ความลับใต้ต้นไม้ใหญ่

กลิ่นอายความสดชื่นของดินชื้นหลังฝนตกยังไม่ทันจางหาย เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ย่างกรายเข้ามาใกล้เรือนพักก็ทำเอาหลินอิงต้องรีบซ่อนใบหน้าพริกไทยหิมะนับร้อยกิโลกรัมกลับเข้าสู่มิติลับด้วยความคิดเพียงเสี้ยววินาที “เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่ เหตุใดเหงื่อจึงท่วมกายเช่นนี้ เล็กอิง” น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของจวินเยี่ยดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีเข้มก้าวเข้ามาด้วยความคุ้นเคย ดวงตาคมกริบกวาดมองภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความห่วงใย มือหนายื่นผ้าแพรสะอาดออกไปซับหยาดเหงื่อข้างขมับให้หญิงสาวอย่างเบามือ ท่าทีเช่นนี้หากให้เหล่าทหารกล้าในค่ายมาเห็นเข้า คงต้องขยี้ตาจนเลือดตาไหลเป็นแน่ เพราะท่านแม่ทัพผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งผู้นี้ ยามอยู่ต่อหน้าภรรែขี้อายและรักการปลูกผัก กลับกลายเป็นบุรุษสายเปย์ผู้ยอมสยบแทบเท้าอย่างสิ้นเชิง หลินอิงแอบถอนหายใจโล่งอกในใจอย่างเงียบเชียบ เกือบไปแล้ว... หากช้ากว่านี้อีกเพียงลมหายใจเดียว ความลับเรื่องมิติลับสวนสวรรค์ที่สามารถเร่งเวลาการเติบโตของพืชพรรณได้เป็นร้อยเท่าคงถูกสามีจับได้คาหนังคาเขาเป็นแน่ “ข้าเพียงแต่... กำลังจัดเตรียมเมล็ดพันธุ์ล็อตใหม่ที่จะนำไปลงแปลงทางทิศตะวันตกค่ะ ท่านแม่ทัพ” หลินอิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว พร้อมกับส่งยิ้มหวานเชื่อมที่มักใช้ตกสามีให้ตายใจไปหนึ่งกรุบ จวินเยี่ยหรี่ตามองเล็กน้อยอย่างรู้ทัน แม้เขาจะไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้ไล่เลียง แต่สัญชาตญาณของอดีตแม่ทัพผู้ผ่านศึกมาโชกโชนย่อมสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ร่างสูงก้าวเข้าไปใกล้จนแผ่นหลังของภรรยาเกือบชิดกับชั้นวางสมุนไพร ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนหลินอิงต้องหดคอหนีด้วยความจั๊กจี้ “เมล็ดพันธุ์ของเจ้า... เหตุใดจึงมีกลิ่นอายของพลังวิญญาณเข้มข้นยิ่งกว่าโสมพันปีในท้องพระโรงเสียอีกเล่า เล็กอิง” จวินเยี่ยกระซิบชิดริมใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพรายจนหัวใจดวงน้อยของนางเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ “ท่านพี่... ท่านพูดจาเหลวไหลอันใดกัน ข้าก็แค่นำไปแช่น้ำแร่ธรรมชาติที่ค้นพบบนเขาต่างหากเล่าคะ” นางแก้ตัวน้ำขุ่นๆ พร้อมกับพลิตัวกลับมาเผชิญหน้า มือเรียวเล็กผลักอกแกร่งเบาๆ เป็นเชิงปราม แต่ทว่าอีกฝ่ายกลับคว้าข้อมือนางไว้แล้วดึงเข้า 100% ของแผงอกกว้างอย่างไร้ช่องว่าง ในขณะเดียวกัน ที่เหลาอาหารตระกูลหลี่ในตัวอำเภอ บรรยากาศกลับคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด หลี่จื่อทุบโต๊ะไม้จนถ้วยชาสั่นสะเทือน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อได้รับรายงานว่า ผักกาดหอมและผลไม้ตระกูลส้มของหลินอิงในตลาดมืดกำลังขายดิบขายดีจนเทน้ำเทท่า ลูกค้ากระเป๋าหนักต่างแย่งกันซื้อจนราคาพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัว “นังสารเลวหลินอิง! มันไปเอาผักวิเศษพวกนี้มาจากที่ใดกัน ทั้งๆที่หน้าแล้งเช่นนี้พืชผลของชาวบ้านแห้งตายหมด แต่นางกลับมีผลผลิตสดใหม่ส่งขายได้ทุกวัน!” หลี่จื่อกัดฟันกรวด ดวงตาแดงก่ำด้วยความริษยา “ส่งคนไปสืบให้ละเอียด ข้าต้องการรู้ว่าเบื้องหลังสวนของนางมีเคล็ดลับอันใด หากไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล!” ตัดภาพกลับมาที่เรือนพักของหลินอิง หลังจากรอดพ้นจากการซักไซ้ของสามีตัวดีมาได้อย่างเฉียดฉิว หญิงสาวก็ฉวยจังหวะที่จวินเยี่ยออกไปตรวจความเรียบร้อยรอบค่ายทหาร แอบเร้นกายเข้าสู่มิติลับอีกครั้ง แสงสว่างเรืองรองสีทองอบอุ่นโอบล้อมรอบกาย ทัศนียภาพเบื้องหน้าคือสวนสวรรค์ขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยพืชพรรณหายาก ต้นส้มสีทองอร่ามส่งกลิ่นหอมหวานตลบอบอวล แปลงผักสมุนไพรล้ำค่าเปล่งแสงระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า หลินอิงแย้มยิ้มด้วยความพึงพอใจ มือเรียวกวาดผ่านอากาศเบาๆ เพื่อสั่งการระบบมิติให้เร่งผลผลิตชุดใหญ่ออกมาเตรียมไว้สำหรับการค้าครั้งประวัติศาสตร์ในวันพรุ่งนี้ แต่นางไม่รู้เลยว่า... ในขณะที่มิติลับกำลังสั่นไหวเล็กน้อยจากการใช้พลังงานขั้นสูง ประตูมิติที่เชื่อมต่อกับโลกภายนอกกลับเกิดรอยร้าวบางๆ ขึ้นอย่างไร้สาเหตุ! ทว่า สิ่งที่ทำให้หัวใจของหลินอิงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ไม่ใช่รอยร้าวของมิติ... แต่เป็นเงาร่างสูงสง่าคุ้นตาของใครบางคน ที่กำลังยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่นอกมิติ พร้อมกับจ้องมองตรงมาที่นางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความลึกล้ำที่อ่านไม่ออก! “ภรรยา... เจ้าจะอธิบายให้สามีผู้นี้ฟังอย่างไรดี ว่าเหตุใดฮูหยินของข้าถึงหายตัวเข้าไปในต้นไม้ได้กันล่ะหื้ม?” รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ - สวนส้มปลายฟ้า -