จัดการพวกหัวขโมย

เสียงไม้ไผ่ลั่นเอี๊ยดอาดเบาๆ ใต้ฝ่าเท้าที่พยายามลงน้ำหนักให้เบาที่สุด คือสัญญาณเตือนภัยชั้นดีในยามวิกาลที่หลินฟางเซียนรอคอยมาครึ่งค่ำแล้วค่ะ ความมืดสนิทภายในห้องครัวหลังบ้านถูกแต่งแต้มด้วยแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างไม้ ระบายเงาทอดยาวของร่างสองร่างที่กำลังพยายามงัดแงะกลอนประตูตู้เก็บเครื่องปรุงและสำรองเสบียง ฟางเซียนที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนตั่งไม้ตัวเตี้ยไม่ไกลจากเตาไฟ ค่อยๆ วางถ้วยน้ำชาอุ่นๆ ลงบนโต๊ะอย่างเงียบเชียบ ดวงตากลมโตคู่คมกริบสะท้อนประกายวาววับในความมืด ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากที่ต่อให้มองในความมืดก็ยังชวนให้รู้สึกเสียวสันหลังวาบ "พี่ใหญ่... ท่านดูสิ แป้งสาลีขาวละเอียดนี่ แค่เอาปลายนิ้วแตะก็รู้แล้วว่าเป็นของชั้นดี ข้าว่าเอาไปซ่อนไว้ที่เรือนเราสักครึ่งถุง ท่านแม่ไม่มีทางรู้หรอก" เสียงกระซิบกระซาบแหบพร่าดังขึ้นจากร่างท้วมต่ำของสะใภ้รอง ที่กำลังใช้มืออวบอ้วนควานหาถุงแป้งในความมืด "เจ้าเบาเสียงหน่อยสิ! อยากให้ไอ้กู้เฉินมันตื่นขึ้นมาเอาปืนมายิงกบาลหรือไง?" เสียงทุ้มต่ำของชายฉกรรจ์ผู้เป็นพี่สะใภ้เอ็ดเบาๆ อย่างหัวเสีย แต่มือซุกซนก็ยังไม่หยุดควานหาไหบรรจุน้ำมันหมูและเครื่องเทศราคาแพงที่ฟางเซียนเพิ่งแปรรูปเสร็จเมื่อวาน ตั้งแต่ฟางเซียนตบหน้าบรรดาญาติผู้พี่และแม่สามีด้วยฝีมือการทำอาหารและรายได้มหาศาลจากตลาดมืด คนพวกนี้ก็เหมือนแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ ความโลภบังตาจนลืมสิ้นว่านี่คือบ้านของนายทหารผู้เข้มงวด และเป็นอาณาจักรที่ฟางเซียนผู้กำ "มิติห้างสรรพสินค้า" ควบคุมอยู่ ฟางเซียนไม่ได้ขยับตัวไปไหน เธอเพียงแค่ยกมือขึ้นแตะอากาศเบาๆ เรียก "ผงพริกหอมเสฉวนคั่วเกลือสูตรเข้มข้นพิเศษ" ออกมาจากมิติ เม็ดพริกหอมคั่วบดละเอียดจนเป็นผงสีแดงอมส้มปนน้ำตาลเข้ม ส่งกลิ่นฉุนกานพลูและชาฮวาจียวเตะจมูกทันทีที่สัมผัสกับอากาศภายนอก ฟางเซียนดีดนิ้วเบาๆ ส่งผงพริกหอมลอยละลิ่วไปตามกระแสลมที่พัดผ่านหน้าต่าง ตรงเข้าสู่โพรงจมูกของโจรยามวิกาลทั้งสองทันที "ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!" เสียงจามประสานกันดังสนั่นหวั่นไหวทำลายความเงียบสงบยามดึก สะใภ้รองทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น คว้าจมูกตัวเองด้วยความแสบร้อน น้ำหูน้ำตาไหลพรากราวกับคนอกหัก ส่วนผู้เป็นพี่ชายก็สำลักไอจนหน้าดำหน้าแดง ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความทรมานจากฤทธิ์ของเครื่องเทศที่เข้มข้นเกินมนุษย์มนา "ใครวะ! ใครจุดไฟเผาพริกแถวนี้!" พี่สะใภ้แผדเสียงร้องลั่นด้วยความลืมตัว ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองกำลังแอบย่องเบาอยู่ พรึบ! แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันก๊าดสว่างวาบขึ้นทันทีที่ประตูห้องนอนด้านในถูกผลักเปิดออก พันจ่ากู้เฉินในชุดนอนกางเกงขายาวสีเขียวขี้ม้าทหาร ร่างกายกำยำเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดและบาดแผลเป็นทางยาวจากสนามรบ ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยว มือข้างหนึ่งถือปืนพกสั้นขึ้นลำกล้องเสียงดัง *คลิก* ก้องกังวานชวนขนหัวลุก "พวกแก... กล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในบ้านฉัน!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนคนบุกรุกตัวสั่นงันท่ามกลางความตกใจ สะใภ้รองและพี่ชายหน้าซีดเผือด เข่าทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับสายตาดุจปีศาจของนายทหารหนุ่ม และรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงยาพิษของหลินฟางเซียนที่ก้าวออกมายืนเคียงข้างสามี "ตายจริง... ดึกดื่นค่ำคืนเช่นนี้ ไม่นอนอยู่บ้านดีๆ มาเดินชมสวนหลังบ้านฉัน หรือว่าติดใจรสชาติ 'พริกหอมสูตรพิเศษ' ที่ฉันเตรียมไว้ต้อนรับแขกไม่เชิญกันแน่คะ?" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน รอยยิ้มบนใบหน้าช่างงดงามราวกับเทพเซียน แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก กู้เฉินหันมามองภรรยาแวบหนึ่ง แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยในเสี้ยววินาที เขาดึงร่างบางของภรรยามาไว้ด้านหลังอย่างปกป้อง ก่อนจะก้าวเข้าไปหาโจรยามวิกาลทีละก้าวอย่างน่ากลัว "บอกมา... ว่าจะให้ฉันส่งพวกแกไปให้สารวัตรทหาร หรือจะให้ฉันจัดการตามกฎของตระกูลกู้ตอนนี้เลย?" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ด้วยความหวาดกลัวของสะใภ้รองที่ดังเล็ดลอดออกมา ทว่าในวินาทีที่กู้เฉินกำลังจะเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อของคนทั้งสอง เสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหựดาจากด้านนอก พร้อมกับเสียงโวยวายของแม่สามีที่ดังแผดเข้ามาในความมืด "กู้เฉิน! ลูกเปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกกล้าดียังไงถึงทำร้ายพี่ชายกับน้องสะใภ้ของแก!" ฟางเซียนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากลึกซึ้งยิ่งขึ้น เกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นสนุกจริงๆ ต่างหากล่ะค่ะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ฟางเซียนมาโดยตลอดนะคะ