เงินก้อนแรกที่ได้มา

"แกร๊ก... ตู้-ม!" เสียงลิ้นชักไม้สนเก่าครูดกับโครงโต๊ะดังสนั่น กะusเงินเหรียญและธนบัตรยับยู่ยี่จำนวนมหาศาลเททะลักลงมากองรวมกันบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งจนเกิดเสียงทึบหนักหน่วง ชวนให้อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่านจนหัวใจเต้นโครมคราม หลินฟางเซียนใช้หลังมือปาดเหงื่อเม็ดเป้งที่ผุดพรายขึ้นตามไรผม กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศพะโล้สูตรลับโบราณยังคงติดปลายนิ้วของเธออยู่จางๆ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาคู่นี้ในยามนี้ไม่ใช่กลิ่นหอมของอาหาร หากเป็นภูเขาเงินสดตรงหน้าที่เพิ่งได้มาจากการบุกตลาดมืดเมื่อยามวิกาล "ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ..." ฟางเซียนพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตเป็นประกายระยิบระยับสะท้อนแสงตะเกียงน้ำมัน กองธนบัตรมูลค่ารวมกันเกือบห้าร้อยหยวน! สำหรับครอบครัวทหารชั้นผู้น้อยในยุคนี้ เงินจำนวนนี้คือเบี้ยเลี้ยงชีพเกือบครึ่งปี หรือเทียบเท่ากับข้าวสารชั้นดีหลายร้อยชั่งเลยทีเดียว ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ร่างบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายเรียบๆ แต่สะอาดสะอ้านต้องยืนขาแข็งอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกันในตลาดมืดแห่งอำเภอชายแดน กลิ่นอับชื้นของโคลนและกลิ่นคาวปลาผสมปนเปกันจนน่าเวียนหัว แต่สิ่งเหล่านั้นไม่สามารถบดบังความหอมตลบอบอวลของ "ไข่พะโล้สูตรสมุนไพรสวรรค์" ที่เธอแอบดึงออกมาจากมิติพิเศษห้างสรรพสินค้าในพริบตาเดียวได้เลย เพียงแค่หม้อดินเผาใบยักษ์ถูกเปิดออก ควันสีขาวนวลพร้อมกลิ่นหอมเย้ายวนของโป๊ยกั๊ก ออบเชย ลูกจันทน์เทศ และพริกไทยดำที่เคี่ยวจนน้ำตาลเคี่ยวเคลือบผิวไข่เป็ดเป็นสีน้ำตาลทองเข้มข้น ก็สะกดสายตาบรรดาพ่อค้าแม่ค้าเถื่อนและผู้มีอันจะกินให้เดินตามกลิ่นราวกับถูกมนต์สะกด *“นี่แม่นาง ไข่นี่ขายอย่างไรฟะ? กลิ่นหอมเตะจมูกข้าจนท้องร้องไม่หยุดแล้ว!”* เสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์คนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ขณะที่ดวงตาจดจ้องไปยังไข่พะโล้เนื้อเด้งดึ๋งในน้ำซุปสีอำพัน ฟางเซียนแย้มยิ้มอย่างมีความหมาย ดวงตาคมปลาทูฉายแววแม่ค้ามือทองทันที *“ฟองละสองเหมาค่ะพี่ชาย ถ้าซื้อคู่กับหมูสามชั้นตุ๋นยาจีน ชุดละห้าเหมาเท่านั้น รับรองว่ารสชาตินี้ ต่อให้ท่านไปหาทั่วทั้งมณฑลก็หาไม่ได้อีกแล้วนะคะ”* เพียงพริบตาเดียว สินค้าล็อตแรกที่เธอเตรียมมาในมิติพิเศษก็ถูกกวาดเกลี้ยงจนเกลี้ยงหม้อ ผู้คนแย่งกันควักเงินจ่ายราวกับแจกฟรี ความสามารถในการปรุงอาหารระดับปรมาจารย์ประกอบกับวัตถุดิบชั้นเลิศจากโลกอนาคต ทำให้กำไรพุ่งทะยานสูงลิ่วชนิดที่ใครก็คาดไม่ถึง "คิดจะเอาเงินไปทำอะไรดีล่ะ หืม? คุณภรรยาตัวแสบ" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดเอวบางไว้หลวมๆ กลิ่นอายบุรุษผสมกลิ่นดินปืนจางๆ ลอยเข้ากระทบนาสิก พันจ่ากู้เฉินยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยรอยยิ้มเอ็นดูแกมดุดัน ดวงตาคมกริบกวาดมองกองเงินตรงหน้าสลับกับใบหน้าเนียนใสที่แดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น ฟางเซียนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะค้อนขวับใส่สามีหนุ่มตัวโตที่แอบย่องเข้ามาเงียบๆ *“คุณนี่นะ! ชอบทำให้ตกใจอยู่เรื่อยเลย แล้วอีกอย่าง ฉันแอบมาค้าขายแบบนี้ คุณไม่กลัวว่าจะเดือดร้อนเรื่องวินัยทหารหรือไงคะ?”* กู้เฉินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนายื่นไปหยิบธนบัตรปึกใหญ่วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ สายตาของเขาไม่ได้มองเงินพวกนั้นด้วยความโลภ แต่มองภรรยาตัวน้อยด้วยความภูมิใจและหวงแหน *“ระเบียบอะไรกัน? เมียฉันเก่งกาจหาเงินเก่งขนาดนี้ มีแต่คนอื่นจะอิจฉาฉันต่างหาก... อีกอย่าง เมื่อกี้ใครกันนะที่บอกว่าจะเอาเงินนี้ไปฟาดหน้าแม่กับน้องสาวคุณที่ชอบมาสูบเลือดสูบเนื้อเรา?”* คำพูดของกู้เฉินทำให้ฟางเซียนชะงัก รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากทันที เธอนึกถึงใบหน้าบึ้งตึงของแม่สามีและน้องสาวสามีจอมขี้เกียจที่มักจะมาเอารัดเอาเปรียบเธอกับสามีอยู่เป็นประจำ ถ้ารู้ว่าสะใภ้ที่พวกเธอดูดถูกว่าเป็น "ตัวกินข้าวสุก" สามารถหาเงินได้มากขนาดนี้ในชั่วข้ามคืน พวกเขาคงอกแตกตายเป็นแน่ *“นั่นสินะคะ...”* ฟางเซียนลูบธนบัตรในมือเบาๆ แววตาวาววับด้วยความสนุกสนาน *“เงินก้อนแรกนี้ ฉันตั้งใจว่าจะเอาไปเปิดร้านค้าเล็กๆ หน้าค่ายทหาร... ให้พวกท่านเห็นว่า ต่อให้ไม่มีเงินของตระกูลกู้ ฉันก็สามารถทำให้คุณกินดีอยู่ดีจนอ้วนทีเดียวเชียวค่ะ”* กู้เฉินยิ้มกว้าง ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอกอย่างรักใคร่ *“ตามใจคุณทุกอย่าง เมียรัก... อยากทำอะไรทำเลย ฉันคอยหนุนหลังให้อยู่แล้ว”* ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความสุขและความหวานชื่นของสามีภรรยา เสียงเคาะประตูกลับดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบจากภายนอก! *ปัง! ปัง! ปัง!* *“กู้เฉิน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! ฉันรู้ว่าแกอยู่ข้างใน!”* เสียงแหลมสูงอันคุ้นเคยและเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดแผดดังทะลุประตูไม้เข้ามา ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งคู่แข็งค้างในทันที ฟางเซียนหันขวับไปมองหน้าสามี ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย... *แม่สามีตัวแสบมาเยือนถึงหน้าประตูในยามวิกาลเช่นนี้ ดูท่าทาง... เงินก้อนแรกที่เพิ่งได้มา คงได้ฤกษ์นำมา "ฟาดหัว" คนพวกนี้เร็วกว่าที่คิดเสียแล้วกระมัง?* --- ขอขอบพระคุณคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ!