ศึกชิงวัตถุดิบคุณภาพ

"ห้าพันตำลึงทอง!" เสียงประกาศกร้าวจากพ่อค้าคนกลางดังสะท้อนไปทั่วห้องประมูลชั้นใต้ดินของหอหมื่นสมบัติ เรียกเสียงฮือฮาจากบรรดาพ่อค้าคหบดีผู้มั่งคั่งให้สูดปากด้วยความตกตะลึง 'โสมหิมะพันปี' รากสีขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดน้ำแข็งที่แผ่ไอเย็นเยียบออกมาแม้จะอยู่ในกล่องหยกสลักลาย เป็นวัตถุดิบระดับตำนานที่แม้แต่ในวังหลวงก็ยังหาชมได้ยากยิ่ง หลินอิงหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะไม้พะยุงเบาๆ เป็นจังหวะ ขณะที่หางตากวาดมองไปยังชายร่างท้วมสวมชุดผ้าไหมปักดิ้นทองที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม—หลี่จื่อ เจ้าของร้านอาหารสุราอวี้หลิงคู่ปรับตัวฉกาจที่ส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ นางแค่นเสียงในลำคออย่างไม่ยี่หรา อยากจะแข่งขันรวยกับนางที่มีมิติลับสวนสวรรค์ผลิตสมุนไพรทิพย์ได้เรื่อยๆ เช่นนั้นหรือ ช่างไม่เจียมกะลาครอบเสียเลย "ห้าพันสองร้อยตำลึงทอง!" หลี่จื่อทุ่มเงินประมูลแข่งขึ้นทันที พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นด้วยความลำพองใจ เขาตั้งใจจะกว้านซื้อโสมหิมะนี้ไปทำลายตัดหน้าหลินอิงให้จงได้ เพื่อไม่ให้นางสามารถนำไปปรุงอาหารบำรุงร่างกายให้แก่ท่านแม่ทัพจวินเยี่ยสามีหนุ่มผู้เกลียดผักแต่รักเมียสุดใจได้อีก บรรยากาศภายในห้องประมูลเริ่มตึงเครียด ผู้คนต่างซุบซิบนินทาว่าสตรีผู้นี้จะสู้ราคาต่อหรือไม่ เพราะเงินจำนวนนี้เทียบเท่ากับรายได้ของหอสุราใหญ่ๆ ทั้งปีเลยทีเดียว หลินอิงมิได้แสดงอาการร้อนรนแม้แต่น้อย นางแย้มรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงไว้ด้วยความคมกริบดั่งใบมีดอาบน้ำผึ้ง นางหันไปสบตากับจวินเยี่ยที่นั่งนิ่งสงบอยู่เคียงข้าง สามีหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับภาพวาดและแววตาดุดันคู่นั้นมิได้มองสิ่งใดนอกจากภรรยา เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เป็นเชิงอนุญาตโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด—*อยากได้สิ่งใด ซื้อมาให้หมด* นั่นคือสายตาที่สามีสายเปย์ส่งผ่านมาให้ "ห หมื่นตำลึงทองค่ะ" หลินอิงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานชัดเจนไปทั่วทุกมุมห้อง ราวกับค้อนเหล็กหนักอึ้งที่ตอกลงกลางอกของทุกคนในที่นั้น หลี่จื่อถึงกับหน้าถอดสี อ้าปากค้างจนแมลงวันแทบบินเข้าปาก ส่วนผู้ดูแลการประมูลถึงกับมือไม้สั่น ทำค้อนประมูลหลุดมือร่วงกระแทกโต๊ะเสียงดังสนั่น "ห… หื่นหมื่นตำลึงทอง! แม่นางหลินเสนอราคาหนึ่งหมื่นตำลึงทองแล้วขอรับ! มีผู้ใดจะให้มากกว่านี้อีกหรือไม่… หนึ่ง… สอง… สาม! ปิดประมูล! โสมหิมะพันปีตกเป็นของแม่นางหลินอิงแห่งสวนส้มปลายฟ้าอย่างเป็นทางการขอรับ!" เสียงเคาะไม้ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือและเสียงฮือฮาจะระเบิดขึ้นอย่างบ้าคลั่ง หลี่จื่อกัดฟันกรอดจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ ดวงตาแดงก่ำด้วยความแค้นเคืองและริษยา แต่มันทำอันใดหลินอิงไม่ได้ นางเพียงแค่ลุกขึ้นยืน จัดอาภรณ์ให้เข้าที่อย่างสง่างาม แล้วเดินไปรับกล่องหยกบรรจุโสมหิมะด้วยรอยยิ้มระรื่น เมื่อกลับมาถึงรถม้าประจำตัว จวินเยี่ยก็รวบเอวบางเข้าหาตัวทันที ฝ่ามือหนาลูบไล้กลุ่มผมนิ่มอย่างเบามือด้วยความห่วงใย "เจ้าทุ่มเงินไปไม่น้อยเลย แม่บ้านคนเก่งของพี่ ไม่เสียดายเงินหรือ" หลินอิงหัวเราะคิกคัก ยื่นปลายนิ้วไปจิ้มปลายจมูกโด่งเป็นสันของสามีอย่างหยอกเยาะ "เสียดายที่ไหนกันคะ เงินทองเป็นของนอกกาย หาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่หน้าตาของเจ้าหลี่จื่อผู้นั้นตอนที่ถูกตบหน้าด้วยเงินสด เป็นภาพที่ประเมินค่าไม่ได้ต่างหากล่ะคะ!" จวินเยี่ยหลุดหัวเราะในลำคออย่างเอ็นดู เขารั้งร่างบางเข้ามากอดแน่นขึ้น ไออุ่นจากกายหนาแผ่ซ่านเข้ามาจนหัวใจของหลินอิงพองโต อาหารมื้อเย็นวันนี้ นางตั้งใจจะนำโสมหิมะล้ำค่านี้มาตุ๋นกับไก่ฟ้าป่าในมิติลับ ราดด้วยน้ำซุปสมุนไพรสูตรลับเฉพาะ เพื่อปรนเปรอสามีผู้แสนดีของนางให้เต็มอิ่ม ทว่า ในขณะที่รถม้ากำลังแล่นผ่านตรอกแคบมืดทึบเพื่อกลับสู่เรือนสวนส้ม บรรยากาศภายนอกกลับเงียบสงบผิดปกติ ลมยามเย็นพัดพาเอาคลิ่นอายบางอย่างที่แปลกประหลาดเข้ามาแตะจมูก กลิ่นอายของเลือด… และกลิ่นอายอันตรายที่คุ้นเคย จวินเยี่ยหรี่ตาลงคมกริบ มือหนาชักกระบี่ข้างกายออกจากฝักอย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องรอให้ภรรยาเอ่ยทักทาย รถม้าหยุดกะทันหันจนหลินอิงเกือบเซถลาไปชนกับอกสามี "อิงอิง อยู่ในนี้ ห้ามออกไปเด็ดขาด" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่า ก่อนที่จวินเยี่ยจะทันได้ก้าวเท้าลงจากรถม้า ผ้าม่านหน้าต่างรถม้าก็ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล เผยให้เห็นเงาร่างระหงของสตรีผู้หนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมหน้า ทว่าดวงตาทรงเสน่ห์คู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่หลินอิงด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้แผ่นหลังของนางเยียบเย็นวาบ "ไม่พบกันนานนะเพคะ… พี่หญิงใหญ่ ท่านยังจำน้องสาวคนนี้ได้หรือไม่?" รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ - สวนส้มปลายฟ้า -