ตบหน้าด้วยความมั่งคั่ง

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อดีดังสนั่นหวั่นไหวจนถ้วยชาเคลือบกระเบื้องสั่นสะเทือน เลือดในกายของบรรดาชาวบ้านที่มามุงดูเหตุการณ์ต่างพากันสูบฉีดด้วยความตื่นตระหนก แต่สำหรับหลินอิงแล้ว เสียงนั้นเป็นเพียงเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนที่น่ารำคาญใจเสียมากกว่า "พวกเจ้ากล้าดียังไงถึงมาขวางทางทำมาหากินของร้าน 'สวนส้มปลายฟ้า' แห่งนี้!" บุรุษร่างกำยำหน้าตาถมึงทึง นามว่า 'ไท่เฉิน' ลูกสมุนมือขวาของหลี่จื่อ เจ้าของร้านอาหารคู่แข่งตัวฉกาจ แผดเสียงคำรามลั่นหน้าร้าน เขากวาดสายตามองแผงสินค้าผักผลไม้สดฉ่ำและแป้งทอดกรอบสีทองอร่ามด้วยแววตาริษยา ก่อนจะแกล้งปัดมือทำทีเป็นสะดุด ลังไม้ใส่ส้มโอเนื้อฉ่ำจึงร่วงหล่นลงมากองระเกะระระกะบนพื้นดินทันที รี้ดเดอร์ทุกท่านคะ... คิดหรือว่าคนอย่างหลินอิงผู้มีมิติลับสะเทือนฟ้าดินจะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำน้ำพักน้ำแรงได้ง่ายๆ? หลินอิงมิได้เอ่ยปากด่าทอหรือร้องแรกแหกระเฌอให้เสียกิริยา เธอกลับค่อยๆ วางตะหลิวไม้ในมือลงอย่างใจเย็น ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยдяเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างงดงามแต่กลับเยือกเย็นเสียจนไท่เฉินเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว "อ้อ... ลูกน้องมือเท้าสะอาดของเหลาอาหารตระกูลหลี่นี่เอง" หลินอิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใสไปทั่วบริเวณ "ทำของเสียหายไม่เป็นไรค่ะ เพราะข้าเพิ่งเก็บเกี่ยวมาจากสวนส้ม 'ปลายฟ้า' สดๆ ร้อนๆ ผลผลิตมีมากจนกินสามชาติก็ไม่หมด แต่..." เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองคราบสกปรกบนรองเท้าผ้าไหมราคาแพงของไท่เฉิน "แต่การที่พวกเจ้าจงใจมาสร้างความวุ่นวายในเขตการค้าเสรีแห่งนี้ และทำลายทรัพย์สินที่ข้าตั้งใจปลูกด้วยหยาดเหงื่อ... นี่คือการ 'รังแกชาวบ้าน' อย่างเปิดเผยสินะคะ?" "หุบปากนังสารเลว!" ไท่เฉินหน้าดำคร่ำเครียด เขาถูกจี้จุดจนรู้สึกเสียหน้าต่อหน้าธารกำนัล จึงชักดาบเล่มโตออกจากฝัก หมายจะข่มขู่หญิงสาวตรงหน้าให้หวาดกลัว "นายท่านหลี่สั่งไว้ว่า ร้านไร้สาระของเจ้าไม่มีสิทธิ์เปิดทำการในย่านนี้! ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็ไสหัวออกไปซะ!" บรรยากาศโดยรอบเงียบกริบลงทันที เสียงลมหายใจของชาวบ้านขาดห้วง หลายคนหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว ทว่าหลินอิงกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบถุงผ้าแพรปักลายประณีตใบใหญ่ออกมาจากมิติลับใต้เคาน์เตอร์อย่างแนบเนียน แปะ! แปะ! แปะ! เสียงปรบมือดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มพราวระยับที่ฉาบบนดวงหน้าของนางเอกสาว "เก่งมากค่ะ สมกับเป็นสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีจริงๆ" หลินอิงหัวسเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะเทถุงผ้าในมือลงบนโต๊ะไม้เสียงดัง *ตุบ!* ประกายแสงสีทองอร่ามสว่างวาบจนแสบตา ก้อนทองคำแท่งบริสุทธิ์ขนาดเท่ากำปั้นจำนวนสิบก้อนกลิ้งหล่นมากองรวมกัน กลิ่นอายความมั่งคั่งแผ่ซ่านตลบอบอวลไปทั่วตรอก ประชาชนที่มุงดูอยู่ถึงกับอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน บางคนถึงกับลืมหายใจ "เจ... เจ้านั่นมันอะไรกัน..." ไท่เฉินละล่ำละลัก เสียงกร่างเมื่อครู่หายวับไปกับตา ดวงตาเบิกโพงจ้องมองทองคำตรงหน้าด้วยความโลภ "นี่คือค่าเสียหาย... และเป็นเงินมัดจำล่วงหน้าสำหรับการ 'ซื้อ' ที่ดินร้านอาหารตระกูลหลี่ของพวกเจ้าอย่างไรล่ะคะ" หลินอิงเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงทรงพลังและเต็มไปด้วยความมั่นใจสะกดทุกสายตาให้หยุดนิ่ง "ในเมื่อพวกเจ้าบอกว่าย่านนี้เป็นของพวกเจ้า งั้นข้าก็ขอใช้เงินกองนี้ 'กว้านซื้อ' ทั้งย่าน รวมถึงสัญญาเช่าเหลาอาหารของหลี่จื่อด้วยซ้ำ! ภายในเวลาหนึ่งก้านธูปนี้ หากผู้ดูแลของพวกเจ้าไม่รีบก้มหัวกราบขอขมาข้าถึงที่นี่ อย่าหาว่าข้าไม่เตือนว่า... พรุ่งนี้ตระกูลหลี่อาจจะต้องไปขอทานข้างถนนแทนการค้าขายอาหาร!" คำพูดประโยคเดียวแต่กลับทรงพลังราวน้ำป่าหลาก ไท่เฉินหน้าซีดเผือด เขารู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้ามีสามีเป็นถึงแม่ทัพหนุ่มผู้กุมอำนาจกอง 3 แดนเหนือ การจะกว้านซื้อที่ดินย่านนี้ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลยแม้แต่น้อย ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทา ความฮึกเหิมเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงนับสิบก็ดังขึ้นจากปากซอย ร่างสูงสง่าในชุดเกราะทหารสีดำสนิทปรากฏกายขึ้น พร้อมกับกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ซ่านจนทุกคนต้องหลีกทางให้ จวินเยี่ย... ท่านแม่ทัพผู้เย็นชา กวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวมาที่กลุ่มคนร้าย ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่ภรรยาคนสวย รัศมีความเย็นชาเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนจนน่าเหลือเชื่อ ทว่ามุมปากหยักลึกกลับยกยิ้มเหี้ยมเกรียมเมื่อเห็นว่ามีคนมารังแกภรรยาของตน "ใครบังaانیอาจ... ทำให้ชายาของข้าต้องเหนื่อยพูดจาเสียงดังกัน?" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัน และก่อนที่ไท่เฉินจะทันได้อ้าปากแก้ตัว กลิ่นหอมเย้ายวนของ 'ไก่ย่างหมักน้ำผึ้งป่าซอสส้ม' ที่หลินอิงเพิ่งอบเสร็จจากเตาดินเผาในมิติลับ ก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งตลาด ขับเน้นบรรยากาศความน่ากินและความระทึกขวัญให้ผสมผสานกันอย่างลงตัว ชวนให้ผู้คนกลืนน้ำลายเอื้อมมือคว้าความจริงตรงหน้าไม่ไหว รักและคิดถึงรี้ดทุกท่านเสมอค่ะ ❤️ - สวนส้มปลายฟ้า -