แม่ทัพเปย์หนักไม่มีกั๊ก

"ถ้าเจ้ายังกล้าเอาผักเน่าๆ เหล่านี้มาวางขายหน้าร้านข้าอีกแม้แต่ก้านเดียว ข้าจะเอาไปเทราดหัวสามีเจ้าให้เข็ด!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวพร้อมกับใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาของ 'หลี่จื่อ' เจ้าของร้านอาหารใหญ่โตประจำเมืองที่กำลังพยายามเล่นงานแผงค้าของหลินอิงอย่างออกนอกหน้า ทว่าหญิงสาวกลับไม่แม้แต่จะชายตามองคู่กรณีที่กำลังยืนเท้าสะเอวหน้าดำหน้าแดง นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวงามบรรจงจัดเรียงส้มโอเนื้อสีชมพูฉ่ำน้ำลงในเข่งไม้ไผ่สานอย่างใจเย็น กลิ่นหอมสดชื่นของเปลือกส้มโอและละอองน้ำค้างยามสายลอยอบอวลตัดกับบรรยากาศตึงเครียดได้อย่างน่าหมั่นไส้ หลินอิงเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงแววตาดุดลราวกับคมมีดซ่อนในไหมพรมถูกส่งไปให้หลี่จื่อ "ท่านพี่หลี่... ร้านของท่านขายดีจนไม่มีเวลาส่องกระจกดูหนังหน้าตัวเองเลยสินะคะ ถึงได้ไม่รู้ว่าผักในมิติ... เอ๊ย ผักในสวนของข้าสดกรอบกว่าผักเหี่ยวๆ ของร้านท่านจนคนทั้งตลาดเขาหัวเราะเยาะลับหลังกันหมดแล้ว หากว่างมากนัก ไยไม่เอาเวลาไปปรับปรุงรสชาติอาหารที่จืดชืดราวกับน้ำล้างผ้าขี้ริ้วของท่านเสียก่อนเล่า" คำพูดเจ็บแสบแต่รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มทำเอาหลี่จื่อหน้าเขียวคล้ำจนแทบจะกระออกเลือดออกมาเป็นลิ่มๆ หญิงสาวตัวร้ายกัดฟันกรอด ยื่นมือหมายจะปัดเข่งส้มโอของหลินอิงให้คว่ำคละคลุ้ง ทว่าจังหวะนั้นเอง... *โครม! เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบชีวิตดังก้องกังวานไปทั่วทั้งตลาด!* ขบวนเกี้ยวหรูหราลายมังกรทองและธงปักประจำกองทัพพยัคฆ์ทมิฬเคลื่อนตัวเข้ามาแหวกฝูงชนอย่างเป็นระเบียบ แรงกดดันจากเหล่าองครักษ์ผู้ฝึกยุทธ์มาอย่างโชกโชนแผ่ซ่านจนทุกคนในรัศมีร้อยเมตรต้องรีบถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว หลี่จื่อที่กำลังจะอาละวาดถึงกับขาอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นดินทันทีเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ประจำตัวของ 'แม่ทัพจวินเยี่ย' บุรุษผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมและเกลียดผักเข้าไส้! ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้างจนแมลงวันบินเข้าปาก คือการที่ท่านแม่ทัพผู้เย็นชาและทรงอำนาจคนนั้น ก้าวลงจากเกี้ยวด้วยใบหน้าเรียบตึง ก่อนจะเดินตรงดิ่งมายังแผงผักและผลไม้เล็กๆ ของหลินอิงอย่างไร้ความลังเล "ฮูหยิน... เจ้าเหนื่อยแล้ว" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้า จวินเยี่ยไม่เพียงแต่ไม่รังเกียจกลิ่นอายดินกลิ่นอายสวนของภรรยา เขาकिายมือหนาออกไปปัดเศษใบไม้บนไหล่ของหลินอิงอย่างทะนุถนอม สายตาที่ทอดมองนางเต็มไปด้วยความคลั่งรักจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง หลินอิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาสะใจฉายชัดอยู่ชั่วพริบตาก่อนจะปรับเป็นเรียบเฉย นางเบี่ยงตัวหลบเล็กน้อย "ท่านแม่ทัพ ข้าบอกท่านแล้วว่าการมาที่ตลาดสดเช่นนี้มันเกะกะแผงค้าของข้า" "ข้าไม่ได้มาเกะกะ แต่ข้าพา 'ของกำนัล' มาให้เจ้าต่างหาก" จวินเยี่ยผายมือไปเบื้องหลัง ทันใดนั้นเหล่าองครักษ์มือดีนับสิบก็ทยอยวางหีบสมบัติลงเบื้องหน้าหลินอิงทีละหีบ... ทีละหีบ! หีบแรกเปิดออกเผยให้เห็นทองคำแท่งเรียงรายระยิบระยับ หีบที่สองคือโฉนดที่ดินทำสวนร้อยไร่ริมตีนเขา และหีบที่สาม... คือตั๋วเงินมูลค่ามหาศาลที่สามารถซื้อเมืองได้ทั้งเมือง! "นี่คือเบี้ยหวัดและทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมดของข้า รวมถึงกำไรจากการส่งเสบียงล็อตล่าสุด... ยกให้เจ้าจัดการทั้งหมด" จวินเยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังประกาศราชโองการ "และตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าได้ส่งองครักษ์เงาฝีมือดีที่สุดสี่นายมาประจำการที่สวนและแผงค้าของเจ้า เพื่อป้องกัน 'สุนัขข้างถนน' ตัวไหนก็ตามที่บังอาจมาเห่าหอนรบกวนความสงบของภรรยาข้า" ประโยคหลังเขากวาดสายตาคมกริบไปยังหลี่จื่อที่ตัวสั่นงันท่ามกลางฝุ่นละออง นางหมอบราบลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัวจนแทบปัสสาวะราด หลินอิงกวาดตามองกองสมบัติมหาศาลตรงหน้าสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ยอมจำนนต่อเสน่ห์ปลายจวักและมิติลับของนางอย่างราบคาบ มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจ สามีสายเปย์ผู้รักเมียยิ่งกว่าชีพเช่นนี้ ต่อให้ต้องทำเมนูผักเหม็นเขียวให้เขากินทุกวัน นางก็ยินดีจะเนรมิตมันออกมาให้อร่อยเหาะจนเขาต้องยอมกราบกรานขอร้องทีเดียว! ทว่า... ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความมั่งคั่งและน่าหมั่นไส้ จู่ๆ องครักษ์เงาที่คอยลาดตระเวนรอบนอกก็พุ่งเข้ามาคุกเข่าลงเบื้องหน้าจวินเยี่ยด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ใบหน้าของทหารกล้าซีดเผือดขณะรายงานเสียงสั่น "เรียนท่านแม่ทัพ! มี... มีราชโองการด่วนจากเมืองหลวงส่งตรงถึงฮูหยิน... และ... และคนที่นำราชโองการมาไม่ใช่ขันทีหลวง แต่เป็นองค์ชายสามผู้มีข่าวลือว่าเป็นอดีตคู่หมั้นหมายของฮูหยินพ่ะย่ะค่ะ!" รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ - สวนส้มปลายฟ้า -