อุปสรรคจากญาติจอมขี้อิจฉา

กลิ่นควันจางๆ ของน้ำมันหมูเจียวกับกระเทียมจีนทุบแตกที่ลอยละล่องมาจากครัวหลังบ้าน ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมใต้ต้นลำไยเมื่อครู่จางหายไปเลยแม้แต่น้อย หลินฟางเซียนยืนกอดอก แววตาดุจกวางสาวที่ซ่อนเร้นความคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดกำลังจดจ้องร่างท้วมของแม่สามีสกุลกู้และน้องสะใภ้ตัวแสบที่กำลังก้าวอาดๆ ออกจากเขตบ้านด้วยท่าทางฮึกเหيم เสียงหัวเราะคิกคักเยาะเย้ยดังแว่วมาตามลม ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบกายเย็นเยียบลงไปอีก "ปล่อยพวกนางไปก่อนเถอะค่ะพี่เซียน เดี๋ยวทางโน้นก็คงกระอักเลือดกันเอง" เสียงทุ้มต่ำแต่หนักแน่นดังขึ้นพร้อมกับฝ่ามือหยาบกร้านที่วางลงบนไหล่บอบบาง พันจ่ากู้เฉินก้าวออกมาจากชายคา ดวงตาคมกราบกรานฉายแววห่วงใยและเด็ดเดี่ยว เขาเพิ่งกลับมาจากค่ายทหาร และไม่คาดคิดเลยว่าลับหลังเขาเพียงไม่กี่ชั่วโมง พวกคนโลภในตระกูลจะกล้าบุกมาหาเรื่องภรรยาตัวน้อยถึงถิ่น "ฉันไม่ได้กลัวพวกนางหรอกค่ะพี่กู้..." ฟางเซียนปรายตามองสามี รอยยิ้มเยาะปรากฏที่มุมปากน้อยๆ "แค่เสียดายเวลานอนน่ะค่ะ คนพวกนั้นเหมือนปลิงกระหายเลือด ยิ่งเราสนใจ พวกมันก็ยิ่งได้ใจ... แต่ว่า..." ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงคำพูดขู่ขวัญก่อนจากไปของแม่สามี *'ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ สะใภ้ตัวซวย แปลงผักงามๆ ของแก อาจจะไม่ได้อยู่ให้เก็บเกี่ยวหรอก!'* คำขู่นั้นไม่ใช่ลมปากธรรมดา สำหรับคนตระกูลกู้ที่หน้าเงินและพร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อผลประโยชน์แล้ว แปลงผักออร์แกนิกในมิติพิเศษที่นางแอบเอาออกมาปลูกไว้แปลงมุมสุดของสวนหลังบ้าน คือหัวใจสำคัญของกิจการน้ำพริกและผักดองที่กำลังทำกำไรเป็นกอบเป็นกำในตลาดมืดตอนนี้! ดึกสงัดในคืนนั้น ความเงียบสงบปกคลุมไปทั่วหมู่บ้านทหาร มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม หลินฟางเซียนลืมตาขึ้นในความมืด นางสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากระบบเซ็นเซอร์ในมิติห้างสรรพสินค้าที่เชื่อมต่อกับแปลงเกษตรด้านนอก แรงสั่นสะเทือนเบาๆ และคลื่นพลังงานแปลกปลอมกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้แปลงผักกวางตุ้งและพริกขี้หนูสวนที่นางทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ร่างเพรียวบางในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มลุกขึ้นเงียบเชียบราวกับแมวป่า นางหยิบตะเกียงน้ำมันก๊าดดวงเล็กติดมือไว้ พร้อมกับขวดสเปรย์สมุนไพรไล่แมลงสูตรเข้มข้นพิเศษที่ผสมพริกไทยดำและยางสะเดาจากมิติ กู้เฉินที่ตื่นตัวอยู่ตลอดเวลาในฐานะนายทหารตื่นขึ้นตามสัญชาตญาณทันทีที่ฟางเซียนขยับตัว เขาคว้าปืนพกประจำกายและคว้ามือบางไว้ สายตาคมกวาดมองภรรยาด้วยความเข้าใจ ไม่ต้องเอ่ยปากอันใด ทั้งคู่ต่างรู้ดีว่า 'แขกยามวิกาล' มาเยือนแล้ว ที่มุมแปลงผักหลังบ้าน เงาร่างสองเงากำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ท่ามกลางความมืด "เร็วเข้าสิ! เทน้ำนี่ลงไปให้หมด แปลงผักนรกนี่จะได้เน่าตายคาดินซะที อีสะใภ้สารเลวจะได้ไม่มีหน้าไปอวดใครในตลาดอีก!" เสียงกระซิบแหบพร่าแต่เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายดังลอดมาจากปากของสะใภ้รองสกุลกู้ มืออวบอูมถือถังไม้ที่บรรจุสารเคมีเข้มข้น—น้ำกรดเจือจางที่แอบขโมยมาจากโรงเก็บเครื่องมือของกองร้อย—เตรียมจะสาดลงบนแปลงผักเขียวขจี "ฮึ! คราวนี้แหละ ฉันจะทำให้มันรู้ว่าใครคือนายใหญ่ของบ้านนี้ ขโมยสูตรลับไปขายรวยอยู่คนเดียว แกต้องชดใช้!" แม่สามีสกุลกู้หัวเราะคิกคักในลำคออย่างสะใจ ใบหน้ายับย่นบิดเบี้ยวด้วยความโลภและริษยา แต่ทว่า... ก่อนที่น้ำในถังจะทันได้สาดกระทบผืนดิน *แกร๊ก!* "พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่หรือคะ?" เสียงหวานใสดังก้องขึ้นท่ามกลางความมืด เย็นเยียบและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ จนคนทั้งสองสะดุ้งสุดตัวทำถังน้ำเกือบหลุดมือ แม่สามีหันขวับมาด้วยความตกใจ ใบหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นร่างระหงของหลินฟางเซียนยืนถือตะเกียงส่องสว่างอยู่ใต้ต้นไม้ แสงไฟสีส้มสาดกระทบใบหน้าที่เรียบเฉยจนดูคล้ายภูตผี "แก... ยัยฟางเซียน!" แม่สามีหวีดร้องเสียงหลง "ดึกดื่นป่านนี้ ไม่นอนอยู่บ้านดีๆ มาเดินเล่นชมสวนบ้านคนอื่นแถมยังถือถังน้ำประหลาดมาด้วย... หรือว่าติดใจรสชาติยาพิษที่ตัวเองกำลังจะเทลงดินคะ?" ฟางเซียนก้าวเท้าเข้าไปช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่กดดันจนอีกฝ่ายหายใจไม่ออก "แกอย่ามาปรักปรำนะ!" สะใภ้รองหน้าซีดเผือด ถอยหลังกรูดจนสะดุดแปลงผักล้มลงไปกองกับพื้น "พวกเรา... พวกเราแค่มารดน้ำต้นไม้!" "รดน้ำตอนตีสอง? แถมใช้น้ำกรดล้างห้องเครื่องเนี่ยนะคะ?" กู้เฉินก้าวออกมาจากความมืด ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามและกางเกงขายาวทหารแผ่รังสีคุกคามน่ากลัว ดวงตาคมกริบจ้องมองมารดาและน้องสะใภ้ด้วยความผิดหวังและโกรธเกรี้ยว "แม่ทำแบบนี้จริงๆ หรือครับ? นี่คือครอบครัวของผมนะ!" "ไอ้... ไอ้ลูกอกตัญญู!" แม่สามีหน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าบุตรชายด้วยความโกรธจัด "แกเข้าข้างอีเมียตัวดีนี่จนไม่เห็นหัวแม่แล้วใช่ไหม? มันทำของใส่แกหรือไง ถึงได้ยอมมันทุกอย่าง!" ฟางเซียนยิ้มเย็น นางไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย กลับรู้สึกสนุกเสียอีกที่ได้เห็นคนหน้าด้านจนมุม นางยกขวดสเปรย์ในมือขึ้น หมุนหัวฉีดพ่นเบาๆ ไปทางทั้งสองคน "ไม่อยากคุยกันดีๆ ใช่ไหมคะ งั้นก็รับของขวัญต้อนรับยามวิกาลจากฉันไปหน่อยเถอะค่ะ" *ฟรึ่บ!* ละอองน้ำสมุนไพรสูตรพิเศษพุ่งเข้าใส่หน้าแม่สามีและสะใภ้รองเต็มแรง กลิ่นฉุนจัดของพริกไทยดำ พริกขี้หนูสวน และสารสกัดจากสมุนไพรฤทธิ์ร้อนพุ่งเข้าจมูกและตาจนทั้งสองคนสำลักหน้าดำหน้าแดง กรีดร้องโหยหวนลั่นบ้าน "แฮ่กๆ!แสบ! แสบตา! ช่วยด้วย!" เสียงโวยวายดังระงมปลุกเพื่อนบ้านรอบข้างให้เริ่มเปิดไฟทีละดวง กู้เฉินขมวดคิ้วแน่น เขารู้ว่าถ้าปล่อยให้เรื่องนี้เอิกเกริก คนตระกูลกู้จะยิ่งสร้างความเสื่อมเสียให้เขาในฐานะทหาร แต่ฟางเซียนกลับยกมือขึ้นห้ามสามีที่ทำท่าจะเข้าไปจัดการ "ปล่อยให้พวกเขาร้องไปเถอะค่ะพี่กู้..." ฟางเซียนย่อตัวลงกระซิบข้างหูแม่สามีที่กำลังดิ้นรนเช็ดหน้าด้วยความทรมาน น้ำเสียงของนางกระซิบเบาหวิวแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "จำไว้นะคะ... ของของฉัน ใครหน้าไหนก็แตะไม่ได้ ถ้าไม่อยากให้ฉันเอาคืนจนหมดตัว พรุ่งนี้เช้า... เตรียมตัวมาคุกเข่าขอขมาฉันที่หน้าประตูบ้านได้เลยค่ะ" สิ้นคำพูดนั้น ฟางเซียนก็หันหลังกลับอย่างสง่างาม ทิ้งให้แม่สามีและสะใภ้รองนั่งร้องโอดครวญอยู่ท่ามกลางความอับอายและเจ็บแสบ ทว่า ในขณะที่ฟางเซียนกำลังจะก้าวเท้าเข้าบ้านพัก ทันใดนั้นเอง— เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงเคาะประตูรั้วหน้าบ้านก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนกระհือกกระหอบของทหารยامประจำกองร้อยที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "ผู้พันกู้! ผู้พันครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! ที่ตลาดมืดตอนนี้..." (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "ครัวคุณยาย" เสมอมานะคะ)