ขยายไลน์สินค้า

เสียงกระแทกกระทั้นของตะหลิวเหล็กกระทบกับกระทะใบบัวดัง ‘เคร้ง... เคร้ง...’ ก้องสะท้อนไปทั่วห้องครัวปูนเปลือย แต่กลับไม่มีเสียงบ่นลอดออกมาจากเรียวปากอิ่มของหลินฟางเซียนแม้ครึ่งคำ วันนี้... กลิ่นหอมฉุนของพริกไทยเสฉวนคั่วแห้งผสมผสานกับรากผักชี กระเทียม และพริกขี้หนูสวนสีแดงสดกำลังตีตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่ไก่ป่าที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้หลังบ้านยังต้องกระพือปีกหนีด้วยความฉุนเฉียว "ฟางเซียน... กลิ่นเครื่องเทศเจ้านี่มันชวนให้ท้องไส้ปั่นป่วนเสียจริง น้องกำลังทำอะไรอยู่หรือ พี่ยังไม่ทันก้าวเข้าประตูบ้าน ก็ได้กลิ่นลอยไปไกลถึงปากซอยโน่นแล้ว" เสียงทุ้มต่ำปนเอ็นดูของพันจ่ากู้เฉินดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารที่ปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดเดินเข้ามาประชิด เค้าโครงหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อจากการฝึกภาคสนาม แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับทอประกายอ่อนโยนทุกครั้งที่มองร่างบางที่กำลังง่วนอยู่หน้าเตา ฟางเซียนปาดเหงื่อที่ผากด้วยหลังมืออย่างไม่ถือตัว ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับอย่างคนที่มีแผนการใหญ่ในหัว "พี่กู้เฉิน มาก็ดีแล้ว ช่วยยกตะแกรงไม้ไผ่ชุดนี้ออกไปตากแดดที่ลานหน้าบ้านให้ทีค่ะ... ระวังหน่อยนะ ของพวกนี้คือ 'ทองคำขาว' ในกำมือเราเลยเชียว" บนโต๊ะไม้ตัวยาวเวลานี้ เต็มไปด้วยแผ่นเนื้อหมูสามชั้นที่ผ่านการหมักเครื่องพะโล้สูตรลับจากมิติห้างสรรพสินค้าจนเข้าเนื้อ และผักกาดดองสามรสที่นางจัดการรีดน้ำส่วนเกินออกจนแห้งสนิท รวมถึง 'พริกทอดสมุนไพรสูตรโบราณ' ที่นางเพิ่งคิดค้นขึ้นเพื่อเจาะกลุ่มทหารค่ายใหญ่และพ่อค้าแม่ค้าในตลาดมืดโดยเฉพาะ ตั้งแต่ที่สินค้าล็อตแรกขายหมดเกลี้ยงในชั่วพริบตา ฟางเซียนก็รู้ทันทีว่าลำพังการขายของสดแบบวันต่อวันนั้นไม่เพียงพอต่อความต้องการ และยังเสี่ยงต่อการถูกเพ่งเล็งจากพวกสหายร่วมหมู่บ้านที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อ การ "แปรรูป" ให้เป็นอาหารแห้งเก็บรักษาได้นาน คือทางออกที่ฉลาดที่สุดในการขยายไลน์สินค้า โดยอาศัยวัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติที่ไม่มีวันหมดสิ้นมาเป็นทุนเดิม "นี่คือหมูแผ่นอบกรอบรสชาติพิเศษ กับผักกาดดองอบแห้งปรุงรสใช่ไหม?" กู้เฉินหยิบชิ้นหมูสีน้ำตาลเข้มขึ้นมาพิจารณาอย่างทึ่งๆ แม้เขาจะเป็นทหารที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน แต่ก็ไม่เคยเห็นอาหารแห้งชนิดใดที่ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจเท่านี้มาก่อน "พี่เกรงว่า... ถ้าเอาไปวางขายในตลาดมืดคราวนี้ พวกพ่อค้าคนกลางคงแย่งกันจนเกิดเรื่องแน่ๆ" "ให้พวกมันแย่งกันนั่นแหละค่ะยิ่งดี ยิ่งแย่ง ราคาประมูลก็ยิ่งพุ่งสูงขึ้น" ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของนางมีความเจ้าเล่ห์ปนน่ารักจนกู้เฉินอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปบีบจมูกโด่งรั้นเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว "จำแม่สามีกับน้องสามีตัวแสบของเราได้ไหมคะ? ตอนนี้พวกนั้นคงกำลังนั่งกลืนน้ำลายแทบไม่ลงคอ เพราะได้ยินข่าวลือหนาหูว่าเรากำลังจะเปิดร้านส่งสินค้าล็อตใหญ่ให้สหกรณ์ทหาร... ให้พวกinsane ตระกูลกู้ดิ้นตายด้วยความอิจฉาเล่นเถอะค่ะ" บรรยากาศในบ้านอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่นของสามีภรรยา แต่ทว่า... ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานในหมู่บ้านที่เต็มไปด้วยคนตาสัปปะดก *ก๊อกๆๆ!* เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอย่างหยาบคาย ตามด้วยเสียงแหลมสูงที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียนของแม่สามีสกุลกู้ "หลินฟางเซียน! นังสะใภ้เนรคุณ! แกหลบหัวอยู่แต่ในบ้านกับลูกชายฉันเรอะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าพวกแกซ่อนของดีไว้ข้างใน!" กู้เฉินขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าคมเข้มถมึงทึงขึ้นมาทันที รังสีอำมหิตของนายทหารผู้ผ่านศึกแผ่ซ่านออกมาจนน่ากลัว เขาขยับตัวจะเดินไปเปิดประตูเพื่อไล่หญิงแก่คนนั้นออกไปให้พ้นทาง แต่ฟางเซียนกลับเอื้อมมือเรียวมาแตะแขนเขาไว้เสียก่อน นางส่ายหัวช้าๆ พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "ใจเย็นก่อนค่ะพี่กู้เฉิน... คนส่งโชคมาเคาะประตูถึงที่ทั้งที เราจะไล่กลับไปได้อย่างไรกันเล่าคะ? วันนี้แหละ... ฉันจะทำให้แม่สามีผู้ประเสริฐ ได้รู้ซึ้งถึงคำว่า 'ยิ่งอยากได้ ยิ่งต้องจ่ายแพง' ด้วยตาของตัวเอง!" ฟางเซียนเดินไปปลดกลอนประตูช้าๆ เผยให้เห็นร่างชราของแม่สามีที่ยืนเท้าสะเอวทำหน้าถมึงทึงอยู่หน้าบ้าน ด้านข้างยังมีร่างอ้วนท้วนของสะใภ้รองที่คอยชะเง้อคอมองลอดผ่านไหล่เข้ามาในครัวเพื่อสอดส่องสินค้า แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่แม่สามีจะทันได้เปล่งวาจาจิกกัดอันใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนกลุ่มใหญ่ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อกู้เฉินจากหน้าปากซอยก็ดังแทรกขึ้นเสียก่อน "ผู้กองกู้! สารวัตรทหารจากกองบัญชาการมาตรวจสอบเรื่องโควต้าสินค้าแห้ง! ได้ข่าวว่าที่บ้านนี้มีของวิเศษที่กองทัพกำลังตามหาอยู่จริงหรือเปล่า!" ฟางเซียนชะงักเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากของนางลึกล้ำขึ้นไปอีกขั้นเมื่อสบตากับกู้เฉิน... เกมการค้ารอบใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว ณ วินาทีนี้! ขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลิ้มลองรสชาติความอร่อยและความแซ่บไปพร้อมกับเรานะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!