กับดักของญาติผู้น้อง

"พี่สาวฟางเซียนเจ้าคะ! ของอร่อยในครัวนี่... ข้าขอหยิบไปกินเล่นที่เรือนสักหน่อยคงไม่ว่ากันกระมัง?" เสียงแหลมเล็กบาดแก้วหูของ 'หลินอิงอิง' ญาติผู้น้องตัวแสบดังขึ้นพร้อมกับเสียงเปิดกระปุกดินเผาเสียงดังโคร้งคราง โดยไม่รอคำอนุญาตแม้แต่น้อย ร่างผอมแห้งในชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ก้าวเข้ามาในครัวหลังบ้านอย่างถือวิสาสะ ดวงตาเรียวรีรี독กวาดมองหาของมีค่าและอาหารชั้นดีที่ลอยฟุ้งกระจายกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วบริเวณ ฟางเซียนไม่ได้หันกลับไปทันที มือเรียวบางยังคงบรรจงตำเครื่องเทศสูตรโบราณในครกหินอย่างใจเย็น เสียงสากกระทบเนื้อหินดัง *ตำ... ตำ...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลังให้กับความโลภของแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ กู้เฉินยืนนิ่งอยู่ข้างกายภรรยา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกจากร่างของนายทหารหนุ่มจนอากาศรอบตัวคล้ายจะลดอุณหภูมิลงฮวบฮาบ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองหลินอิงอิงราวกับพญาอินทรีมองเหยื่อที่กำลังเดินเข้าสู่กรงขังด้วยความสมัครใจ "อิงอิง เจ้าคงลืมไปกระมังว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของตระกูลหลิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล จนหลินอิงอิงสะดุ้งโหยง ชะงักมือที่กำลังคว้าไหหมักเนื้อเค็มทันที "แหม... พี่เขยเจ้าคะ อย่าใจแคบนักเลย ข้าก็แค่ลูกพี่ลูกน้องของพี่เซียน ถือว่าแบ่งๆ กันกินตามประสาญาติสนิทมิใช่หรือเจ้าคะ?" หลินอิงอิงปั้นหน้ายิ้มหวานหยด ยักไหล่ด้วยความไม่ยี่หล่า นางแอบส่งสายตาดูแคลนมายังฟางเซียน ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด "อีกอย่าง... แม่ของท่านก็อนุญาตให้พวกเรามาหยิบฉวยข้าวของในเรือนนี้ได้ตามใจชอบแล้วนี่เจ้าคะ!" คำพูดนั้นทำให้ฟางเซียนหยุดมือจากการตำเครื่องเทศ นางวางสากลงช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับญาติผู้น้องด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ นัยน์ตาสุกใสเป็นประกายระยับด้วยความรู้ทัน "แม่สามีข้าอนุญาตงั้นหรือ?" ฟางเซียนทวนคำ เสียงหัวเราะเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอ "แปลกเสียจริง บ้านหลังนี้เป็นชื่อของกู้เฉินและข้า สามีภรรยาจดทะเบียนถูกต้องตามกฎหมาย ข้ายังไม่เคยอนุญาตให้โจรหน้าด้านที่ไหนเข้ามาขโมยของ แล้วแม่สามีผู้ทรงเกียรติของเจ้าเอาสิทธิ์อะไรมาอนุญาต?" "นี่! นังพี่สะใภ้ปากจัด!" หลินอิงอิงหน้าเปลี่ยนสีทันที ความอดทนจอมปลอมพังทลายลงในพริบตา นางเท้าสะเอวชี้หน้าฟางเซียน "อย่ามาทำเป็นอวดดีนะ! แกก็แค่สะใภ้ไร้ค่าที่ครอบครัวสามีเกลียดชัง วันๆ เอาแต่เกาะผัวกิน ถ้าไม่มีป้าสะใภ้คอยกราบกรานขอข้าวจากชาวบ้าน แกคงอดตายไปนานแล้ว! ของแค่นี้ทำไมจะเอาไปไม่ได้ ข้าจะเอาไปเสียอย่าง ใครจะทำไม!" ฟางเซียนไม่โกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย นางย่างสามขุมเข้าไปหาหลินอิงอิงช้าๆ กลิ่นอายความฉลาดและทรงอำนาจแผ่ออกมาจากตัวหญิงสาวจนหลินอิงอิงเผลอถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "อยากได้นักใช่ไหม... ของพวกนี้?" ฟางเซียนเอ่ยเสียงนุ่ม นางผายมือไปยังไหเครื่องเทศและโหลหมักเนื้อรสเลิศที่ส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วเรือน เครื่องเทศไทยโบราณผสมผสานกับความเผ็ดร้อนของพริกคั่วและข่าสับละเอียด ปลุกเร้าประสาทสัมผัสจนใครได้กลิ่นก็ต้องน้ำลายสอ หลินอิงอิงกลืนน้ำลายเอื้อมมือคว้าไหเนื้อหมักทันทีด้วยความโลภครอบงำ "ในเมื่อเธอยกให้ ข้าก็จะไม่เกรงใจล่ะนะ!" "เดี๋ยวก่อนสิ..." ฟางเซียนเอ่ยดักไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ "ของอร่อยระดับนี้ จะกินเปล่าๆ ได้อย่างไร ข้ายังมี 'น้ำจิ้มสูตรลับ' ที่ปรุงขึ้นพิเศษสำหรับคนพิเศษเช่นเจ้าโดยเฉพาะ... อยากลองชิมดูสักหน่อยไหมล่ะ?" หลินอิงอิงชะงัก ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ความตะกละและความอิจฉาริษยาที่มีต่อฟางเซียนทำให้ความระแวดระวังหาย "เอาส้า! ถ้าอร่อยจริง ข้าจะกวาดไปให้หมดเรือนเลยคอยดู!" หลินอิงอิงแค่น ฟางเซียนหันไปพยักหน้าให้กู้เฉิน นายทหารหนุ่มรู้ใจภรรยาทันที เขายกถ้วยดินเผาขนาดเล็กที่บรรจงปรุงน้ำจิ้มสีแดงเข้มข้นรสจัดจ้านส่งกลิ่นหอมยวนใจมาวางตรงหน้า หลินอิงอิงไม่รอช้า ใช้มือหยิบชิ้นเนื้อหมักชุ่มซอสเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ทันที รสชาติแรกที่สัมผัสคือความกลมกล่อม หอมเครื่องเทศ และหวานละมุน แต่วินาทีต่อมา... ความเผ็ดร้อนระอุราวกับไฟบรรลัยกัลป์ก็พุ่งทะยานขึ้นสู่โพร่งจมูกและลำคออย่างรุนแรง! "แคกๆๆ! เผ็ด! เผ็ดหูดับตับไหม้! นัง... นังฟางเซียน แกวางยาข้าเรอะ!" หลินอิงอิงสำลักหน้าดำหน้าแดง น้ำตาไหลพราก รีบควานหาน้ำดื่มแต่กลับคว้าได้แต่ความว่างเปล่า นางดิ้นพล่านด้วยความทรมานจากการเผ็ดร้อนที่แผดเผาลิ้น ฟางเซียนยืนกอดอก มองดูสภาพของญาติจอมโลภด้วยแววตาสะใจสะท้านทรวง "น้ำจิ้มสูตรลับ 'อัคคีล้างบาง' ของข้า รสชาตินี้ถูกใจเจ้าไหมล่ะน้องสาว? คนโลภมากมักจะได้ผลลัพธ์ที่สาสมเสมอ เจ้าอยากได้ของในครัวข้าไม่ใช่หรือ ข้าก็จัดให้จน 'สาสมใจ' แล้วนี่อย่างไร!" กู้เฉินขยับตัวเข้ามาโอบเอวภรรยาไว้เบาๆ สายตาคมกราบมองหลินอิงอิงที่กำลังลงไปดิ้นทุรนทุรายบนพื้นครัวด้วยความสมเพช "รีบไสหัวออกไปจากบ้านของข้าเสีย ก่อนที่ข้าจะใช้กฎทหารจัดการคนบุกรุกข้อหาลักทรัพย์" กู้เฉินเอ่ยเสียงต่ำอันทรงพลัง หลินอิงอิงหวาดกลัวจนขี้เยี่ยวแทบเล็ด รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นวิ่งหนีออกไปจากเรือนอย่างไร้ศักดิ์ศรี เสียงโอดครวญโหยหวนดังลั่นไปทั่วตรอกซอกซอย เรียกความสนใจจากชาวบ้านที่แอบมองเหตุการณ์อยู่ ทว่า... ขณะที่ฟางเซียนกำลังจะหันมาส่งยิ้มหวานให้สามีเพื่อฉลองชัยชนะครั้งแรก เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับร่างของหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่พุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "คุณนายกู้!แย่แล้วค่ะ! แม่สามีของคุณเป็นลมหมดสติอยู่หน้าร้านขายของชำในตลาด เพราะไปมีปากเสียงกับเจ้าหนี้ที่ตามทวงเงินก้อนโต!" ฟางเซียนชะงัก รอยยิ้มบนมุมปากแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อหันไปสบตากับกู้เฉิน... นายทหารหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นทันที เพราะเขารู้ดีว่าแม่ของตนไม่เคยมีเงินเก็บ แล้วไปเอาหนี้ก้อนโตมาจากที่ใด! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "ครัวคุณยาย" นะคะ