ความลับที่เก็บงำไว้

"ถ้าท่านยังก้าวเข้ามาใกล้กว่านี้อีกก้าวเดียว ข้าเกรงว่าคราบโคลนบนรองเท้าบูทของท่าน อาจจะต้องถูกชะล้างด้วยน้ำแกงร้อนๆ ที่อยู่ในหม้อนี้แทนที่จะเป็นน้ำค้างยามราตรีนะคะ... พี่กู้เฉิน" น้ำเสียงของหลินฟางเซียนไม่ได้สั่นเครือเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าหัวใจของนางจะยังเต้นรัวด้วยความหวาดระแวงจากเหตุการณ์เมื่อครู่ที่เงาร่างปริศนาหายลับไปในความมืด ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยยามกวาดสายตามองบุรุษในเครื่องแบบทหารที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัว เรือนร่างสูงใหญ่ของกู้เฉินทอดเงาดำทะมึนทาบทับลงมาจนเกือบมิดร่างเพรียวบางของนาง ทว่าในความมืดสลัวนั้น แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยประกายความซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา กู้เฉินไม่ได้ขยับเขยื้อnหนีคำขู่ของภรรยา เขาเพียงแค่สาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะไม้เนื้อแข็งที่เต็มไปด้วยวัตถุดิบแปลกตา—ขวดแก้วใสบรรจุน้ำส้มสายชูหมักจากผลไม้เมืองหนาว เมล็ดพริกไทยเสฉวนสีแดงสดที่ส่งกลิ่นหอมฉุนเตะจมูก และที่สำคัญที่สุดคือแป้งสาลีเนื้อละเอียดบริสุทธิ์ชนิดที่ต่อให้เป็นเหมืองเกลือหรือตลาดมืดในเมืองใหญ่ก็ยังหาซื้อไม่ได้ง่ายๆ "กลิ่นเครื่องเทศพวกนี้..." กู้เฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของเสือดาวในป่าลึก ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้องครัวอย่างพิจารณา "เจ้าได้มันมาจากที่ใดกัน ฟางเซียน? สหายในค่ายทหารของข้า ต่อให้ควักเงินเดือนทั้งปีออก มาซื้อ ก็ยังไม่เคยเห็นเครื่องเทศเกรดพรีเมียมเช่นนี้วางขายในตลาดอำเภอเลยแม้แต่ร้านเดียว" ฟางเซียนชะงักมือที่กำลังนวดแป้ง ปลายเล็บเรียวเนียนจิกเบาๆ ลงบนผิวแป้งที่ยืดหยุ่น นางสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ สมองอันรวดเร็วระดับเชฟอัจฉริยะประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที นางรู้ดีว่าสามีของนางไม่ใช่คนโง่ เขามีสัญชาตญาณของนายทหารหน่วยลาดตระเวนที่เฉียบคมยิ่งกว่าสุนัขล่าเนื้อ การปกปิดด้วยคำโกหกตื้นๆ ย่อมรังแต่จะทำให้เขาเคลือบแคลงสงสัยมากกว่าเดิม "ท่านพี่กำลังสงสัยว่าภรรยาคนนี้แอบไปซุกซ่อนบุรุษอื่นไว้ หรือว่าแอบไปค้าขายสิ่งผิดกฎหมายกันแน่คะ?" นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มเยาะเล็กน้อยอย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าข้าบอกว่ามันร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ยามที่ข้าสวดภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ท่านจะเชื่อหรือไม่เล่า" "ข้าไม่เชื่อเรื่องงมงายพวกนั้นหรอก" กู้เฉินก้าวเข้ามาประชิดตัวจนฟางเซียนต้องเอนตัวหนีเล็กน้อย ไออุ่นจากร่างกายของชายชาติทหารและกลิ่นอายบุรุษจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นอายฝุ่นดินและเหงื่อจากการฝึกซ้อมโชยเข้าแตะนาสิก "แต่ข้าเชื่อในสิ่งที่ตาเห็น... และข้ารู้ว่าเจ้ามีความลับบางอย่าง ซ่อนไว้หลังรอยยิ้มใจดีนั่น" บรรยากาศภายในห้องครัวพลันตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น แม้เตาถ่านจะยังคงส่งไอความร้อนอุ่นๆ ออกมา ทว่าอุณหภูมิรอบตัวพวกเขากลับลดต่ำลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง ฟางเซียนจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของสามี นางเห็นทั้งความระแวง ความห่วงใย และความหวาดกลัวบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกร้าว *ตระกูลกู้จ้องจะสูบเลือดสูบเนื้อนาง แม่สามีจอมเคี่ยวก็คอยแต่จะหาเรื่องกลั่นแกล้ง หากกู้เฉินมาจับได้เรื่องมิติห้างสรรพสินค้าและระบบค้าขายของนางเข้า ชีวิตแต่งงานที่เพิ่งจะเริ่มต้นตั้งหลักได้นี้อาจจะต้องพังทลายลงในพริบตา... หรือไม่เขาก็อาจจะหวาดกลัวนางจนมองนางเป็นปีศาจ!* "ท่านอยากรู้ความจริงนักหรือคะ?" ฟางเซียนตัดสินใจเปลี่ยนเกม นางวางแป้งในมือลง ล้างมือด้วยน้ำอุ่นสะอาดสะอ้าน ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ ร่างเล็กก้าวเข้าไปใกล้จนหน้าอกเกือบจะแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา นางเอื้อมมือเรียวขึ้นไปแตะที่ปกเสื้อเครื่องแบบทหารของเขาเบาๆ ปลายนิ้วเรียวไล้ผ่านกระดุมทองเหลืองอย่างยั่วยวนและท้าทายในคราวเดียวกัน "ความลับบางอย่าง... ถ้ารู้แล้วมันอาจจะทำให้ท่านนอนไม่หลับไปตลอดชีวิตเลยก็ได้นะคะ ท่านพี่กู้" กู้เฉินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สัมผัสแผ่วเบาจากภรรยาทำให้เลือดในกายของนายทหารหนุ่มสูบฉีดอย่างรุนแรง เขารู้ว่านางกำลังใช้มารยาหญิงเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ ทว่าเขากลับพ่ายแพ้ให้กับดวงตากลมโตคู่นั้นทุกครั้ง มือหนาเอื้อมออกไปคว้าเอวบางของนางเข้าหาตัวโดยสัญชาตญาณ รั้งให้ร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง "ต่อให้ความลับนั้นมันจะน่ากลัวแค่ไหน..." กู้เฉินก้มลงกระซิบชิดริมหีบปากอิ่ม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความจริงจังที่สั่นระริก "ข้าก็ไม่มีวันปล่อยให้ใครมาพรากเจ้าไปจากข้าได้... แม้แต่ตัวเจ้าเองก็ไม่มีสิทธิ์ทำลายตัวเองเพื่อความลับนั้นเข้าใจไหม?" ฟางเซียนใจกระตุกวูบ ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากอ้อมแขนแข็งแกร่งทำให้เกราะป้องกันอันเย็นชาของเชฟสาวยุคปัจจุบันพังทลายลงชั่วขณะ นางเกือบจะลืมไปแล้วว่า สามีคนนี้ไม่เหมือนกับคนในตระกูลกู้ที่เห็นแก่ตัว เขาคอยปกป้องนางจากแม่และน้องสาวมาโดยตลอด แม้ในยามที่นางแสดงความสามารถเกินหน้าเกินตา เขาก็เลือกที่จะเก็บงำความสงสัยไว้เพื่อปกป้องนางจากสายตาคนนอก ทว่า ก่อนที่บรรยากาศจะหวานซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือนพัก! "พี่ใหญ่! พี่สะใภ้! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ!" เสียงแหลมสูงของกู้ชุนฮวา น้องสาวสามีตัวแสบแผดดังลั่นทำลายความเงียบสงบยามวิกาล ตามมาด้วยเสียงทุบประตูดังปั้งๆ อย่างไร้มารยาท "ท่านแม่ตื่นขึ้นมาแล้วโวยวายบอกว่าในห้องครัวมีกลิ่นเนื้อตุ๋นยาจีนราคาแพงลอยออกมาจากห้องของพวกท่าน นางหาว่าพวกแอบซ่อนของกินอร่อยๆ ไว้กินกันเองสองคนโดยไม่แบ่งนางกับข้า ตอนนี้แม่กำลังถือไม้กวาดเดินมาทางนี้แล้วนะเจ้าคะ!" ฟางเซียนผละออกจากอ้อมแขนของกู้เฉินทันที ดวงตาคู่งามฉายแววเจ้าเล่ห์ขึ้นมาอีกครั้ง รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก นางหันไปมองหม้อดินที่กำลังตุ๋น "ซุปหมูตุ๋นรากบัวเครื่องเทศโบราณ" ส่งกลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง กลิ่นหอมของน้ำซุปที่เคี่ยวเคี่ยวด้วยสมุนไพรจีนนานาชนิดและเนื้อหมูสามชั้นติดมันที่ตุ๋นจนเปื่อยนุ่มละลายในปาก เริ่มเล็ดลอดผ่านรอยแตกของประตูออกไปยั่วยวนน้ำลายของทุกคนในบ้านสกุลกู้ "ดูท่าทางว่าความลับของข้า... คงจะต้องเปิดเผยให้แม่สามีผู้เป็นที่รักของท่านได้ชิมเป็นคนแรกเสียแล้วกระมังคะ" ฟางเซียนหันมาเลิกคิ้วใส่กู้เฉินด้วยแววตาสVampish ที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานในการเตรียมตัวฟาดฟัน ปัง! ประตูห้องครัวถูกถีบเปิดออกอย่างแรงโดยฝีมือของแม่สกุลกู้ที่ถือไม้กวาดหน้าตาถมึงทอ ถลึงตาโกรธเกรี้ยวพุ่งตรงเข้ามาหมายจะด่าทอ ทว่า สิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับไม่ใช่ภาพภรรยาจอมขี้เกียจแอบกินของอร่อยคนเดียวอย่างที่นางคาดคิด แต่เป็นภาพของบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนที่ยืนโอบกอดสะใภ้ตัวแสบไว้แน่น ในขณะที่บนโต๊ะกลางห้องมีหม้อดินเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจจนแม่สามีถึงกับกลืนน้ำลายเอื้อมมือสั่นเทาออกไปชี้หน้า— "พวกเจ้า... พวกเจ้าแอบทำอะไรกินกันกลางดึกวะ!" แม่สกุลกู้แผดเสียงแหลมปรี๊ดด้วยความโมโหหิวจนตัวสั่น "กลิ่นหอมนี่มันอะไรกัน! เอาเงินมาจากไหนซื้อเนื้อสัตว์แพงขนาดนี้! นังตัวดี เจ้าซ่อนสมบัติอะไรไว้ในบ้านคู่นี้กันแน่!" กู้เฉินขมวดคิ้วมุ่นเตรียมจะก้าวออกไปบังภรรยาไว้ ทว่าฟางเซียนกลับเร็วกว่า นางก้าวออกมาข้างหน้า รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏบนใบหน้าสะสวย ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีด ทันใดนั้น นางก็ตักซุปหมูตุ๋นร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบเนื้อดีส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่กู้ชุนฮวาก็ยังต้องสูดปากกลืนน้ำลายตาม "คุณแม่ตื่นมาดึกดื่นคงจะหิวสินะคะ..." ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อย แต่แฝงด้วยความเยียบเย็นที่ทำเอาแม่สามีถึงกับผงะถอยหลัง "ถ้าอยากรู้ว่าข้าหาเงินมาจากไหน และในหม้อนี้มี 'ความลับ' อะไรซ่อนอยู่... เชิญชิมชามนี้ให้หมดก่อน แล้วข้าจะเล่าให้ฟัง... ทีละคำเลยค่ะ!" แม่สกุลกู้มองชามซุปตรงหน้าสลับกับใบหน้าของสะใภ้ด้วยความลังเลปนความอยากอาหารที่พุ่งสูงจนกู่ไม่กลับ... -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ!