จดหมายรักที่ส่งมาพร้อมเสบียง

"ถ้าป้าสะใภ้ยังกล้าเอาข้าวสารขึ้นรามากำไรแบ่งครึ่งกับบ้านเราอีก ฉันนี่แหละจะเอาตะหลิวเหล็กเคาะหัวให้สมองกลับเข้าที่เสียบ้าง!" เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* สนั่นห้องครัวจนไอน้ำในหม้อตุ๋นยาจีนเดือดพล่านสะเทือน หลินฟางเซียนยืนกอดอก ใบหน้างามเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาดำขลับพราวระยับด้วยประกายความกรุ่นโกรธที่ถูกกดดันมาหลายเพลา ร่างอรชรในชุดผ้าฝ้ายสีครามเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านไม่ได้ดูอ่อนแอราวกับสะใภ้ชาวไร่ทั่วไปแม้แต่น้อย ความเฉียบขาดของนางทำให้พี่สะใภ้รองที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในเขตบ้านถึงกับหดคอถอยหลังไปสามก้าว ช่วงนี้การค้าขายน้ำพริกสูตรโบราณและเครื่องเทศลับในตลาดมืดกำลังไปได้สวย ยิ่งฟางเซียนใช้ประโยชน์จาก "มิติห้างสรรพสินค้า" แอบหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศจากโลกอนาคตมาผสมผสานกับสมุนไพรท้องถิ่น ยิ่งทำให้รสชาติอาหารของนางหอมฟุ้งตรึงใจจนพ่อค้าแม่ขายในเมืองต่างพากันแย่งชิงกันซื้อจนหมดเกลี้ยงทุกวัน ความมั่งคั่งที่เพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วนี้เองที่ดึงดูดฝูงเหลือบไรสกุลกู้และญาติพี่น้องจอมสูบเลือดสูบเนื้อให้วนเวียนมาหาเรื่องไถเงินไม่เว้นแต่ละวัน โดยเฉพาะแม่สามีตัวแสบที่แอบส่งข่าวฟ้องลูกชายคนโปรดอยู่เนืองๆ หวังให้สามีของนางตำหนิความแข็งกร้าวของสะใภ้ ทว่า... กู้เฉิน สามีหนุ่มผู้เคร่งขรึมและรักมั่นในตัวนาง หาได้หูเบาไม่ *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูรั้วไม้หน้าบ้านดังขึ้นสามครั้งติดต่อกัน ตามด้วยเสียงตะโกนห้าวทุ้มของบุรุษไปรษณีย์ประจำตำบลที่คุ้นเคย "พี่สาวฟางเซียน! มีพัสดุกล่องใหญ่ส่งตรงมาจากค่ายทหารเขตเหนือ! ของสามีเธอนั่นแหละ มารับเร็วเข้า หนักไม่ใช่เล่นนะนี่!" ฟางเซียนชะงัก สีหน้าที่กำลังขุ่นเคืองเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความแปลกใจระคนตื่นเต้น นางวางตะหลิวในมือลง ล้างมือจนสะอาดสะอ้านแล้วสาวเท้าก้าวออกไปที่ประตูรั้วทันท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นของเพื่อนบ้านรอบข้างที่ชะเง้อมองด้วยความอิจฉา กล่องไม้สนเนื้อดีขนาดใหญ่ถูกวางไว้บนม้าหินอ่อนหน้าบ้าน สลักตราประทับราชการทหารอย่างชัดเจน น้ำหนักของมันมากโขจนสะใภ้รองที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือทำท่าจะแตะต้อง "อุ๊ย ตายจริง... ตาพยัคฆ์กู้เฉินส่งอะไรมาให้ล่ะเนี่ย หรือว่าแอบซ่อนทองคำแท่งจากชายแดนเอาไว้ข้างใน? เอามาให้ฉันช่วยเปิดดูหน่อยเถอะ เผื่อมีของดีตกหล่น..." "มือของป้าสะใภ้รองสะอาดพอจะแตะต้องของของสามีฉันแล้วหรือคะ?" ฟางเซียนปัดมือนั้นออกอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาสุกใสจ้องเขม็งจนอีกฝ่ายหน้าเจื่อน "ของส่งถึงมือฉัน ย่อมเป็นสิทธิ์ของฉันคนเดียว เชิญกลับไปได้แล้วค่ะ ก่อนที่ฉันจะต้มน้ำแกงเผ็ดร้อนหม้อนี้ราดต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ" เมื่อเห็นท่าทีเอาจริงของหลินฟางเซียน ป้าสะใภ้รองจึงได้แต่ฮ่นฮัดสะบัดก้นเดินหนี พร้อมกับเสียงบ่นงึมงำด้วยความแค้นเคือง ฟางเซียนปิดประตูรั้วลงกลอนแน่นหนาก่อนจะหันมาจัดการกับกล่องไม้ตรงหน้า นางใช้ค้อนเล็กเคาะสลักไม้ออกอย่างระมัดระวัง ทันทีที่ฝากล่องถูกเปิดออก กลิ่นอายเฉพาะตัวก็โชยปะทะจมูกทันที—ไม่ใช่กลิ่นอับของค่ายทหาร แต่เป็นกลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศชั้นดี เมล็ดพริกเสฉวนคั่วแห้งเกรดพรีเมียม เห็ดหอมป่าตากแห้งชิ้นโต และที่สำคัญที่สุดคือ "จดหมาย" ซองหนึ่งที่พับไว้อย่างเป็นระเบียบใต้แผ่นกระดาษไข นางหยิบซองจดหมายขึ้นมาคลี่อ่านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ลายมือหวัดแต่ทรงพลังของกู้เฉินปรากฏแก่สายตา *[ถึงภรรยาตัวแสบของพี่...]* *[พี่อยู่ที่นี่สบายดี ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าวของที่ส่งมาให้กินเจ้าบอกว่าอร่อยนัก พี่จึงให้สหายพ่อค้าชาวเผ่าซิ่งหยิบEหวำ (เครื่องเทศชนิดพิเศษ) และเนื้อกวางตากแห้งคุณภาพดีที่สุดมาให้เจ้าใช้ทำทุนทำกำไรเพิ่ม ระวังตัวด้วย อย่าหักโหมงานหนักเกินไป และ... อย่าเพิ่งใจร้อนฟาดฟันใครจนมือเจ็บ รอให้พี่กลับไปจัดการพวกที่มารังควานให้เอง รักและคิดถึงเจ้าทุกลมหายใจ - กู้เฉิน]* อ่านถึงตรงนี้ รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปากของฟางเซียน ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้กับคนเห็นแก่ตัวตลอดวันมลายหายไปสิ้น สามีดิบเถื่อนผู้นี้ช่างรู้ใจนางเสียจริง ส่งวัตถุดิบทำเงินมาให้อย่างถูกจังหวะราวกับมีตาทิพย์ ทว่า ในขณะที่นางกำลังจะหยิบถุงเครื่องเทศชิ้นสุดท้ายออกจากก้นกล่อง นิ้วเรียวกลับไปสะดุดเข้ากับกระดาษอีกแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นไม้ปลอมของกล่อง—มันไม่ใช่จดหมายรักจากสามี แต่เป็นแผนที่ลายมือแปลกประหลาด พร้อมข้อความสั้นๆ ด้วยหมึกสีแดงฉานที่ทำให้ลมหายใจของฟางเซียนสะดุดกึก *[ระวังตัวไว้... ของที่สามีเจ้าขนกลับมาจากชายแดน ไม่ใช่แค่เสบียงธรรมดา แต่เป็น "บัญชีลับ" ที่พวกมันกำลังตามล่า ถ้าไม่อยากตายยกครัว จงส่งมอบมันคืนมาเสียดีๆ]* ฟางเซียนหน้าถอดสี ร่างกายเย็นวาบขึ้นมาทันที นางขยำกระดาษแผ่นนั้นแน่นในกำมือ ขณะที่เสียงฝีเท้าฝูงหนึ่งกำลังย่างกรายเข้ามาหยุดอยู่ที่หน้าประตูบ้านอย่างเงียบเชียบ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ฟางเซียนมาโดยตลอดนะคะ