกู้!” เสียงทุ้มห้าวหยาบคายตะโกนก้องท่ามกลางความมืดมิดยามวิกาล พร้อมกับเงาร่างใหญ่โตหลายร่างที่ทาบทับลงบนบานหน้าต่างกระดาษสา ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มรสชาติความสุขความแค้นไปพร้อมกับครัวคุณยายนะคะ