ตลาดมืดคือสนามเด็กเล่น

"ถ้าเอกสารแผ่นนี้หลุดไปถึงมือสารวัตรทหาร... แม่ก็เตรียมตัวไปกินข้าวแดงในเรือนจำพร้อมกับลูกชายคนโปรดของแม่ได้เลยค่ะ" น้ำเสียงของหลินฟางเซียนไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันเยือกเย็นและเฉียบคมราวนำมีดผ่าตัดที่กรีดลงบนเนื้อร้ายอย่างไร้ความปรานี ดวงตาคู่สวยกวาดมองใบหน้าของแม่สามีที่บิดเบี้ยวจากความตกใจจนซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยอ้าค้างเตรียมจะพ่นคำด่าทอ บัดนี้สั่นระริกจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ในมือของร่างสูงใหญ่ในชุดทหารยศนายพล—พันจ่ากู้เฉิน สามีผู้เงียบขรึมที่นางเพิ่งค้นพบว่าเขามีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่าที่ตาเห็น—กำลังถือแฟ้มเอกสารหลักฐานการทุจริตเงินกองทุนและกว้านซื้อที่ดินผิดกฎหมายของสกุลกู้ ซึ่งโยงใยไปถึงเจ้าหน้าที่รัฐระดับสูง ความเงียบงันปกคลุมห้องโถงคับแคบอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่ร่างของแม่สามีจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นราวกับคนกระดูกสันหลังหัก "ฟางเซียน... ลูกแม่... แกจะทำลายครอบครัวตัวเองหรือไง!" เสียงแหลมสูงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด เมื่อเห็นสายตาคมกริบของบุตรชายแท้ๆ ที่มองมาอย่างไร้เยื่อใย กู้เฉินก้าวเข้ามาบังร่างของภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดดันจนบรรยากาศแทบหยุดหายใจ "ครอบครัวที่จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อภรรยาผม... ไม่จำเป็นต้องเก็บไว้หรอกครับแม่" ประโยคสั้นๆ ที่เต็มไปด้วยความเด็ดขาดนั้น ทำให้ฟางเซียนแอบลอบยอมรับในใจ สามีหุ่นหมีผู้ซื่อ ขยัน และดูเหมือนจะไม่มีพิษภัยคนนี้ แท้จริงแล้วเขากลับซ่อนความเฉียบคมไว้ภายใต้เครื่องแบบทหารได้อย่างแนบเนียน ทว่า นี่ไม่ใช่เวลามาซาบซึ้งกับความคลั่งรักของสามี โลกภายนอกรั้วบ้านสกุลกู้ยังมีศึกใหญ่รออยู่ ยามวิกาลมาเยือนเร็วกว่าที่คิด ความมืดมิดโรยตัวปกคลุมตรอกซอกซอยแคบๆ ของชุมชนค้าขายเถื่อน หรือที่ชาวบ้านเรียกขานกันลับๆ ว่า "ตลาดมืด" กลิ่นอับชื้นของดินโคลนผสมผสานกับกลิ่นฉุนของน้ำมันก๊าดจากตะเกียงโบราณลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ฟางเซียนในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบสีทึบเพื่ออำพรางตัว สวมหมวกผ้าคลุมใบหน้าจนGเกือบมิด เหลือเพียงดวงตากลมโตที่กวาดมองรอบกายอย่างระแวดระวัง ในมิติห้างสรรพสินค้ามหัศจรรย์ที่ติดตัวนางมา ไข่ไก่สดเกรดพรีเมียมจากฟาร์มปิดนับร้อยฟอง และแป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดบรรจุในถุงกระดาษอย่างดี พร้อมแล้วสำหรับการเปิดฉากทำเงินครั้งแรก นี่ไม่ใช่แค่การค้าขายเพื่อความอยู่รอด แต่มันคือการสร้างรากฐานอำนาจทางเศรษฐกิจ เพื่อให้หลินฟางเซียนคนนี้หลุดพ้นจากการเป็นเบี้ยล่างของใครหน้าไหนทั้งสิ้น! "แม่ค้าคนนั้น... ห่ออะไรไว้ ทำไมกลิ่นถึงหอมเตะจมูกขนาดนี้?" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานดังขึ้นจากเงาดำของมุมตึก ฟางเซียนชะงักมือที่กำลังจัดเรียงไข่ไก่บนแผงไม้ไผ่ชั่วคราว นางไม่ได้นำไข่ธรรมดามาขาย แต่เพราะความเสียดายกลิ่นหอมของแป้งและเครื่องเทศที่ติดอยู่ในมิติ นางจึงแอบทำ "พายไก่โบราณ" สูตรลับเฉพาะตัวขึ้นมาสองสามชิ้นเพื่อทดลองตลาด กลิ่นเนยสดผสมพริกไทยดำและเครื่องเทศอุ่นๆ ลอยฟุ้งทะลุห่อกระดาษออกมา ท่ามกลางบรรยากาศตลาดมืดที่มีแต่ของกินหยาบกระด้าง กลิ่นนี้จึงโดดเด่นสะดุดจมูกยิ่งกว่าทองคำ ร่างสูงโปรดปรานในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มก้าวออกมาจากเงื้อมเงาของความมืด ใบหน้าคมคายหล่อเหลาแต่มีแผลเป็นจางๆ ที่หางคิ้วบ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนธรรมดา ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์จ้องมองมาที่ห่อกระดาษในมือของนางด้วยความสนใจ "ของดีไม่ได้มีไว้ให้คนตาบอดมองหรอกค่ะสหาย..." ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับคลี่ยิ้มมุมปากอย่างมั่นใจ "แต่ถ้าคุณอยากชิม... ราคาของมันไม่ได้จ่ายด้วยเงินหยวนธรรมดาหรอกนะคะ" ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน "น่าสนใจ... สะใภ้สกุลกู้กล้ามาเดินพล่านในตลาดมืดแถมยังกล้าต่อรองกับฉันคนนี้ เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?" ฟางเซียนหรี่ตามองเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงขึ้นด้วยความระทึก แต่รอยยิ้มบนใบหน้ากลับยิ่งกว้างขึ้น นางไม่สนว่าเขาจะเป็นใคร เพราะในตลาดมืดแห่งนี้ กฎมีเพียงข้อเดียว—ใครมีของดี คนนั้นคือพระเจ้า! ทว่า ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากต่อรอง กลิ่นหอมกรุ่นของพายไก่ที่เพิ่งอบออกจากเตามิติเมื่อครู่ ก็พลันระเหยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ จนพ่อค้าแม่ขายเถื่อนรอบข้างต่างหันขววบมามองเป็นตาเดียว และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มสารวัตรทหารลาดตระเวนก็ดังขึ้นที่ปากตรอก... พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "เฮ้ย! ตรงนั้นทำอะไรกัน จับตัวคนขายของเถื่อนให้หมด!" ฟางเซียนเบิกตากว้าง หันขวับไปมองชายหนุ่มปริศนาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ทว่าเขากลับคว้าข้อมือนางไว้แน่นด้วยมือเดียว พร้อมกับกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่ชวนให้หัวใจกระตุกวูบ "อยากรอดไปกับฉัน... หรือจะให้ฉันฟ้องสามีเธอว่าแอบมาเที่ยวตลาดมืดคนเดียวล่ะ หืม? คุณภรรยาตัวแสบ" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ "ครัวคุณยาย" เสมอนะคะ